“พี่จื้อเผิง เรื่องวันนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงตกอยู่ในอันตรายแน่”
ท่าทีของฟู่อวี่ถงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
หยางจื้อเผิงตอนแรกก็ตกใจ แต่ในใจแอบดีใจ
เห็นไหม เขาบอกแล้วว่าเสน่ห์ของตัวเองไร้ขีดจำกัด แม้แต่คุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงจากเมืองหลวงอย่างฟู่อวี่ถงยังต้องมาหมอบราบใต้กางเกงสูทของเขา สมแล้ว เด็กสาวพวกนี้ง่ายต่อการหลอกลวง
เขาสะบัดผมสองปอยที่หน้าผากแรงขึ้น
“จะขอบคุณไปทำไม ฉันเป็นคนใจร้อน ชอบช่วยเหลือคนที่ถูกเอาเปรียบ ว่าไง ฝีมือฉันใช้ได้ไหม?”
“เก่งมาก”
ฟู่อวี่ถงฝืนใจเอ่ยชมทั้งที่คลื่นไส้
คำชมทำให้หยางจื้อเผิงลอยละล่องเข้าไปใหญ่ ราวกับกลายเป็นบอลลูนลมร้อน ลมพัดแค่เบา ๆ ก็พร้อมลอยขึ้นฟ้า หลงคิดว่าตัวเองเอาชนะใจฟู่อวี่ถงได้แล้ว หน้าด้านชวนเธอไปดูหนังในเมืองวันพรุ่งนี้
“ได้ยินว่าพรุ่งนี้มีหนังเรื่องใหม่เข้าฉาย”
ฟู่อวี่ถงส่ายหน้าอย่างลำบากใจ “ไม่ได้หรอก ฉันต้องอ่านหนังสือที่บ้าน”
“ฉันก็ชอบอ่านหนังสือ ฉันขยันเรียนมากเลยนะ”
หยางจื้อเผิงเหมือนนกยูงหลงตัวเอง คุยโวโอ้อวดไม่หยุด แถมยังบอกว่าหนังสือที่เขาเคยอ่านทับซ้อนกันสูงเท่าคน ประโยคแบบนี้ มีแต่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาเท่านั้นถึงจะเชื่อ
น่าเสียดาย ฟู่อวี่ถงแม้อายุยังน้อย แต่จิตใจเป็นผู้ใหญ่มาก
เธอปักป้ายให้หยางจื้อเผิงแล้วว่าเป็นพวกปั่นหัวความรู้สึกผู้หญิง สำหรับคนแบบนี้ จำเป็นต้องให้เขาได้ชิมรางขมเสียบ้าง