ชายผมแสกกลางหัวเราะต่ำอย่างน่ารังเกียจ
“พี่จื้อเผิงของข้าแน่จริงกว่า”
พวกเขามุงกันอยู่ พูดจาไร้สาระหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน
สวี่เจียวเจียวเดินผ่านมาพอดี เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปตวาด “พวกเจ้าเป็นอะไรกัน พูดจาไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด”
“เสือกเรื่องชาวบ้าน”
หยางจื้อเผิงหันไปขว้างสายตาใส่สวี่เจียวเจียว แล้วเรียกพวกผมแสกกลางให้เดินจากไป
สวี่เจียวเจียวกุมหมัดแน่น ต้องไปเอาใจหมีอวี้หยงสักหน่อย บอกเรื่องที่พวกมันคิดจะทำกับฟู่อวี่ถงให้นางรู้ เผื่อนางซึ้งใจแล้วจะแนะนำฟู่ซูป๋ายให้ตน
ทางด้านนี้
หนิงซีและอีกสองคนไปที่ห้างสรรพสินค้า
อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เสื้อผ้าฤดูร้อนก็ออกวางขายแล้ว
หมีอวี้หยงจะซื้อเสื้อผ้าให้หนิงซีกับฟู่อวี่ถง
“เด็กผู้หญิงก็ควรแต่งตัวให้สวยงาม”
ฟู่อวี่ถงเลือกเสื้อเชิ้ตลายสกอตสีเหลืองตัวหนึ่ง กางเกงขายาวสีกรมท่าตัวหนึ่ง แล้วยังลองชุดเดรสลายจุดสีแดงอีกตัวหนึ่ง หมีอวี้หยงเห็นหนิงซีไม่เลือกเสื้อผ้าสักตัว ก็อดสงสัยไม่ได้จนเลิกคิ้ว
“ไม่มีตัวที่ชอบหรือ?”
หนิงซีส่ายหน้า “ไม่ใช่ ตอนนี้ฉันใส่ชุดเข้ารูปพวกนี้ไม่ได้ มันรัดหน้าท้องจนไม่สบาย”
นางทำงานที่โรงเรียน ต้องสอนหลายคาบต่อวัน ใส่กระโปรงก็ไม่สะดวก
หมีอวี้หยงตบหน้าผากตัวเอง
“ดูฉันสิ คิดไม่รอบคอบ อย่างนี้ดีกว่า เราไปเลือกผ้าฝั่งนั้นกัน กลับไปแล้วแม่จะตัดเสื้อผ้าหลวม ๆ ที่คนท้องใส่สบายให้”