“ใช่ ฉันจะหย่า”
เสียงของซูซวงซวงมั่นคงหนักแน่น เปี่ยมด้วยพลังเด็ดขาด
“ผู้ชายของฉันใจไม่อยู่ที่ฉัน จะเก็บไว้ทำไม? ฉินมู่ พอเราหย่ากันแล้วเธอก็เป็นอิสระ จะได้ไปตามโจวอวี้เหยาคนที่เธอเฝ้าคิดถึง ได้ไปเป็นพ่อของเสี่ยวกวงลูกของนาง”
เธอพูดแบบนั้นอย่างจงใจ
และก็ได้ผล เมื่อเห็นใบหน้าของฉินมู่ซีดเผือดลงอีกหลายส่วน
ฉินมู่รู้ดีว่าเขาและโจวอวี้เหยาไม่มีวันเป็นไปได้อีกแล้ว
ตอนนี้แม้แต่ซูซวงซวงก็จะจากเขาไป ภายในวันเดียว เขาสูญเสียผู้หญิงสองคนติดต่อกัน แถมยังจะส่งผลกระทบถึงหน้าที่การงาน ในชั่วขณะนั้นเอง ความรู้สึกเสียใจก็ผุดขึ้นในใจ
หากเขารักษาระยะห่างกับโจวอวี้เหยาและตั้งใจใช้ชีวิตกับซูซวงซวง ทุกอย่างคงไม่กลายเป็นเช่นวันนี้ใช่หรือไม่?
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างสายไปแล้ว
เขายังอยากดิ้นรนอีกครั้ง อยากเกลี้ยกล่อมซูซวงซวง
ทว่าซูซวงซวงไม่แม้แต่จะมองหน้าฉินมู่ เธอเบือนสายตาหนีไปโดยตรง ควักสัญญาเงินกู้ออกจากกระเป๋า คลี่ออก แล้วอ่านข้อความบนนั้นทีละคำ เมื่ออ่านจบก็ยื่นมือไปทางโจวอวี้เหยา
“สหายโจว สัญญาเงินกู้ฉบับนี้เธอเป็นคนเขียนเอง เงินก้อนนี้ก็สมควรคืนได้แล้วนะ”
โจวอวี้เหยาชะงักไป
เธอลืมเรื่องสัญญาเงินกู้ไปเสียสนิทได้อย่างไร? ตอนที่เขียนสัญญาให้ซูซวงซวง เธอไม่ได้คิดจะคืนเงินเลยแม้แต่น้อย เพราะถ้าตัวเองคืนไม่ได้ ก็ต้องมีฉินมู่คอยออกหน้าให้ แต่ตอนนี้เธอกับฉินมู่แตกหักกันแล้ว
เงินก้อนนี้จึงมีแต่ต้องคืนด้วยตัวเอง
“ฉะ...ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นตอนนี้ ค่อย ๆ คืนให้ได้ไหม?”
ขอบตาของโจวอวี้เหยาแดงก่ำ กัดริมฝีปากอย่างกล้ำกลืน