เจียงเฉิงเป่ย์เลิกคิ้ว ไม่รู้ว่าภรรยาตัวน้อยมีแผนอะไรในใจ แต่เขาก็ให้ความร่วมมือแสดงละครอย่างเต็มที่ น้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวล หางตาและคิ้วแต้มรอยยิ้มจาง ๆ
“กลับไปแล้วจะนวดให้”
คำนี้ตรงใจหนิงซีนัก นางแอบชูนิ้วโป้งให้
“สามีฉันนี่รักภรรยาจริง ๆ เลย สามี ข้าชอบท่านมาก”
แม้เจียงเฉิงเป่ย์จะชินกับคำชมของหนิงซีทุกหนทุกแห่งเสียแล้ว แต่คำว่า “สามี” ก็ยังทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้านอย่างแรง ถ้าไม่ได้อยู่ข้างนอก เขาต้องบังคับให้นางเรียกอีกหลาย ๆ ครั้งแน่
สามีฟังดูดีกว่าพี่มากนัก
ฉีหลานจือเดินตามอยู่ด้านหลังไม่ห่างไม่ใกล้ ได้ยินหนิงซีไร้ยางอายเรียกเจียงเฉิงเป่ย์ว่าสามี ฟันกรามแทบจะกัดกันแหลก
หนิงซีบ้าตบดีนั่นโอ้อวดอีกแล้ว
จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไร้ยางอาย!
นอกจากใบหน้านั้นแล้วก็เป็นแค่แจกันดอกไม้ไร้ค่า!
ผู้ชายก็แค่ชอบของใหม่ ๆ นานไปเดี๋ยวก็ต้องเลิกกันในที่สุด!
นางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเย็นชาออกมา
“หนิงซี นี่มันข้างนอกนะ เจ้าควรระวังเรื่องผลกระทบบ้าง หัวหน้าเจียงเป็นทหาร ในศูนย์วิจัยก็ยังเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่เจ้าดูสิ มาดึงดันกับเขาในที่สาธารณะ นี่มันพัวพันทำให้ชื่อเสียงหัวหน้าเจียงเสียหายไม่ใช่หรือ?”
ฉีหลานจือทำหน้าจริงจังเคร่งเครียด น้ำเสียงดังกระหึ่มทำให้คนอื่น ๆ หันมามองพร้อมกัน
เจียงเฉิงเป่ย์สีหน้าครึ้มลง กำลังจะอ้าปากพูด มือน้อยที่คล้องแขนเขาอยู่ก็เลื่อนไปที่เอวเขาแล้วบิดอย่างแรง ถ้าเขาไม่อดทนอดกลั้น ก็คงอับอายต่อหน้าคนแล้ว