ภรรยาเสี่ยวหลิวชื่อหยางหมิ่น เธอเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย
“แม่คะ หนูบอกแล้วว่าชาตินี้จะไม่แต่งใหม่ จะอยู่เป็นเพื่อนแม่”
“เด็กโง่เอ๊ย”
แม่ของเสี่ยวหลิวตาแดงก่ำ หยุดไปครู่หนึ่งจึงพูดต่อ
“ในใจแม่ ลูกคือลูกสาวแท้ ๆ ของแม่ แม่ก็อยากให้ลูกกับสื้อจวินอยู่เป็นเพื่อนแม่ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ก็เห็นแก่ตัวเกินไป ลูกยังสาว ชีวิตเพิ่งเริ่มต้น ถ้ารั้งลูกไว้ แม่ก็รู้สึกผิดไม่หาย”
“ขอแค่ลูกกับเนี่ยนจวินมีชีวิตที่ดี แม่ก็ไม่เหลือความเสียดายแล้ว”
“แม่...”
หยางหมิ่นกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไม่เอ่ยคำปฏิเสธอีก
หนิงซีก็รู้ว่าเรื่องนี้สำเร็จเก้าส่วนสิบแล้ว
เจียงเฉิงตงเป็นคนซื่อสัตย์ นิสัยดี หยางหมิ่นก็เป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างติดดิน ทั้งสองมีนิสัยคล้ายกัน ไม่ใช่คนปากร้ายใจคด เข้ากันได้ดี ชีวิตคู่คงไม่แย่แน่
วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบสองตามจันทรคติ
หยางหมิ่นก็พาเนี่ยนจวินมาที่บ้านตระกูลเจียง
การที่ฝ่ายหญิงมาเยือน หนึ่งเพื่อดูตัว สองเพื่อดูฐานะทางบ้าน ทางน้องรองของตระกูลเจียงให้ความสำคัญมาก เถียนกุ้ยหลันก็ไม่อยากให้ลูกชายคนโตเป็นโสดตลอดชีวิต จึงแสดงความจริงใจและต้อนรับอย่างอบอุ่นเต็มที่
“เชิญนั่งเร็ว!”
เธอยกน้ำชาให้บ้าง หยิบขนมให้เนี่ยนจวินบ้าง ไม่วางมาดเป็นแม่สามีในอนาคตเลยแม้แต่น้อย
หยางหมิ่นยิ้มกล่าวขอบคุณ สายตาของเธอปะทะกับเจียงเฉิงตง ขณะนั้นเจียงเฉิงตงก็มองเธออยู่พอดี สายตาทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ แล้วก็เบือนหนีอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นพร้อมกัน