คนที่ขโมยเด็กเมื่อปีนั้นจะเป็นใครได้?
เถียนกุ้ยหลัน?
ไม่แปลกที่หนิงซีจะสงสัยนางเป็นคนแรก
ก็เพราะในฐานะแม่ เถียนกุ้ยหลันปฏิบัติต่อเจียงเฉิงเป่ยต่างจากลูกคนอื่น ๆ มาก หากเจียงเฉิงเป่ยเป็นเด็กที่นางขโมยมาจริง ๆ แล้วแรงจูงใจของนางคืออะไร?
บนม้านั่งยาวฝั่งตรงข้าม หมีอวี้หยงจ้องมองเจียงเฉิงเป่ยตาเป็นประกาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาคือลูกชายที่พลัดพรากจากนางมานาน โชคดีที่ผลตรวจเลือดออกมาในไม่ช้า
เจียงเฉิงเป่ยมีเลือดกรุ๊ป O
หมีอวี้หยงและฟู่เจาชานก็มีเลือดกรุ๊ป O เช่นกัน
ตามหลักการถ่ายทอดทางพันธุกรรมของหมู่เลือด กรุ๊ปเลือดของลูกถูกกำหนดโดยพ่อและแม่ร่วมกัน เมื่อหมีอวี้หยงและฟู่เจาชานมีเลือดกรุ๊ป O ทั้งคู่ ลูกของพวกเขาจึงมีเลือดกรุ๊ป O ได้เท่านั้น
ไม่สามารถเป็นกรุ๊ปอื่นได้
"ท่านพ่อเฒ่า เฉิงเป่ย์คือลูกของเราจริง ๆ!"
หมีอวี้หยงตื้นตันจนน้ำตาไหล
ฟู่เจาชานก็มีประกายน้ำตาในดวงตาเช่นกัน
"เป็นลูกของเรา เป็นลูกของเราจริง ๆ!"
ก่อนหน้านี้เจียงเฉิงเป่ยยังไม่แน่ใจอยู่บ้าง ตอนนี้ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ใจเขาสั่นสะเทือนอย่างบอกไม่ถูก หนิงซีเห็นเขาตะลึงงันไปทั้งตัว จึงดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ เอ่ยเตือน
"เรียกพ่อแม่สิ"
พูดจบนางก็เป็นตัวอย่างให้ก่อน เรียกพ่อแม่อย่างอ่อนหวาน
หมีอวี้หยงรีบขานรับ ดึงมือหนิงซีขึ้นมาอย่างเอ็นดู
"ลูกสาวคนดี"
สิ้นเสียง นางมองไปที่เจียงเฉิงเป่ยอย่างมีความหวัง
เจียงเฉิงเป่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"พ่อ แม่"
"เอ้อ เอ้อ!"