หนิงซีคาดไม่ถึงเลยว่าสองพี่น้องสกุลสวี่จะไร้ยางอายถึงเพียงนี้
กลับถึงบ้าน นางก็เริ่มจัดแจงบ้านเรือน อยู่คนเดียวบ้านก็ไม่รก เพียงจัดนิดหน่อยก็สะอาดพอแล้ว พรุ่งนี้รอให้หมีอวี้หยงมาก็ค่อยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนใหม่
จะได้นอนเตียงเดียวกับแม่สามี คิดแล้วก็ยังไม่ค่อยชิน
กลางคืน นางนอนบนเตียง จู่ ๆ ก็จามพรวดขึ้นมา
“คงไม่มีใครคิดถึงเราหรอกกระมัง”
พึมพำกับตัวเองหนึ่งประโยค หนิงซีก็หลับตาลง ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา
ไกลออกไปพันลี้
เจียงเฉิงเป่ยจับกุมสองสายลับฝ่ายศัตรูได้สำเร็จ
ตนเองก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน โชคดีที่ผลออกมาดี สายลับทั้งหมดที่เฉียวอ้ายเจินตัวปลอมให้การไว้ ถูกจับกุมหมดสิ้น ทำลายเครือข่ายข่าวกรองสำคัญที่ประเทศวาสร้างขึ้นในบ้านเราได้
“ผู้กองเจียง พาส่งโรงพยาบาลเถิด”
“ไม่ต้อง”
ภารกิจสิ้นสุดลง เจียงเฉิงเป่ยไม่อยากเสียเวลาอีกต่อ อยากงอกปีกบินไปที่เขตบ้านพักครอบครัวหาเมียรักเหลือเกิน ไม่ได้เจอกันกว่าสองเดือน ไม่รู้ว่าอาการแพ้ท้องของนางทุเลาลงหรือยัง ท้องเริ่มโตให้เห็นหรือไม่
คิดถึงตนเองบ้างหรือเปล่า...
คำเพิ่งสิ้น ตรงหน้าก็พลันมืดมิดลงฉับพลัน
“ผู้กองเจียง เร็วเข้า ส่งโรงหมอ!”
*
หนิงซีฝันร้าย ฝันว่าเจียงเฉิงเป่ยได้รับบาดเจ็บ
สะดุ้งตื่นจากความฝัน นางปลอบใจตนเองว่าความฝันย่อมตรงข้ามกับความเป็นจริง บางทีเจียงเฉิงเป่ยอาจกำลังเดินทางกลับมาแล้วก็ได้ เจ้าตัวเล็กในครรภ์ก็เหมือนจะรู้สึกได้ว่าแม่จิตใจไม่สงบ ขยับตัวตุ๊บ ๆ ราวกับลูกปลาพ่นฟอง