แววตาเฉาซินโหรวฉายความกระอักกระอ่วน
หลังจากกลับจากบ้านเกิด ฟางจื้อกังยิ่งหนักข้อกว่าเดิม เมื่อก่อนยังพอรู้จักเก็บงำบ้าง แต่ตอนนี้ไร้ความยับยั้งชั่งใจ จะลงมือก็ลงมือเลย ร่างกายนางเต็มไปด้วยบาดแผล รอยฟกช้ำที่มุมปากก็เป็นฝีมือของเขา
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก นางกลับบอกเพียงว่าไม่ระวังจึงไปกระแทกมาเอง
ทว่าไม่กี่วันมานี้ สายตาที่ผู้คนในเขตบ้านพักครอบครัวมองนางล้วนผิดแปลกไป
อดทน... ตนต้องอดทน
ฮั่นซิ่นยังอดทนคลานลอดหว่างขาได้ เพื่อความร่ำรวยและเกียรติยศในภายภาคหน้า เพื่อจะได้เห็นฟางจื้อกังสิ้นชื่อวายวอดด้วยตาตัวเอง ตนก็ต้องอดทนให้ได้
*
กลับถึงบ้าน
เจียงเฉิงเป่ยรีบจุดเตาให้ไฟลุกโชนทันที เมื่ออุณหภูมิในห้องอุ่นขึ้นแล้ว เขาจึงช่วยถอดเสื้อโค้ททหารและหมวกบุสำลีที่พันตัวหนิงซีออก เห็นใบหน้าน้อยๆ นุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะบีบเล่นเบาๆ
"เหนื่อยไหม"
หนิงซีพยักหน้า "เหนื่อย"
สตรีมีครรภ์ช่างลำบากเหลือเกิน
แม้จะดื่มน้ำพุวิญญาณไม่ขาดทุกวัน แต่ก็ยังรู้สึกเหนื่อยง่าย ปวดหลังปวดเอว ขายังเป็นตะคริวอีก
นางเม้มปากอย่างน้อยใจ แล้วออกแรงทุบอกแน่นกำยำของบุรุษตรงหน้าเบาๆ "ก็เพราะคุณนั่นแหละ"
"ได้ๆ เพราะฉัน"
เจียงเฉิงเป่ยคว้าปลายนิ้วภรรยาขึ้นมาจูบ น้ำเสียงอ่อนโยน "นอนลงเถอะ ฉันจะนวดให้"
"อืม ตรงนี้"
"แรงอีกนิด อ๊า... สบายจัง"
ไม่กี่อึดใจต่อมา หนิงซีก็อดส่งเสียงครางออกมาไม่ได้ สบายเสียจนนางครางฮือๆ เบาๆ ราวกับลูกแมวตัวน้อย
ส่วนเจียงเฉิงเป่ยนั้นน่าสงสารนัก ต้องอดกลั้นมานานถึงสองเดือน ไม่อาจทนต่อการยั่วยุแม้เพียงน้อยนิดได้เลย นวดไปนวดมามือก็เริ่มไม่อยู่กับร่องกับรอย