นางมองเจียงเฉิงเป่ย์ด้วยสายตาขบขัน พลางเย้าแหย่เขาว่า “คุณคงไม่ใช่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนคิดว่าคนอื่นดีกว่าคุณหรอกนะ?”
“ฉันน้อยเนื้อต่ำใจ?”
เจียงเฉิงเป่ย์ทั้งขำทั้งโมโห
“พวกผู้หญิงนี่ชอบผู้ชายหน้าขาวๆ อย่างฟู่ซูป๋ายกันทุกคนเลยหรือเปล่า?”
หนิงซีเม้มปากยิ้ม รอยยิ้มในดวงตาแทบจะล้นทะลักออกมา นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าเจียงเฉิงเป่ย์จะหึงแม้แต่เรื่องแค่นี้ เพียงแค่นางแปลกใจแล้วมองฟู่ซูป๋ายมากไปหน่อย เขาก็หึงหวงขึ้นมาส่งเดช
“ก็ไม่ใช่เสมอไป ฉันชอบผู้ชายหน้าดำๆ อย่างคุณนี่”
เจียงเฉิงเป่ย์ “…”
ผู้ชายหน้าขาวนี่เป็นคำด่า
ผู้ชายหน้าดำเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
เมื่อเห็นเขามีท่าทีเหมือนกินน้ำส้มสายชูเข้าไปมากเกินไปอย่างเห็นได้ชัด หนิงซีก็คล้องแขนชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยพละกำลังด้วยความเต็มใจ สีหน้าเผยความจริงจังออกมาหลายส่วน
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ แค่รู้สึกว่าฟู่ซูป๋ายกับคุณคล้ายกันมาก ดูสิ พี่น้องตระกูลเจียงของคุณมีอยู่สี่คน พี่ใหญ่กับเจียงเฉิงหนานและเจียงเยี่ยนเยี่ยน ถ้าสามคนนี้เดินออกไปข้างนอกก็ดูออกเลยว่าเกิดจากแม่เดียวกัน แต่คุณกลับไม่มีอะไรที่คล้ายคลึงกับพวกเขาเลย”
ถ้าจะให้พูดอย่างเคร่งครัดก็คือ เจียงเฉิงเป่ย์ไม่เหมือนใครในตระกูลเจียงเลยสักคนเดียว
เจียงโหย่วฝูและเถียนกุ้ยหลันสองสามีภรรยามีรูปลักษณ์หน้าตาธรรมดา แต่กลับให้กำเนิดลูกอย่างเจียงเฉิงเป่ย์ที่มีรูปร่างหน้าตาทิ้งห่างคนในตระกูลเจียงหลายเท่าทวี หากลองคิดดูดีๆ ก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลอยู่บ้าง
“เป็นไปได้ไหมว่าคุณไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลเจียง?”