“เธอแต่งงานครั้งที่สองแล้วนะ ส่วนซุนเจี้ยนเฟยเขายังไม่เคยแต่งเลย ตอนนี้เขาคิดว่าเธอดี แต่ก็ไม่แน่ว่าถ้าเจอคนที่ดีกว่าจะทิ้งเธอ”
เฉาซินโหรวเป็นพวกเปรี้ยวปากกินลูกองุ่นไม่ได้ก็ว่าองุ่นเปรี้ยว
หนิงซีจ้องเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“แล้วทำไมเธอไม่หย่าล่ะ”
“ฟางจื้อกังทำร้ายเธอทุกวัน แต่เธอก็ยังทนอยู่ ฉันควรจะบอกว่าเธอเป็นคนปักใจรัก หรือว่าโง่ดีนะ”
“ฉันไม่ได้โง่”
เฉาซินโหรวกระตุกยิ้มที่มุมปาก นั่งลงหน้าโต๊ะทำงานตัวเอง “รอฉัน…”
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ เธอก็ยกมือปิดปากด้วยความระมัดระวัง
เกือบหลุดปากไปแล้ว
หนิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อย
“รออะไร ทำไมไม่พูดต่อล่ะ”
“เรื่องของฉัน ฉันจะพูดก็พูด จะไม่พูดก็ไม่พูด” เฉาซินโหรวจ้องหนิงซีอย่างดุดัน ก่อนจะหยิบลิปสติกจากลิ้นชักขึ้นมาทาปากหน้ากระจก
เพิ่งจะทาเสร็จ จู่ ๆ ด้านนอกก็มีเสียงผู้หญิงแหลมเล็กเสียดหูดังขึ้น
“จ้าวฝู่ไห่ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ฉันอุตส่าห์ลำบากทำงานบ้านอยู่ที่บ้าน ปรนนิบัติแม่แกที่นอนเป็นอัมพาตติดเตียง ส่วนแกกลับไปมีหญิงอื่นอยู่ข้างนอก ออกมา วันนี้ถ้าไม่ส่งอีนังแพศยานั่นออกมา ฉันไม่เลิกกับแกแน่!”
นั่นคือภรรยาของจ้าวฝู่ไห่ สวีตงเหมย์
ตอนนี้เธอกำลังถือเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่งที่ปกเสื้อมีรอยลิปสติกติดอยู่
จ้าวฝู่ไห่วิ่งปึงปังออกมาจากห้องทำงาน ยังคิดจะหลอกให้ผ่านไป แต่ถูกสวีตงเหมย์ตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้ แล้วชี้นิ้วด่าต่อว่าต่อขาน
“บอกมาสิ แกมีคนอื่นอยู่ข้างนอกใช่ไหม!”