หินก้อนเดียวกระเพื่อมไปหมื่นระลอก
ทุกคนตะลึงงัน
แม้แต่หนิงซียังอดมองสวี่เจียวเจียวด้วยสายตาใหม่ไม่ได้ หรือว่าสวี่เจียวเจียวจะสำนึกได้แล้ว?
สวี่เจียวเจียวยืนกรานจะให้หยางจื้อเผิงติดคุก
ภรรยาผู้อำนวยการทั้งตกใจทั้งโกรธ ดวงตาพลิกกลับ สลบไปทันที
ฝ่ายสวี่ชิงชิงก็เดือดดาล ด่าสวี่เจียวเจียวว่าสมองเป็นบ้า
สถานการณ์วุ่นวายอลหม่าน ยุ่งเหยิงไปหมด
หนิงซีมองจนหาวหวอด เห็นนางง่วง หมีอวี้หยงก็บอกว่ากลับบ้านก่อนเถอะ ยังไงคืนนี้เรื่องนี้ก็เถียงกันไม่จบ ต่อไปต้องมีเรื่องวุ่นวายอีกแน่ ส่วนสวี่เจียวเจียวจะฟ้องให้ถึงที่สุดหรือไม่นั้นก็ยังไม่รู้
“ฉันว่าสุดท้ายเรื่องนี้ก็ต้องจบด้วยเงินสินไหมส่วนตัวอยู่ดี”
เป็นจริงตามนั้น
ไม่ผิดไปจากที่หมีอวี้หยงคาดไว้
สวี่เจียวเจียวแค่คืนวันเกิดเรื่องโวยวายจะแจ้งความ พอหลับไปตื่นขึ้นมาก็เปลี่ยนใจ
นางยอมจบด้วยเงินสินไหม
เรียกร้องไปถึงห้าพันหยวน
นี่มันยุคเจ็ดสิบ ห้าพันหยวนนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ ภรรยาผู้อำนวยการโกรธจนเป็นลมไปหลายรอบ แต่เพื่อลูกชายก็ต้องยอม
หลี่ซิ่วอิงพูดถึงยังรู้สึกสะใจ
“หยางจื้อเผิงนั่นมันตัวอันตรายในเขตบ้านพักครอบครัว”
“คราวนี้ดีแล้ว ไปเจอหินก้อนใหญ่แบบนี้เข้า ดูซิว่าต่อไปมันจะยังกล้ารังแกเพื่อนหญิงอีกไหม”
ใช่ว่าจะไม่กล้า
หนิงซีส่ายหน้า “คนแบบนี้ ต้องเอาเข้าคุกถึงจะสงบเสงี่ยม”
“คงเป็นไปได้ยากแล้ว วันนี้สวี่เจียวเจียวรับเงินไปแล้ว”
นั่นมันเงินตั้งห้าพันนะ ถึงจะเสียความบริสุทธิ์ไป แต่มีเงินก้อนนี้แล้วสวี่เจียวเจียวก็กลับบ้านเกิดไปแต่งกับคนซื่อ ๆ ได้เหมือนกัน ตอนที่ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว และหยางจื้อเผิงก็คิดอย่างนั้น
ตำรวจก็โผล่มา
“หยางจื้อเผิง มีคนแจ้งความว่าเจ้าพัวพันคดีล่วงละเมิดสตรี”
หยางจื้อเผิงถูกจับตัวไปทันที
ภรรยาผู้อำนวยการก็เป็นลมอีก ส่วนผู้อำนวยการหยางก็หน้านิ่วคิ้วขมวด
เงินก็หมด ลูกชายก็ติดคุก ถามหน่อย ในโลกนี้ยังมีใครซวยกว่าครอบครัวเขาอีกไหม?
ยุคนี้คดีลามกเป็นคดีอุกฉกรรจ์ ถึงหยางจื้อเผิงจะมีพ่อเป็นผู้อำนวยการก็หนีไม่พ้นถูกยิงเป้า วันที่ถูกประหาร คนในเขตบ้านพักครอบครัวไปดูที่ลานประหารมากมาย
คลาคล่ำไปด้วยผู้คน
หนิงซีไม่กล้าไป กลัวลูกในท้องจะตกใจ