หนิงซีส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันไม่ได้กลัวหรอก แค่เป็นห่วงสุขภาพพ่อ”
ฟู่เจาชานสุขภาพไม่ดี ต้องให้หมีอวี้หยงคอยดูแล หากเพราะเธอทำให้ไม่มีใครอยู่ข้างกายจนเกิดเรื่องขึ้น บาปกรรมของเธอคงใหญ่หลวงนัก
“พ่อน่าจะต้องให้แม่ดูแลนะ”
ฟู่ซูป๋ายยิ้มบางที่มุมปาก
“ช่วงนี้สุขภาพพ่อดีขึ้นมาก ต้องขอบคุณน้ำไท่ซุ่ยของเธอ ไม่คิดว่าสิ่งนั้นจะราวกับยาวิเศษ มีประโยชน์ต่อร่างกายอย่างยิ่ง อีกอย่างพ่อมีทหารคนสนิทดูแล ทางเธอต่างหากที่ต้องการคนช่วยมากกว่า”
ได้ยินดังนั้น หนิงซีก็ไม่พูดอะไรอีก
จริงด้วย ตอนนี้ครรภ์เธอโตขึ้นทุกวัน หากไม่มีคนในครอบครัวอยู่ใกล้ก็รู้สึกไม่สบายใจ
“งั้นก็ขอบคุณพ่อแม่นะ งั้นฉันกลับไปเก็บของก่อน”
“ต้องการให้ฉันช่วยไหม”
ฟู่ซูป๋ายเป็นคนรู้จักกาลเทศะ
เจียงเฉิงเป่ยไม่อยู่บ้าน เขาเป็นน้องเขยไม่เหมาะที่จะไปเขตบ้านพักครอบครัวบ่อย คนมากปากมาก ที่มีคนย่อมมีเรื่องนินทา ระวังจะมีข่าวลือ หนิงซีก็นึกถึงจุดนี้เช่นกัน
พวกผู้หญิงในเขตบ้านพักครอบครัวชอบซุบซิบนินทายิ่งนัก
ในนั้นสวี่เจียวเจียวกับสวี่ชิงชิงสองพี่น้องก็เป็นพวกชอบแพร่ข่าวลือที่สุด
เธอบอกไม่ต้อง
“ฉันจัดการเองได้”
พูดจบก็ไม่รอช้า หันหลังเดินไปทางประตูโรงเรียน พอเดินไปถึงก็ปะทะกับสวี่เจียวเจียวตรงหน้า
ต้นเดือนพฤษภาอากาศยังไม่ร้อนเต็มที่ แต่สวี่เจียวเจียวแต่งตัวบางเบามาก เสื้อเชิ้ตสีชมพู กางเกงขาตรงสีดำ เท้าสวมรองเท้าหนังผูกเชือกสีดำ ผมก็ดัดเป็นลอนแกะ