เจียงเยี่ยนเยี่ยนเบิกตากว้างอย่างเลื่อนลอย
"จริงหรือ? แค่ตั้งท้อง อวิ๋นโจวก็จะตัดขาดกับเจ้าจ้าวเสี่ยวอี้ได้แล้วหรือ?"
อันที่จริงนางเองก็ไม่อยากหย่า เพียงแต่พูดคำโกรธเท่านั้น
ตนเองกับเสิ่นอวิ๋นโจวแต่งงานกันแล้ว หากหย่าก็คือหญิงแต่งสอง อนาคตจะหาผู้ชายดี ๆ ได้เช่นไร ก็คงได้แค่พ่อหม้ายที่เมียตาย หรือเฒ่าหัวงูที่โสดมาเกือบครึ่งชีวิต
เพียงแค่คิดว่าคนพวกนั้นจะมาซุกไซ้บนเรือนกายตน นางก็แทบอาเจียน
เสิ่นอวิ๋นโจวแม้จะพัวพันกับจ้าวเสี่ยวอี้ไม่เลิกรา แต่เขาหน้าตาหล่อเหลา ยามมองก็ทำให้นางเบิกบานใจ
อีกอย่าง ชายชาตรีก็ให้กำเนิดบุตรมิได้
ตระกูลเสิ่นต้องการทายาทสืบสกุล ก็ต้องพึ่งพานาง
"พ่อจ๋าแม่จ๋า ให้อวิ๋นโจวมาสัญญากับลูกด้วยปากของเขาเองเถิด"
*
วันที่ห้าปีใหม่
เจียงเยี่ยนเยี่ยนกลับมาเยี่ยมบ้านตามประเพณีสามวันหลังแต่ง
เกือบสิบโมงเช้า นางกับเสิ่นอวิ๋นโจวก็มาถึงพร้อมกัน
นางหน้าชื่นตาบานยิ้มแย้มปริ่มปรี๊ดจนหางตายับย่นขึ้นหมด แลเห็นเช่นนั้น ใจที่หวาดหวั่นของเถียนกุ้ยหลันก็วางลงเสียที
"เยี่ยนเยี่ยน อวิ๋นโจวปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไรบ้าง?"
ยามกินข้าว โจวชิงเหลียนแกล้งถาม
เจียงเยี่ยนเยี่ยนชำเลืองมองเสิ่นอวิ๋นโจวอย่างเขินอาย
"ดีมากเลยล่ะ ท่านน้าสะใภ้ ไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ อวิ๋นโจวกับลูกสัมพันธ์ดีเป็นพิเศษ เขาดูแลเอาใจใส่ลูกอย่างมาก สองวันที่ผ่านมาขนาดน้ำล้างหน้ายังตักมาให้ ลูกไม่ต้องทำอะไรเลย"
โจวชิงเหลียนฟังแล้วแอบเบะปาก
"เช่นนั้นเจ้าก็แต่งกับคนที่ใช่แล้วจริง ๆ"
รอยยิ้มบนมุมปากเจียงเยี่ยนเยี่ยนชะงักค้าง คว้ามือเสิ่นอวิ๋นโจวไว้พร้อมเอนศีรษะพาดไหล่เขาเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า "แน่นอนอยู่แล้ว อวิ๋นโจวกับลูกจะอยู่ด้วยกันอย่างรักใคร่ตราบจนแก่เฒ่า"