คิดแล้วเธอก็ยืนอยู่กับที่ ต้องสั่งสอนแม่คนนี้สักหน่อย
หูชุนเซียงเห็นเธอไม่เดินต่อไป ก็หันกลับมามองเธอ อ้าปากเหมือนอยากพูดอะไรหลายอย่าง แต่สุดท้ายก็เอ่ยเพียงแค่ว่า “เป็นอะไรหรือ”
หวงอิงอิงมองเธอ เนื่องจากให้เธอมาอยู่ในโลกนี้ ให้เธอได้ครอบครองร่างของเจ้าของเดิม ก็ต้องทำหน้าที่แทนเจ้าของเดิมให้เต็มที่
และตอนนี้เธอก็ไม่มีทางเลือก ต้องตามหูชุนเซียงกลับบ้านไป และจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอก็คือหวงชิงหลาน
“หนูจะไม่บอกคนในบ้าน”
เมื่อพูดคำนี้ออกไป เธอเห็นได้ชัดว่าดวงตาของหูชุนเซียงแดงก่ำ และยังโล่งใจลงอย่างเห็นได้ชัด
“แต่แม่ก็ต้องสัญญากับหนูด้วยนะ อย่าไปยุ่งกับหลี่ฮั่นซานอีก เขาวันนี้พูดได้ว่าจะทิ้งแม่ไว้หน้าผา วันหน้าถ้าเรื่องของพวกแม่ถูกเปิดโปง เขาก็ทิ้งแม่ได้เหมือนกัน”
หูชุนเซียงอ้าปาก ในที่สุดก็เงียบไป
เธอมองท่าทางแบบนี้ แล้วคิดว่า แม่คนนี้จะมีใจให้กับหนุ่มบ้านนอกอย่างหลี่ฮั่นซานจริง ๆ หรือเนี่ย?
เธอนึกถึงท่าทางของหลี่ฮั่นซานในวันนี้ หนวดเครารุงรัง หน้าตาหยาบกระด้าง ในสายตาเธอแล้ว นอกจากร่างกายจะแข็งแรงกว่าใครเขาแล้ว ก็ไม่มีข้อดีอื่นใดอีกเลย
โดยเฉพาะคน ๆ นี้ จิตใจโหดร้าย
ดูได้จากการที่เขาคิดจะทิ้งเธอที่หน้าผาเป็นอย่างแรก แทนที่จะคิดหาวิธีช่วยเธอ
คนที่จิตใจโหดร้ายแบบนี้ ถ้าเขามีใจจริงกับหูชุนเซียงก็ยังดี แต่ถ้าเพียงแค่คิดจะสนุกชั่วครั้งชั่วคราว พอเรื่องของพวกเขาถูกเปิดโปงขึ้นมา คงเป็นหูชุนเซียงที่ถูกเขาดันออกมาเป็นโล่รับภัยคนแรก
เธอยื่นมือไปจับมือหูชุนเซียง “แม่ แม่ไม่ได้มีใจให้หลี่ฮั่นซานคนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม”
หูชุนเซียงเม้มริมฝีปาก รออยู่อึดใจหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “เขาหาข้าวให้แม่ลูกได้กิน”
“เพราะแค่ข้าวกินเท่านั้นหรือ”
หูชุนเซียงเอามือปิดปาก คนเราเมื่อได้ลิ้มรสอาหารดี ๆ แล้ว จะให้กลับไปกินของจืดชืดได้อย่างไรกัน ยิ่งกว่านั้นเขายังหาข้าวให้เธอกินได้ทุกครั้ง สำหรับชาวไร่ชาวนาแล้ว อะไรมีค่ามากที่สุด ก็คือข้าวในปากนั่นแหละ
แต่คิดไปคิดมา คำพูดพวกนี้ เธอในฐานะเป็นแม่ จะไปพูดกับลูกสาวได้อย่างไร
สุดท้ายก็ได้แต่ปฏิเสธว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วจะอะไรล่ะ แม่รู้ แม่ผิดต่อพ่อของเธอ”
เธอพูดพลางก็นึกถึงสามีที่ตายไปของตัวเองขึ้นมา น้ำตาก็ไหลออกมาทันที เธอผิดต่อเขาจริง ๆ
แต่นี่ก็โทษเธอไม่ได้นะ เขาจากไปแล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
“ถ้าเธอคิดว่าแม่ไม่ใช่คนดี ไม่ยอมรับแม่เป็นแม่ แม่ก็ไม่ว่าเธอ”
เรื่องนี้...
“เฮ้อ...” หวงชิงหลานถอนหายใจ สำหรับเรื่องข้าวปลาอาหารนี้ ในความทรงจำของเธอ เธอจำได้ว่าทุกครั้งหูชุนเซียงจะแบ่งส่วนใหญ่ให้ลูกสาวคนนี้กิน
บางครั้งก็เป็นเนื้อไม่กี่ชิ้น บางครั้งก็เป็นไข่สองฟอง บางครั้งก็เป็นแผ่นแป้งแผ่นเล็ก ๆ
นี่แหละคือยุคโบราณ เพื่อข้าวสักคำ ยังสามารถบีบคนให้ถึงจุดนี้ได้
“แม่ไม่มีความสามารถอะไร พ่อเธอจากไปแล้ว แม้แต่ข้าวสักมื้อก็ทำให้เธอกินอิ่มไม่ได้”
หูชุนเซียงยังโทษตัวเองอยู่
หวงชิงหลานมองเธอ “เรื่องนี้จะไปโทษแม่ได้อย่างไร”
ในสายตาเธอ หูชุนเซียงเป็นแม่ม่าย มีความต้องการทางร่างกายก็เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ใช้วิธีนี้แลกข้าวกิน ก็ดูจะไม่คุ้มค่าเอาซะเลย และตอนนี้เธอยังไม่ได้แยกออกจากบ้านสามีเก่า ถ้าเรื่องนี้ถูกคนอื่นรู้เข้า เรื่องใหญ่แน่!
น้ำตาของหูชุนเซียงยังคลออยู่ที่ขอบตา “แม่ก็อยากให้เธอมีชีวิตที่ดี แต่แม่ไม่มีความสามารถ...”
หวงชิงหลานจับมือเธอ มองไปที่ท้องทุ่งเบื้องหน้า “ถ้าเป็นอย่างนั้น แม่ไม่อยากเปลี่ยนวิถีชีวิตหรือ”
หูชุนเซียงตะลึงเล็กน้อย “เปลี่ยนวิถีชีวิต เปลี่ยนวิถีชีวิตแบบไหน”
“เราสองคนแม่ลูกเป็นใหญ่ในบ้านตัวเอง”
คำพูดของเธอเพิ่งจบลง หูชุนเซียงก็รีบเอามือปิดปากเธอทันที
แล้วยังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นว่าบนคันนาที่นี่ไม่มีผู้คน จึงค่อยโล่งใจ
“กลางวันแสก ๆ เธอพูดอะไรบ้า ๆ กันนักหนา”
หวงชิงหลานดึงมือเธอออก “หนูไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ถ้าเราอยู่ในบ้านนั้นต่อไปไม่ได้ ก็แยกครัวกันสิ พอแยกครัวแล้ว แม่จะไปแต่งงานกับใครหรือจะทำอะไร ก็ได้ทั้งนั้น”
หูชุนเซียงตั้งใจจะจิ้มหัวเธอสักที แต่พอเห็นผ้าพันแผลบนหัวเธอ ก็ชักมือกลับมา “แม่ว่าเธอโดนกระแทกหัวจนเริ่มคิดมากไปเรื่อยเปื่อยแล้วจริง ๆ ด้วย เธอคิดว่าพอแยกครัวแล้วชีวิตจะดีขึ้นหรือไร
ถ้าเราแยกครัวกันจริง ๆ ในบ้านไม่มีผู้ชายสักคน ต่อไปเธอกับแม่จะถูกคนอื่นรังแก และถ้าแยกครัวกันจริง ๆ แล้วเราสองคนแม่ลูกจะเอาอะไรกิน เธอเป็นผู้หญิง ปู่ย่าตายายไม่แบ่งที่ดินให้เราหรอก
แล้วอีกอย่าง ถ้าแยกครัวกันจริง ๆ ต่อไปเธอจะแต่งงาน ฝ่ายชายเห็นว่าบ้านเราไม่มีผู้ชายสักคน จะดูถูกเธอเอาได้”
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง
“ชีวิตตอนนี้ จะลำบากก็ลำบากหน่อย แต่พอเธอแต่งงานไปก็คงดีเอง พอแต่งงานแล้ว เธอก็จะมีที่พึ่ง”
หวงชิงหลานรู้สึกหมดคำพูด นี่มันความคิดแบบไหนกันเนี่ย
“แล้วแม่คิดว่าพ่อเป็นที่พึ่งของแม่ได้หรือ ตระกูลฝ่ายแม่ก็มีพี่ชายน้องชาย พวกเขาทำให้แม่มีที่พึ่งหรือเปล่าล่ะ”
คำพูดนี้ทำให้หูชุนเซียงจนคำพูด
หวงชิงหลานสูดหายใจเข้าลึก “แม่ หนูถูกกระแทกหัววันนี้ก็เลยคิดอะไรได้หลายอย่าง ชีวิตนี้มันเพื่อให้ตัวเองดู ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นดู”
ตั้งใจจะพูดอะไรเพิ่ม แต่พอคิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ ชีวิตยังอีกยาวไกล บ้านตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร การจะเปลี่ยนความคิดของคน ๆ หนึ่ง ไม่ใช่เรื่องชั่วขณะ แต่ต้องค่อยเป็นค่อยไป
อีกอย่างเธอก็ไม่รีบ ตอนนี้กำลังป่วยอยู่ แผลที่หัวไม่รู้ว่าฤทธิ์ยาเริ่มหมดหรือเปล่า เริ่มปวดตุบ ๆ อีกแล้ว
ถ้าจะอาละวาดจริง ๆ ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้เปรียบ เอาไว้รอหายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ตามหูชุนเซียงกลับมาถึงบ้าน
แม่ลูกเพิ่งก้าวเข้าประตูไป ไม้กวาดอันหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
หูชุนเซียงรีบดึงเธอไปหลบอยู่ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ไม้กวาดนั้นฟาดเข้าที่ตัวเธออย่างจัง
“ยังรู้จักกลับบ้านอีกหรือไง! ไอ้ดาวร้าย พี่สาวกับน้องสาวของพวกแก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกสองคนแม่ลูก มีจื้อก็ไม่ตายในสนามรบ! ทำอะไรแกก็ไม่ได้ แถมยังเอาหัวไปโขกพื้น ให้แม่ควักเงินตั้งสิบห้าเหวิน! สิบห้าเหวินนะ! ซื้อเนื้อได้เป็นชิ้นเลย! ทำไมแกไม่โขกหัวตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด...”
หวงชิงหลานมองออกไปจากด้านหลังหูชุนเซียง เห็นยายแก่คนหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก บนศีรษะมีผ้าสีเทาโพก ตัวมีรอยปะ เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยปะ ดวงหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ปากก็พร่ำพูดคำหยาบคายไม่หยุด
คนนี้คงจะเป็นยายของเธอ เฉินลี่ฮวา
เธอแค่มองสบตากับยายแก่คนนั้น ยายแก่ก็ตรงดิ่งเข้าหาเธอ ท่าทางเหมือนจะเข้ามาโบยตีเธอสักยก
เธอรีบย่อตัวลง เก็บไม้กวาดที่อยู่บนพื้นขึ้นมา ถือไว้ในมือ แล้วชี้ไปที่เฉินลี่ฮวา
หูชุนเซียงเห็นเข้า ก็รีบคว้าที่ไม้กวาดที่เธอถืออยู่ “ชิงหลานเธอจะทำอะไร!”
เฉินลี่ฮวาในตอนนี้พุ่งเข้ามาแล้ว เห็นเธอยกมือขึ้น จะฟาดเข้าที่หน้าเธอทันที หวงชิงหลานออกแรงที่มือ ฟาดไม้กวาดเข้าใส่เธอเต็ม ๆ
เพียงแค่นี้ ทั้งบ้านก็เงียบกริบ
ทุกคนมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า
จากนั้นก็เป็นเสียงตะโกนก้องของเฉินลี่ฮวา “ไอ้ตัวดี! กล้าตีแม่เหรอ วันนี้แม่จะจับแกโยนลงส้วมให้จมน้ำตาย!”
พูดจบ เธอก็คว้าไม้กวาด แล้วคว้าคอเสื้อของเธอ ลากไปทางด้านหลัง
หูชุนเซียงตะโกน “แม่ อย่านะแม่ อย่านะ! ชิงหลานหัวกระทบกระเทือน คิดอะไรไม่ค่อยปกติ...”
หัวของหวงชิงหลานก็มึนอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกกระชากอีกก็ยิ่งมึนหนักขึ้นไปอีก
แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมึน เธอรีบตะโกนสุดเสียง “ฆ่าคนแล้ว! ช่วยด้วย! ยายจะฆ่าหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเอง!”
คำพูดพวกนี้ เธอตะโกนสุดแรงเกิด
เพื่อนบ้านข้าง ๆ ได้ยินเสียง ก็รีบวางมือแล้วออกมาดูเรื่องสนุก
ไม่นานนัก หน้าประตูบ้านก็มีคนมุงกันแน่น
ย่าหวู่ของบ้านหวู่ข้าง ๆ ทำท่าดูเรื่องสนุก “โอ้ย ครอบครัวหวง วันนี้มีเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย!”
เฉินลี่ฮวาโกรธจนแทบจะระเบิด
แต่ก็ลากตัวหวงชิงหลานไม่ไหว
เห็นหวงชิงหลานที่หัวพันผ้าพันแผล ใช้มือเท้าเกาะเสาบ้านไว้แน่น ไม่ยอมให้เฉินลี่ฮวาลากตัวเธอไป เธอกอดเสาไว้แล้วตะโกนต่อ “หนูก็แค่เดินขึ้นเขาไม่ระวังหัวไปกระแทกกับอะไรเข้า ใช้เงินยายหนูไปหน่อยเดียว ยายหนูก็จะฆ่าหนู!”