เถียนกุ้ยหลันและเฉาซินโหรวก้าวขึ้นรถไฟ
หนิงซีกับผู้หญิงจากเขตบ้านพักครอบครัวอีกหลายคนขึ้นรถประจำทางเข้าเมืองด้วยกัน
ผู้หญิงอยู่รวมกันย่อมมีเรื่องซุบซิบไม่รู้จบ คุยไปคุยมา หัวข้อก็วกไปที่ซูซวงซวง เรื่องที่ฉินมู่ลงไม้ลงมือกับนางเมื่อสองวันก่อน แพร่สะพัดไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวราวกับติดปีก
ใคร ๆ ต่างนินทาฉินมู่ว่าไม่ใช่คน
หลี่ซิ่วอิงพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“รู้หน้ารู้ใจไม่ได้จริง ๆ นักวิจัยฉินดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อย แต่กลับตีภรรยา ซวงซวง ข้าว่าคุณก็ใจดีเกินไปแล้ว ต่อให้ว่าหญิงสาวเป็นดั่งสายน้ำ เราก็ควรอ่อนเมื่อถึงคราวอ่อน และแข็งเมื่อถึงคราวต้องแข็ง ไม่อย่างนั้น...”
นางส่ายหน้า ในดวงตาฉายแววเสียดาย
“ไม่อย่างนั้นก็จะเป็นจุดจบเดียวกับภรรยาคนแรกของฟางจื้อกังในเขตบ้านพักครอบครัวนั่นแหละ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ความอยากรู้อยากเห็นของหนิงซีก็ถูกกระตุ้นขึ้นมา
“พี่ซิ่วอิง ฟางจื้อกังคือใคร ภรรยาคนก่อนของเขาเป็นอะไรไป”
หลี่ซิ่วอิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเปิดกล่องความทรงจำ
“ฟางจื้อกังก็เป็นกำลังหลักของสถาบันวิจัยเราเหมือนกัน เขากับภรรยาเป็นคู่สามีภรรยาตัวอย่างของเขตบ้านพักครอบครัวเรามาตลอด สองคนรักใคร่หวานชื่น หลายคนอิจฉานัก แต่ไม่ถึงสองปี ภรรยาของฟางจื้อกังก็ดื่มยาฆ่าแมลงตาย”
เกิดคดีถึงชีวิต ถึงขั้นตำรวจต้องเข้ามา
ตำรวจมาสอบสวนรอบหนึ่งก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไป
“ผ่านไปไม่กี่เดือน ฟางจื้อกังก็เริ่มไปหาคู่ใหม่ ลูกของทั้งสองคนก็ถูกส่งกลับบ้านเกิด”