เจียงเฉิงตงฉงนใจจึงเดินเข้าไปถาม
“เกิดอะไรขึ้น”
เจียงเยี่ยนเยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้มหน้าก้มตาปาดน้ำตา
เถียนกุ้ยหลันเห็นหนิงซีกับเจียงเฉิงเป่ยแล้วยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เพราะเพิ่งเกิดเรื่องวางยาได้ไม่นาน นางหัวเราะแห้งๆ สองที เทน้ำสามแก้ววางบนโต๊ะ แล้วจึงเล่าสาเหตุ
“ก็เพราะเสิ่นอวิ๋นโจวน่ะสิ”
เสิ่นอวิ๋นโจวคือคู่หมั้นของเจียงเยี่ยนเยี่ยน
ทั้งคู่มีแผนจะจัดงานแต่งงานในวันที่สามของปีใหม่ วันนี้เจียงเยี่ยนเยี่ยนถือผลไม้ทอดที่บ้านทำเองไปเยี่ยมบ้านตระกูลเสิ่นตั้งแต่เช้า ยังไม่ทันได้กินข้าว เงินสินสอดสองร้อยหยวนที่บ้านเฉินเตรียมไว้ล่วงหน้าก็หายไป
“แม่ของเสิ่นอวิ๋นโจวพูดจาให้ร้ายเยี่ยนเยี่ยนว่าเป็นคนเอาเงินไป”
“แล้วเยี่ยนเยี่ยนเอาไปหรือเปล่า”
เจียงเฉิงตงเป็นคนตรงไปตรงมา ถามออกไปตามสัญชาตญาณ
เจียงเยี่ยนเยี่ยนร้องไห้หนักขึ้นอีก พลางสะอึกสะอื้นพูดว่า “ท่านพี่ ท่านเป็นพี่ชายแท้ๆ ของข้า เหตุใดจึงไม่เชื่อข้าด้วย ข้าเป็นคนลักเล็กขโมยน้อยอย่างนั้นหรือ ยิ่งกว่านั้นเงินสินสอดนั้นเดิมทีก็จะให้ข้าอยู่แล้ว ข้าจำเป็นต้องไปขโมยหรือ”
ที่ทำให้นางเสียใจที่สุดคือท่าทีของเสิ่นอวิ๋นโจว
พ่อแม่เขาสงสัยนาง แต่เขาในฐานะคู่หมั้นกลับไม่พูดปกป้องนางแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังบอกให้นางเห็นใจผู้ใหญ่ให้มากกว่านี้ พูดว่าพ่อแม่ก็แค่ร้อนใจเกินไป ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายนาง
“พ่อแม่เขาไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาต่างหาก”
เสิ่นอวิ๋นโจวเป็นคนในเมือง แถมยังมีงานประจำ
พ่อแม่ตระกูลเสิ่นหวังว่าจะหาลูกสะใภ้ที่มีฐานะเสมอกัน ช่วยเหลือครอบครัวได้ ใครจะคาดคิดว่าเลือกไปเลือกมา กลับเลือกเด็กสาวบ้านนอก นับแต่พบกันครั้งแรกจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีสีหน้าที่ดีให้เลยสักครั้ง