"ชิงหลาน ชิงหลาน แม่ขอร้องล่ะ อย่าทำให้แม่ตกใจแบบนี้~ ถ้าลูกไม่เป็นอะไรขึ้นมา แม่จะอยู่ยังไง~"
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งปนเปกันระหว่างความร้อนใจและเสียงร้องไห้ดังขึ้นข้างหู
หวงอิงอิงรู้สึกได้เพียงว่าเสียงนั้นทำให้หัวของเธอปวดร้าวจนแทบจะทนไม่ไหว อยากจะลืมตาขึ้นมา แต่ความทรงจำอันมืดมัวช่วงหนึ่งกลับหลั่งไหลเข้ามาในสมอง ทำให้เธอรู้สึกปวดหัวหนักขึ้นจนลืมตาไม่ขึ้น
สมองมีเสียงอื้ออึงไปหมด ในหูก็เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้หญิงคนนั้น
และมีเสียงของผู้ชายแทรกเข้ามาอยู่ตรงกลาง
"พอได้แล้ว ร้องให้ดังขนาดนั้นอยากให้คนทั้งหมู่บ้านได้ยินกันหมดหรือไง?"
เสียงของผู้หญิงคนนั้นเบาลงทันทีหลายระดับ
แต่ก็ยังร้องไห้อยู่ พร้อมกับเขย่าตัวเธอไม่หยุด อยากจะเขย่าให้เธอตื่นขึ้นมา
เธอรู้สึกแค่ว่าสมองยิ่งมึนงงหนักขึ้น ลืมตาไม่ขึ้นจริงๆ
แล้วเสียงของผู้ชายก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง: "ฉันว่ามันคงตายไปแล้วล่ะ แต่ตายไปก็ตายไปเถอะ ยังไงก็เป็นแค่ของไม่มีค่า ฉันจะอุ้มมันไปขึ้นเขา แล้วโยนลงจากหน้าผา ให้คิดว่ามันพลัดตกตายเองก็แล้วกัน"
ผู้หญิงคนนั้นพอได้ยินก็มีสีหน้าโกรธเคืองขึ้นมาทันที: "หลี่ฮั่นซาน แกมีหัวใจมั่งไหม นี่มันลูกสาวฉัน! เป็นแก...เป็นแกที่ฆ่าลูกสาวฉัน ฉันกับแก..."
ชายคนนั้นไม่แยแส ตัดบทพูดของเธอเสียงเรียบ: "แล้วแกจะเอาฉันยังไง? เอาให้ฉันชดใช้ชีวิต? ชุนเซียง มันก็แค่ของไม่มีค่า! dead ไปก็ dead ไปเถอะ พอมัน dead ไป แกก็ไม่ต้องเป็นม่ายอยู่ที่ตระกูลหวงอีกต่อไป แยกกันอยู่ไปเลย ฉันจะไปสู่ขอแกทันที แกชอบลูกสาวก็ไม่เป็นไร ยังไงพวกเราก็มีลูกใหม่ได้อีกคน"
หูชุนเซียงโกรธจนตัวสั่น: "แกพูดแบบนี้ได้ยังไง เธอเป็นลูกสาวฉันนะ!"
"แล้วฉันจะพูดยังไง? จะให้โทษฉันงั้นเหรอ? ก็เธอแอบตามแกมา เห็นความลับของเราสองคน และพอเธอรู้แล้ว แกไม่กลัวเหรอว่าเธอจะเอาความลับไปแพร่?"
พูดจบเขาก็ยังบ่นเบาๆ อีกสองสามคำ: "และตอนที่ลงมือ ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นเธอด้วย"
หลี่ฮั่นซานเองก็รู้สึกขัดใจไม่น้อย
หูชุนเซียงโกรธจนกำมือแน่น หันไปมองหวงชิงหลาน แล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง
หวงอิงอิงหลับตาอยู่ ในที่สุดก็รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมได้หมด
ไม่คิดว่า ตัวเองจะทะลุมิติมาขณะที่กำลังไปจับชู้ของแฟนหนุ่ม
แล้วยังมาอยู่ในร่างของสาวชาวบ้านตัวเล็กๆ ในยุคโบราณ สาวชาวบ้านคนนี้ชื่อหวงชิงหลาน นามสกุลเดียวกับเธอ ตอนนี้อายุแค่ 14 ปี
ว่ากันตามจริง หวงชิงหลานคนนี้น่าอนาถมาก
หลายปีก่อน ราชสำนักเกณฑ์ทหาร ทุกบ้านต้องส่งชายฉกรรจ์หนึ่งคน พ่อของเธอจึงถูกเกณฑ์ไป และถึงตอนนี้ สงครามจบลงแล้ว แต่พ่อของเธอกลับตายในสมรภูมิ
ตั้งแต่นั้นมา เธอกับแม่ก็กลายเป็นแม่ม่ายลูกอ่อน
ปู่ย่าฝ่ายพ่อเห็นพวกเขาสองแม่ลูก และเธอก็เป็นผู้หญิง ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที งานหนักงานสกปรกในบ้านเป็นหน้าที่ของสองแม่ลูก และข้าวปลาอาหารก็ได้น้อยมาก
แต่ช่วงนี้แม่ของเธอชอบแอบให้อาหารเธอเป็นส่วนตัว สาวน้อยคนนี้เกิดความสงสัย จึงแอบตามแม่ไป และบังเอิญไปเห็นแม่แอบพบกับนายพรานในหมู่บ้านชื่อหลี่ฮั่นซาน
ด้วยความตื่นเต้น จึงทำเสียงดังออกมา ถูกหลี่ฮั่นซานได้ยิน เอาหินก้อนหนึ่งขว้างมา ถูกที่หน้าผากพอดี ตายคาที่
ไม่แปลกที่หน้าผากจะปวดขนาดนี้
พ่อที่ตายแต่เนิ่นๆ แม่ที่อ่อนแอ ปู่ย่าที่ใจร้าย ตัวเองยังถูกชู้ของแม่แท้ๆ ฆ่าตาย ชีวิตนี้ของเธอ.....
เฮ้อ.....
พอคิดถึงสถานการณ์ที่พังพินาศแบบนี้ ปล่อยให้เธอทะลุมามาทำไม?
เธอเลยตัดสินใจแกล้งตายต่อไป ถ้าตายจริงๆ บางทีอาจจะได้กลับไปก็ได้
ไอ้คู่นั้นยังรอให้เธอไปจับชู้อยู่เลย
เธอพูดในใจกับฟ้าดินว่า ช่วยจัดการให้เร็วๆ หน่อยเถอะ เธอไม่ขอทะลุมิติ เธอจะกลับไปจับชู้!
เสียงของหลี่ฮั่นซานดังขึ้นมาอีกครั้ง: "แกถอยไป ฉันจะอุ้มมันไปที่หน้าผาแล้วโยนทิ้ง ตอนนั้น....."
ประโยคหลังๆ เธอฟังไม่ไหวแล้ว
จะโยนเธอลงจากหน้าผา เจ็บแค่ไหนกัน ใจชู้คนนี้โหดร้ายจริงๆ
พอรู้สึกว่ามีคนจับขาของเธอ ก็ไม่สามารถแกล้งตายต่อไปได้อีก
เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเวียนหัวไปหมด: "ฉันว่า...ฉันยังพอมีทางรอดอยู่นะ"
เธอเอ่ยปากช้าๆ
ทำเอาหูชุนเซียงที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตกใจสุดขีด
หลี่ฮั่นซานที่กำลังจับขาเธอจะยกขึ้น ก็ตกใจจนนั่งปุ๊กลงกับพื้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับกลัวว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาจากความตาย
แต่ทันใดนั้น หูชุนเซียงก็ตั้งสติได้ ดีใจจนน้ำตาไหล: "ชิงหลาน ลูกยังมีชีวิตอยู่ แม่จะพาลูกไปหาหมอเดี๋ยวนี้ อดทนไว้นะ"
พูดจบก็จะพยุงเธอลุกขึ้น
แต่หลี่ฮั่นซานไม่ยอม
"แกพาเธอไปตอนนี้ ความลับของพวกเราก็แพร่กระจายออกไป"
"แพร่ก็แพร่ไป แกถอยไป ฉันจะช่วยลูกสาวฉัน" หูชุนเซียงตอนนี้จะไปสนใจอะไรได้อีก
หวงอิงอิงรู้สึกว่าแม่คนนี้ ถึงแม้จะแอบมีชู้ แต่ดูเหมือนกับว่ามีลูกสาวคนนี้ก็ยังดีอยู่ เป็นแม่ที่ดีหรือเปล่านะ?
พอคิดถึงตรงนี้เธอก็อยากจะตบหน้าตัวเอง ตัวเองกำลังจะไปจับชู้แท้ๆ ทำไมเปลี่ยนร่างเป็นคนอื่นแล้วดันคิดว่าคนนี้ดีล่ะ
นี่มันตลกอะไรกัน?
แต่พอคิดไปคิดมา หลี่ฮั่นซานคนนี้ยังไม่มีเมีย ผู้ชายยังโสด ผู้หญิงเพิ่งเสียสามี อย่างนั้นก็ไม่นับว่าแอบมีชู้สินะ ต่างจากกรณีที่เธอจะไปจับชู้
พอเห็นหูชุนเซียงจะไป หลี่ฮั่นซานกลับจับไว้ไม่ยอมปล่อย พอผลักกันไปผลักกันมา หวงชิงหลานที่เพิ่งฟื้นรู้สึกปวดหัวและมึนงงมากขึ้น อยากจะอาเจียน
เธอเบิกตามองชายหนุ่มที่ดูหยาบกระด้างตรงหน้า: "ฉันจะไม่แพร่ความลับ"
หลี่ฮั่นซานชะงักไป
เธอหันไปมองหูชุนเซียง: "ฉันไม่อยากให้แม่ตาย"
หูชุนเซียงร้องไห้หนักยิ่งขึ้น
เสียงสะอื้นแล้วตะโกน: "แกปล่อยมือ!"
หลี่ฮั่นซานในที่สุดก็ปล่อยมือ
หูชุนเซียงอุ้มเธอไว้ หาหมอสมุนไพรในหมู่บ้านตลอดทาง
พอหมอเห็นแผล ก็ถาม: "ไปทำอะไรมา?"
หูชุนเซียงพูดอึกอักไม่เป็นคำ
หวงอิงอิงถอนหายใจในใจ: "หมอหลี่ ฉันขึ้นเขาไปเก็บฟืนแล้วลื่นล้ม"
หมอหลี่พยักหน้า หันไปทายาสมุนไพรให้ ยาทาแล้วเย็นๆ สบายๆ พอสักครู่ ก็ไม่ปวดมากเท่าไหร่
ตรวจเสร็จก็ต้องจ่ายเงิน พอพูดถึงเงิน หูชุนเซียงก็เก้อเขินขึ้นมาอีก เธอหาแม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญก็ไม่มีติดตัว
"ฉันกลับไปเอาเงินเดี๋ยวนี้"
พูดจบ ก็หันหลังวิ่งกลับบ้านไป
รออยู่เป็นนาน ถึงจะกลับมา หวงอิงอิงมองเธอ ผมยุ่งเหยิง มีรอยฝ่ามือสองรอยบนหน้า
แม้แต่เสื้อผ้าก็มีร่องรอยถูกดึง
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอเดาว่า เงินนี้คงจะขอลำบากมาก
เธอจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย สีหน้าเก้อเขินไม่กล้ามองตาหมอ เอาเงินไปให้หมอ 15 เหรียญทองแดง แล้วก็พาเธอกลับบ้าน
มองเงาหลังของแม่ลูกสองคนที่เดินออกไป หมอหลี่ก็ถอนหายใจยาว
ตลอดทาง สองแม่ลูกต่างเงียบกัน
ตอนที่พักอยู่ที่บ้านหมอหลี่นานขนาดนั้น เธอก็รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมได้หมดแล้ว
อันที่จริง ตอนที่พ่อแท้ๆ ยังมีชีวิตอยู่ ฐานะความเป็นอยู่ของสองแม่ลูกก็ไม่ได้แย่
พ่อแท้ๆ แม้จะไม่ค่อยได้รับการปฏิบัติที่ดีจากปู่ย่า แต่ก็เป็นคนทำงานเก่ง
ดังนั้น เพราะเห็นแก่ที่เขาทำงานได้ ปู่ย่าก็ไม่กล้าแสดงความลำเอียงออกมาชัดๆ
และพ่อแท้ๆ ก็รักเมียที่กว่าจะแต่งมาสักคนนี้มาก แต่ก็จนปัญญา ต้องไปรบ และก็จากไป
และแม่แท้ๆ.....
เธอเงยหน้ามองแม่ แถวนี้มีลูกตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนี้หูชุนเซียงถึงแม้หน้าตาจะดูหมองคล้ำ แต่ก็สู้หน้าเธอที่งดงามไม่ได้ ถึงจะอายุเลขสามแล้ว แต่ใบหน้าที่สดใสงดงาม ก็ยังดูมีเสน่ห์อยู่บ้าง
ในความทรงจำของเธอ ช่วงหลายปีมานี้ ผู้ชายหลายคนในหมู่บ้านต่างมีความคิดกับหูชุนเซียง
หลี่ฮั่นซานก็เป็นหนึ่งในนั้น
อันที่จริง ถ้าหูชุนเซียงอยากจะแต่งงานใหม่ ก็ง่ายมาก แต่ก็จนปัญญา เพราะมีเธอที่เป็นลูกติดอยู่ด้วย ปู่ย่าไม่ยอมปล่อย บอกว่าต่อให้เธอแต่งออกไป ก็เอาหลานสาวไปไม่ได้ รอให้เธอแต่งออกไปก่อน พวกเขาก็จะขายหลานสาวทิ้ง
หูชุนเซียงกลัวว่าถ้าตัวเองจากไปจริงๆ ลูกสาวคนนี้จะลำบาก จึงอยู่ต่อ
ทีนี้ก็ดีแล้ว สองแม่ลูกก็ลำบากด้วยกัน.....
หวงชิงหลาน: .......
ฝ่ายหนึ่งก็ไม่ยอมปล่อย ฝ่ายหนึ่งก็ไม่ปฏิบัติต่อเธอให้ดี เฮ้อ.....
คิดว่าการที่หูชุนเซียงเลือกที่จะคบหากับหลี่ฮั่นซาน
อย่างแรกก็คือ คนในบ้านปฏิบัติต่อเธอแย่จริงๆ จู่ๆ มีคนมาดีด้วย จะไปอดใจไหวได้ยังไง?
อย่างที่สองก็คือ เธอได้อาหารจากหลี่ฮั่นซานบ้าง
คนน่าสงสาร ก็ต่างเป็นคนน่าสงสาร
ในมุมมองของหวงอิงอิง ที่จริง พ่อแท้ๆ ของร่างนี้ตายไปแล้ว แม่จะหาคนใหม่ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่ก็จนปัญญา ยุคสมัยต่างกัน ความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเขาถูกเปิดเผย หูชุนเซียงเกรงว่าจะจบลงด้วยการถูกลงโทษด้วยการแช่น้ำในกรงไม้ไผ่......