เจียงเฉิงเป่ย์เบือนสายตาอย่างเคอะเขิน ก่อนลดเสียงลง
"ทาแก้ปวดบวมกับอักเสบ"
เมื่อวานเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ และดูเหมือนจะทำร้ายหนิงซี
หนิงซีเพิ่งเข้าใจว่าเขายื่นขี้ผึ้งให้เพราะอะไร
ที่จริงหลังจากดื่มน้ำพุวิญญาณไป ความไม่สบายตัวก็หายเป็นปลิดทิ้ง ทว่าเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจคือความเอาใจใส่ละเอียดรอบคอบของเจียงเฉิงเป่ย์
พ่อหนุ่มคนนี้ก็น่ารักใช้ได้อยู่นะ!
เธอกระพริบตาปริบ ๆ จงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขา "แล้วยานี่ใช้ยังไงหรือ"
ใช้ยังไง...
จะมีอะไรให้ใช้อีก...
ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก เจียงเฉิงเป่ย์ถึงขั้นรู้สึกได้ว่าลมหายใจสดชื่นหอมกรุ่นของเธอเล็ดลอดเข้ามาในจมูกตน แม้อายุจะยี่สิบหกแล้ว แต่เขาแทบไม่เคยสัมผัสกับสตรียุคเดียวกันเลย
ตอนนี้ถูกหนิงซีจ้องมองเช่นนี้ ร่างกายพลันร้อนวูบไปทั้งร่าง
"ก ก็แค่ทาลงไป... วันละสามครั้ง"
ถึงขั้นที่พูดตะกุกตะกัก
ใบหูแดงราวกับเลือดจะซึม
หนิงซีกลั้นขำ ก่อนจะหยอกเย้าต่อไปอย่างไม่กลัวตาย เสียงออดอ้อนอ่อนหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเสียอีก
"งั้นคุณช่วยทาให้หน่อยได้ไหม"
สิ้นคำพูด ก็ได้ยินเจียงเฉิงเป่ย์ไออย่างแรงราวกับถูกน้ำย้อน ร่างสูงใหญ่แข็งแกร่งถอยหลังกระโจนเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ ดวงตายิ่งเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงกลั้นใจพูดออกมาได้
"นี่คงไม่ดีมั้ง"
หนิงซีเห็นท่าทางของเขาแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น
"คุณคิดอะไรอยู่ รีบไปต้มน้ำเถอะ"
จ๊าก จ๊าก ต้องบอกเลยว่า การแหย่หนุ่มใหญ่จิตใจใสซื่อสนุกจนวางไม่ลงจริง ๆ