“โจวอวี้เหยา เธอจะหลอกฉันไปถึงเมื่อไหร่”
ฉินมู่มีเปลวไฟโกรธลุกอยู่ในดวงตา ควบคุมอารมณ์ไมได้ คว้าข้อมือโจวอวี้เหยาไว้แน่น และกระชากเธอเข้ามาหาตัว
“ผู้ชายคนนั้นคือจูโฮ่วเฉิงใช่ไหม ใช่เขาไหม เพื่อเขา เธอถึงตัดขาดกับฉัน!”
ข้อมือของโจวอวี้เหยาถูกจับจนเจ็บแปลบ เลยไม่เสแสร้งอีกต่อไป
เธอสะบัดมือฉินมู่ออกอย่างแรง น้ำเสียงที่เมื่อครู่ยังออดอ้อนบัดนี้กลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง
“ใช่เขา พวกเรากำลังจะแต่งงานกัน”
“ฉินมู่ ฉันขอบคุณที่ผ่านมาสองปีนายดูแลฉันและเสี่ยวกวง ขอบใจนะ นายเป็นคนดี หวังว่านายกับซูซวงซวงจะใช้ชีวิตร่วมกันไปดี ๆ ต่อไปเรายังเป็นเพื่อนกันได้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”
แค่นี้เหรอ
เป็นแค่เพื่อนเหรอ
ตัวเองทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลแม่ลูกสองคนนี้มาตั้งสองปี สิ่งที่ได้กลับมาคือคำว่าคนดีคำเดียวหรือ
ฉินมู่ดวงตาแทบปริแตก
“ฉันดีกับเธอขนาดนี้ ตามใจเธอทุกอย่าง ไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวกวงเลย ฉันเก็บพวกเธอไว้ในจุดสูงสุดของหัวใจ โจวอวี้เหยา ฉันคิดว่าเราสื่อใจกันเข้าใจ แต่เธอกลับทำกับฉันอย่างนี้ เธอมีหัวใจบ้างไหม!”
เขาไม่เชื่อ
ไม่เชื่อว่าโจวอวี้เหยาจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้ คว้าบ่าทั้งสองข้างของเธอไว้แล้วเขย่าอย่างแรง
“อวี้เหยา บอกฉันที ที่เธอพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก เธอล้อฉันเล่นใช่ไหม”
“หลายวันมานี้เสี่ยวกวงกินน้ำไท่ซุ่ยเข้าไป ร่างกายก็เริ่มดีขึ้น ทุกอย่างกำลังไปในทางที่ดีขึ้น ตอนแบบนี้เธอจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นได้ยังไง เราดีกันขนาดนี้ ฉันดีกับเธอขนาดนี้...”
แรงกระทบกระแทกมากเกินไป ฉินมู่เสียสติไปแล้ว
โจวอวี้เหยาถูกเขย่าจนหัวหมุนตาลาย ในใจพลุ่งพล่านด้วยความรังเกียจจนล้นทะลัก