เดินออกไปได้ไม่ไกล ฟู่ซูป๋ายก็รู้สึกตัวว่ามีคนตามหลังมา อาศัยแสงจันทร์หันไปชำเลืองมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว แววตาเย็นชาฉายผ่าน
เป็นสวี่เจียวเจียว ดึกดื่นค่อนคืนนางตามตนมาทำไม
เมื่อผนวกกับที่สวี่ชิงชิงนำซุปไก่มาให้อย่างผิดปกติและปฏิกิริยาร้อนวูบวาบที่แฝงอยู่ในร่างกายของตน ต่อให้เป็นคนที่เชื่องช้าเพียงใดก็ต้องพบความผิดปกติ สองพี่น้องคู่นี้หมายตาตน คิดใช้วิธีการอันต่ำทราม
ซุปนั่นมีปัญหา
ฟู่ซูป๋ายรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายไม่ปกติ เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปในสวนเล็ก ในสวนว่างเปล่าไม่มีแม้เงาของฟู่อวี่ถง หารอบหนึ่งก็ไม่พบตัวจึงออกจากประตูอีกด้านไป
เมื่อสวี่เจียวเจียวมาถึง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคนของฟู่ซูป๋ายอีกแล้ว
นางโกรธจนทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งหินทันที
“ไอ้หนุ่มเจ้าเล่ห์นั่นต้องรู้ตัวแน่”
วิธีวางยาเช่นนี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว ถ้าลงมือครั้งแรกพลาดก็หมดจังหวะ
ตนไม่มีโอกาสเข้าใกล้ฟู่ซูป๋ายอีกแล้ว
ในเวลาเดียวกัน
หยางจื้อเผิงก้าวเข้ามาในสวนเล็ก
เขาเห็นเงาร่างงามสะคราญบนม้านั่งหินได้ในพริบตา
ดีสม เจ้าหญิงฟู่อวี่ถงคนนี้กล้าปั่นหัวตนครั้งแล้วครั้งเล่า ตนต้องสั่งสอนนางให้เข็ด ให้ร้องเรียกฟ้าไม่ตอบ ร้องเรียกดินก็ไม่มีใครได้ยิน
“เจ้ามาเสียที!”
“เห็นข้าถูกเจ้าหลอกเล่นเหมือนหมาแล้วมันสนุกมากใช่ไหม”
สวี่เจียวเจียวได้ยินเสียง หันกลับไปด้วยความตื่นตระหนก ยังไม่ทันเห็นว่าผู้มาเป็นใคร ก็ถูกทั้งตัวล้มลงไปนอนราบ
หยางจื้อเผิงออกฤทธิ์ทั้งสองมือ มือหนึ่งปิดปากอย่างชำนาญ มือหนึ่งกระชากเสื้อผ้าสะเปะสะปะ ปากก็งึมงำไม่หยุด