นางแทบอยากกัดเนื้อโจวชิงเหลียนสักก้อนเพื่อระบายความแค้น
พ่อแม่แท้ ๆ ของเจียงเฉิงเป่ยยังดีที่ได้เจอลูกชาย ลูกชายของพวกเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ลูกชายของนางกลับกลายเป็นเพียงกองดิน นี่จะไม่ให้นางเกลียดได้อย่างไร
“ฉันจะตีแกให้ตาย!”
ภาพเหตุการณ์วุ่นวายไปหมด
เจียงโหย่วไฉยังคิดจะช่วยปกป้องภรรยาตัวเอง แต่โดนเถียนกุ้ยหลันที่คลั่งด้วยโทสะหวดเข้าให้หลายที ได้แต่หดอยู่มุมหนึ่งไม่ส่งเสียง ใครใช้ให้โจวชิงเหลียนทำเกินไปล่ะ
เนิ่นนานหลังจากนั้น
ในที่สุดก็สงบลง
เถียนกุ้ยหลันระบายอารมณ์หมดแล้ว มองเจียงเฉิงเป่ยพลางร้องไห้
“เฉิงเป่ย์ ถึงแกไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของเรา แต่พวกเราเลี้ยงดูแกมาจนโต หรือว่าแกจะจากไปดื้อ ๆ แบบนี้ ไม่สนใจพวกเราแล้ว?”
“ผมเคยพูดว่าจะไม่สนใจพวกคุณหรือ?”
เจียงเฉิงเป่ยกวาดสายตามองนางเรียบ ๆ “บุญคุณที่ให้ชีวิต บุญคุณที่เลี้ยงดู ผมจะตอบแทนทั้งคู่”
เขาเติบโตในตระกูลเจียงตั้งแต่เด็ก แม้เถียนกุ้ยหลันผู้เป็นแม่จะไม่สนิทสนมกับเขาเหมือนกับพี่ใหญ่ น้องสาม และน้องเล็ก แต่เจียงโหย่วฝูกับท่านปู่เจียงไม่เคยมีอะไรให้ต้องติ เขาไม่มีทางที่พอเจอพ่อแม่แท้ ๆ แล้วจะทิ้งพ่อแม่บุญธรรมโดยไม่เหลียวแล
“ตอนนี้ เรื่องที่ต้องจัดการคือคุณป้าสะใภ้”
หมีอวี้หยงและฟู่เจาชานก็แสดงว่าจะไม่ให้อภัยผู้ร้ายที่ขโมยเด็ก
“ว่ากันตามกฎหมายเถอะ”
โจวชิงเหลียนมีสีหน้าเหลือเชื่ออย่างที่สุด
“ฉันโดนซ้อมมาเสียยับเยินขนาดนี้!”
ไม่มีใครสนใจนาง
สุดท้าย เรื่องนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ความมั่นคงเคลื่อนไหว