เจียงเฉิงเป่ย์ชะงัก ดวงตาดำเข้มวาบแววสงสัย
“จดหมายรัก? ผมเขียนให้เฉาซินโหรว?”
เขารับกระดาษจดหมายมา อ่านผ่าน ๆ หลายแผ่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด
อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ตกอยู่ในสภาวะกดดันต่ำ
“นี่ไม่ใช่จดหมายที่ผมเขียน”
ไม่รู้ทำไม เมื่อได้ยินคำนี้ ใจของหนิงซีพลันเบาโหว่ง
เธอไม่พูดอะไร รอให้เจียงเฉิงเป่ย์พูดต่อ
ไม่คาดคิด จู่ ๆ เขาก็ปิดประตูห้อง ร่างสูงสง่าตรงเข้ามาใกล้
จนเธอต้องแนบชิดผนัง
ทุกลมหายใจอบอวลไปด้วยกลิ่นฮอร์โมนเข้มข้นของชายหนุ่ม ยิ่งกว่านั้นยังรู้สึกถึงไอร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
นี่... จู่ ๆ ก็มาเล่นมุกยันกำแพงแบบนี้?
เจียงเฉิงเป่ย์ก้มลง ร่างกายส่วนใหญ่โน้มมาใกล้ จ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ของหนิงซี ร่างสูงใหญ่ของเขาคลุมเธอไว้ทั้งตัวภายใต้แผงอกกว้าง
“เพราะงี้ เธอถึงไม่ยอมคุยกับผมเพราะจดหมายไร้สาระไม่กี่ฉบับ? หนิงซี ในใจเธอ ผมคือคนเลวที่เหยียบเรือสองแคม?”
น้ำเสียงไม่เร็วไม่ช้า แต่หนิงซีรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเขาโกรธ
เธอแนบชิดผนังเข้าไปอีกโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “คุณ... คุณอย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้สิ ฉัน...”
เขาคงไม่ตีใครใช่ไหม?
เจียงเฉิงเป่ย์ไม่ตอบ จู่ ๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้น สอดเข้ามาระหว่างหนิงซีกับผนัง รองอยู่ด้านหลังของเธอ
“ผนังเย็น อย่าแนบ”
ที่แท้เขากลัวว่าเธอจะหนาว
หนิงซีถอนหายใจโล่งอก ถูกความห่วงใยกะทันหันของชายหนุ่มทำเอาหัวใจเต้นโครมคราม แก้มแดงระเรื่อ ครู่หนึ่งผ่านไป เธอจึงพูดเบา ๆ
“ฉันไม่ได้คิดว่าคุณเลวขนาดนั้น แค่รู้สึก...”
ไม่รู้ว่าเรียกว่าหึงไหม ยังไงก็รู้สึกเปรี้ยวปร่าในใจ