โจวชิงเหลียนไม่ยอมเสียแรงยุแยง
แทบอยากให้หนิงซีกับเจียงเฉิงเป่ยหย่ากันเดี๋ยวนั้น
ลูกชายตัวเองแต่งเมียไม่ได้ ลูกชายสามคนของน้องรอง ก็ควรค่าแก่การเป็นโสดไปกับลูกชายตนด้วยกันทั้งนั้น
เจียงเฉิงเป่ยรู้ดีว่าโจวชิงเหลียนไม่เคยหวังดี แววตาพลันเย็นเยียบ น้ำเสียงยิ่งเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง
“ทำให้ท่านผิดหวังแล้ว ผมกับเมียอยู่ด้วยกันอย่างสุขสวาท กลับเป็นพี่ฉืออานที่ยังโสดนี่นา ได้ยินว่าเขาเลิกกับหลานสาวอาจารย์ใหญ่ ม.1 อำเภอแล้ว อดเสียดายไม่ได้เลย คงเป็นอีกฝ่ายสืบรู้เรื่องอะไรเข้า”
โจวชิงเหลียนถามต่อโดยไม่ทันคิด “อะไรนะ”
“ก็แม่ผู้เป็นอาสะใภ้ใหญ่นี้แหละ คานบนไม่ตรงคานล่างก็เบี้ยว ลูกที่เลี้ยงออกมาจะดีไปได้แค่ไหน”
เจียงเฉิงเป่ยเอ่ยเนิบนาบ
ประโยคคานบนไม่ตรงคานล่างก็เบี้ยวนั่นทำเอาโจวชิงเหลียนหน้าแดงก่ำในพริบตา
ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะใจพิรี้พิไร
ใจเธอเต้นกระหน่ำ หรือว่าเจียงเฉิงเป่ยจะรู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว
ไม่น่าหรอก เรื่องที่ตนทำนั้นแนบเนียนนัก เจียงเฉิงเป่ยอยู่ข้างนอกตลอดปีจะไปรู้ได้อย่างไร
“แก ไม่เคารพยำเกรงผู้อาวุโส!”
เจียงเฉิงเป่ยแค่นหัวเราะ หันไปนั่งข้างหนิงซี “ท่านมีแววผู้หลักผู้ใหญ่หรือเปล่า”
ครานี้โจวชิงเหลียนก็ถึงกับพูดไม่ออก
เจียงเยี่ยนเยี่ยนหวาดกลัวว่าโจวชิงเหลียนจะเอ่ยถึงจดหมายที่ตนส่งไปอีกครั้ง รีบเผ่นหนีทันที วินาทีต่อมา มีเสียงดุดันเย็นเยียบดังขึ้นข้างหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว
“หยุด!”
“พี่ พี่รอง มีอะไรอีกหรือ”
เจียงเฉิงเป่ยเงยหน้า แววตาคมดุจน้ำแข็ง