อาจถึงขั้นถูกสวมข้อหาสมคบทรยศชาติ กินถั่วลิสงตายไปเลย
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ข้านอนหลับก็คงหัวเราะตื่น
ไอ้สัตว์นรกอย่างฟางจื้อกังที่เลวกว่าหมา ควรตกนรกเสียเถิด
เฉาซินโหรวเก็บงำจิตใจอัปมงคลลง อย่างรู้ใจรินซุปไก่ออกมาวางตรงหน้าฟางจื้อกัง เสียงนุ่มละมุนจนหยาดน้ำหวานแทบหยด แต่พอดีกับใบหน้าเขียวช้ำบวมเบี้ยวก็อดขำไม่ได้
"จื้อกัง รีบดื่มตอนร้อนๆ เถอะ"
ฟางจื้อกังเหลือบมองซุปไก่กลิ่นหอมกรุ่น ส่งเสียงเย้ยหยัน
"อีนังแพศยา เจ้าอย่าคิดว่าทำตัวหัวหดจะให้ข้ายกโทษให้ได้"
เฉาซินโหรวกัดริมฝีปาก กะพริบตาพรวด น้ำตาร้อนสองสายไหลรินทันที นางสะอื้นพลางเอ่ย
"ข้ากับจ้าวฝู่ไห่ไม่ได้มีสัมพันธ์กัน จื้อกัง ท่านอยากให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งถึงจะเชื่อคนอื่นเขาใส่ร้ายป้ายสีน่ะช่างเถิด ข้าเป็นคนยังไง หรือท่านยังไม่รู้อีก?"
เห็นฟางจื้อกังไร้ไหวติง นางจึงเอ่ยต่อ
"การจับผิดต้องจับคู่ ท่านเห็นข้าอยู่บนเตียงกับจ้าวฝู่ไห่ด้วยตาตัวเองหรือ? แค่คำนินทาลอยๆ จะมาตัดสินว่าข้าผิด ข้าตายเสียยังดีกว่า ท่านวางใจเถิด ข้าถึงตายก็ไม่ลากชื่อเสียงท่านให้มัวหมอง ข้าจะใช้ความตายพิสูจน์ว่าข้าบริสุทธิ์ใจ อย่างนี้ก็แล้วกัน"
พูดจบนางก็จะวิ่งหัวชนกำแพง
ฟางจื้อกังรีบห้ามไว้
เขาขมวดคิ้ว กดเฉาซินโหรวกลับลงบนเก้าอี้ทีเดียว
"เจ้านั่งอยู่ดีๆ อย่ามาสร้างเรื่องฆ่าตัวตาย"
ให้เฉาซินโหรวเป็นอะไรขึ้นมาในห้องทำงานตนเองจริงๆ ชื่อเสียงตัวเองยิ่งต้องพังพินาศกว่าเดิม