“มีจริง ๆ ด้วย!”
โจวชิงเหลียนเกรงว่าเรื่องจะไม่วุ่นวายพอ นางกระโจนเข้าไปหาเสิ่นอวิ๋นโจว จ้องมองรอยแดงบนคอของเขาพร้อมส่งเสียงจิ๊จ๊ะชื่นชม
“คนหนุ่มสาวเดี๋ยวนี้เล่นกันพิสดารจริง”
ด้วยสายตาของผู้ที่ผ่านประสบการณ์มามาก ดูอย่างไรเมื่อคืนก็คงจะออกแรงไม่น้อย
คราวนี้ได้ดูเรื่องขำ ๆ ของทางน้องรองแล้ว
ชายที่เจียงเยี่ยนเยี่ยนร่ำไห้ร้องขอจะแต่งด้วยกลับมีมลทิน
“เยี่ยนเยี่ยน รีบมาดูนี่!”
สีหน้าของเจียงเยี่ยนเยี่ยนย่ำแย่ยิ่งกว่ากินขี้หมาเสียอีก นางจ้องเขม็งไปที่คอของเสิ่นอวิ๋นโจว ถึงแม้ไม่เคยกินหมูแต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง บรรดาสะใภ้สาวในหมู่บ้านที่แต่งงานแล้วมักจะมีรอยพวกนี้อยู่บนคอ
ตอนนั้นนางเห็นยังแอบไปหัวเราะเยาะคนอื่นอยู่เลย
ตอนนี้ถึงคราวตัวเอง นางกลับยิ้มไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
“อวิ๋นโจว นี่มันอะไรกัน?”
ในแววตาของเสิ่นอวิ๋นโจวแวบผ่านความอึดอัดใจ ก่อนยกมือขึ้นดึงคอเสื้อให้สูงขึ้น แล้วจึงอธิบายด้วยสีหน้าปกติว่า “เยี่ยนเยี่ยน อย่าเข้าใจผิดนะ นี่มันรอยจากการที่ฉันขัดตัวเมื่อคืนแรงเกินไปต่างหาก ไม่ใช่รอยจูบอะไร”
เขาจับมือของเจียงเยี่ยนเยี่ยนไว้ น้ำเสียงจริงจังอย่างยิ่ง
“เธอไม่เชื่อในตัวตนของฉันหรือ? ฉันไม่ใช่คนที่ไม่รักษาเนื้อรักษาตัวแบบนั้น นับตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันมีเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว เยี่ยนเยี่ยน เธอจะเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนอื่นแล้วเข้าใจฉันผิดไม่ได้นะ ฉันจะเสียใจมาก”
“เชื่อฉันนะ ได้ไหม?”
เจียงเยี่ยนเยี่ยนจะตอบว่าไม่ดีได้หรือ?
ไม่ได้
นางโดนเสิ่นอวิ๋นโจวผู้อ่อนโยนล่อลวงจนหัวหมุน สูญเสียความสามารถในการคิดโดยตรง ดวงตาแดงก่ำมองไปยังเขา แล้วพยักหน้าอย่างแรง