คำพูดพวกนี้แทงใจดำของเฉาซินโหรวอย่างจัง
นางก็คิดเช่นกันว่า มีเพียงตนเองเท่านั้นที่คู่ควรเป็นภรรยาของเจียงเฉิงเป่ย์
แต่ความจริงคือหนิงซีกำลังจะแต่งงานกับเจียงเฉิงเป่ย์
ส่วนตนเองได้แต่แต่งงานกับชายที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วหรือไอ้หนุ่มโสดแก่ เผลอคิดไปว่าต้องมีลูกให้ชายแก่ก็ยิ่งอึดอัดใจจนแทบหายใจไม่ออก
“ฮือ ๆ ชาตินี้ข้าหมดหวังแล้ว”
เจียงเยี่ยนเยี่ยนกำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาล ไม่ยอมให้เฉาซินโหรวยอมจำนนต่อโชคชะตาเช่นนี้
“พี่ซินโหรว ท่านต้องแย่งสิ ความรักต้องลงมือไขว่คว้าเอง!”
เฉาซินโหรวปรายตามองเจียงเยี่ยนเยี่ยนอย่างลังเล ก่อนจะส่ายพลางน้ำตาไหล
“ข้าเป็นหญิงสาว จะไปทำเรื่องน่าขายหน้าเช่นนั้นได้อย่างไร หากพี่เฉิงเป่ย์ไม่ยอมรับจะทำอย่างไร ต่อให้เขายอมทิ้งหนิงซี ยอมแบกชื่อว่าเนรคุณแต่งกับข้า เขามีปมในใจ เขาคงไม่ดีกับข้า”
“เขากล้าที่ไหน!”
ในหัวเจียงเยี่ยนเยี่ยนมีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่ง ได้ยินดังนั้นก็โกรธขึ้นมาทันที
“พี่ซินโหรว เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล ข้ายอมรับว่าท่านคือพี่สะใภ้รองของข้า ข้าจะไปเจรจาแทน ท่านรอเป็นเจ้าสาวได้เลย!”
“แล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร อย่าไปบีบบังคับพี่รองเจ้านะ”
“ข้ารู้ เรื่องนี้ต้องเริ่มจากตัวหนิงซี ให้มันยอมถอนตัว”
เฉาซินโหรวแอบยิ้มอยู่ในใจ ไอ้เจียงเยี่ยนเยี่ยนนี่ยังไม่โง่นัก
เจียงเยี่ยนเยี่ยนที่คิดว่าตนฉลาดสุดในใต้หล้า นำจดหมายทั้งหมดกลับบ้าน วางแผนอย่างรัดกุมตลอดคืน ผ่านไปไม่กี่วัน ฉวยจังหวะที่เจียงเฉิงเป่ย์ขึ้นเขาไปหาฟืนไม่อยู่บ้าน ตรงเข้าไปขวางหนิงซี
“เจ้าไปบอกพี่รองข้า งานแต่งครั้งนี้ยกเลิกเสีย”
หนิงซีได้ฟัง มองเจียงเยี่ยนเยี่ยนด้วยสายตามองคนโง่
“หัวหมูสมองคน หรือในสมองมีแต่ขี้หมูเต็มไปหมด?”