“กริ๊ง กริ๊ง”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เสียงอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักของหญิงผู้หนึ่งดังมาจากปลายสาย
“ซูป๋าย มีข่าวคราวของพี่ชายลูกบ้างหรือยัง”
ฟู่ซูป๋ายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบว่า “ยังไม่มีครับแม่ แม่อย่าเพิ่งกังวล อีกไม่กี่วันผมจะไปโรงพยาบาลที่แม่คลอดลูกเมื่อครั้งก่อนดูอีกที เผื่อจะพบเบาะแสใหม่”
“ช่างเถอะ”
มารดาของฟู่ซูป๋ายถอนหายใจแผ่วเบา
“เวลาผ่านมาตั้งหลายปี จะยังมีเบาะแสใหม่อะไรได้อีก ซูป๋าย เมื่อคืนแม่ฝันอีกแล้ว ฝันว่าพี่ชายของลูกนอนร้องไห้อยู่อย่างเดียวดายกลางหิมะ ลูกว่าเขาจะ...ตายไปแล้วหรือเปล่า”
สิ่งที่มารดาของฟู่ซูป๋ายกลัวที่สุดคือต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์
หลายปีมานี้ พวกเขาไม่เคยละทิ้งการตามหา โรงพยาบาลที่มารดาของฟู่ซูป๋ายคลอด หมู่บ้านโดยรอบ ต่างก็หาทั่วแล้ว แต่ก็ไร้วี่แววของเด็กน้อย เด็กฝาแฝดที่มารดาของฟู่ซูป๋ายคลอดออกมาอย่างทุลักทุเล กลับหายไปหนึ่งคนเช่นนี้
เสียงสะอื้นเบา ๆ ลอยมาตามสาย
ฟู่ซูป๋ายขมวดคิ้ว
“แม่ อย่าคิดมากเลยครับ พี่ชายของผมถูกคนขโมยไป ครอบครัวที่ขโมยลูกนั้นต้องอยากได้เด็กผู้ชายสักคนแน่ ๆ ถึงได้ทำเช่นนั้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่กล้าเสี่ยงขโมยลูกของคนอื่น พวกเขาต้องไม่ทำร้ายพี่ชายแน่”
“ได้แต่หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
ครั้งนั้น มารดาของฟู่ซูป๋ายอาศัยอยู่กับสามีในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
เมื่อใกล้ถึงกำหนดคลอด จู่ ๆ ก็ได้รับข่าวว่าสามีบาดเจ็บสาหัสระหว่างออกภารกิจ ด้วยความตกใจจึงมีอาการเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนด เจ็บอยู่วันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืนจึงคลอดบุตรชายฝาแฝดออกมา หลังจากคลอด มารดาและลูกอยู่พักฟื้นที่โรงพยาบาลด้วยกัน โดยมีพี่สาวที่รู้จักจากเขตบ้านพักครอบครัวคอยดูแล
ตอนที่พี่สาวผู้นั้นออกไปซื้อข้าว มารดางีบหลับไปชั่วครู่ด้วยความง่วง เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าลูกคนหนึ่งหายไปเสียแล้ว