หมอหวูกระหยิ่มยิ้มกริ่มเอ่ยขึ้นว่า "ข้าบอกแล้วไงพวกตระกูลหวง เงินก็จ่ายไปแล้ว ยาก็รักษาให้แล้ว เจ้ายังจะเอาคนมาฆ่าอีก เสียเงินเปล่า ๆ ไม่ใช่หรือ?"
มีคนเอ่ยเสริมขึ้นมาทันที "ใช่ ๆ อย่างพวกตระกูลเฉิน เด็กคนนี้โตขนาดนี้แล้ว การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ เจ้าอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นไปได้..."
เฉินลี่ฮวาฟังแล้วโกรธจนหน้าแดง "แม่หนูเอ๊ย! หนูพูด nonsense อะไรกัน ฉันเสียเงินเพราะหนูหรือ? ฉันเพราะหนูน่ะ..."
"ก็เพราะฉันใช้เงินไปสิบห้าเหวินไงล่ะ พอกลับมาปุ๊บแม่ก็ด่าว่า ยังจะตีฉันอีก ฉันแค่ยกมือกันไว้เอง ไม่อยากให้แม่ตีเท่านั้นเอง
หมอหลี่บอกแล้วว่าฉันหัวกระแทกหนักมาก ถ้าโดนกระตุ้นอีกก็อาจจะป่วยหนักกว่าเดิมได้ แม่ก็แค่อยากให้ฉันตาย ไอ้เพราะฉันเป็นผู้หญิง พ่อฉันก็จากไปแล้ว ฉันกับแม่ไม่มีที่พึ่งพิง แม่ก็เลยรังแกพวกเรา"
พูดมาถึงตรงนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตวิญญาณเดิมของร่างนี้ยังวนเวียนอยู่หรือเปล่า น้ำเสียงของนางจึงแฝงไปด้วยเสียงสะอื้นโดยไม่รู้ตัว "พ่อที่น่าสงสารของฉันก็มีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว พ่อสู้ตายในสนามรบ ได้เงินบำเหน็จมาขนาดนั้น ฉันแค่ใช้ไปสิบห้าเหวินเองแท้ ๆ แม่กลับจะฆ่าฉัน อืออือ... พ่อ! พ่อเห็นจากบนฟ้าแล้วใช่ไหม ยายไม่ยอมให้ลูกคนเดียวของพ่อมีชีวิตรอดเลย..."
พวกบ้านเพื่อนบ้านเห็นท่าทางนางเช่นนี้ พลางรู้สึกว่านางน่าสงสารยิ่งนัก
แล้วก็นึกถึงพ่อของนางขึ้นมาได้ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากช่วยพูดว่า
"พวกตระกูลหวง เจ้าทำแบบนี้ไม่ถูกนะ เด็กมันยังเล็ก จะมีอะไรกระทบกระทั่งบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา เงินก็จ่ายไปแล้ว ขอแค่คนยังอยู่ก็พอแล้ว นางคือสายเลือดเดียวของหยูจื้อในบ้านพวกเจ้านะ"
"ใช่ ๆ เฉินลี่ฮวา เจ้าอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นไปได้ เจ้าอย่างน้อยก็ควรคิดถึงหยูจื้อในบ้านพวกเจ้าบ้าง"
ส่วนหูชุนเซียงที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ สิ่งเหล่านี้ก็รู้สึกเจ็บปวดใจนัก นางพุ่งตัวเข้าไป โอบกอดหวงชิงหลานที่เกาะเสาอยู่แน่น แล้วปกป้องนางไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับร้องไห้ตะโกนใส่เฉินลี่ฮวาว่า "แม่! ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าหนูเถอะ ขอแค่ให้ชิงหลานมันมีชีวิตอยู่ต่อได้ก็พอ"
พูดจบ ก็กอดหวงชิงหลานร้องไห้ไม่หยุด
เฉินลี่ฮวาโกรธจนจะขึ้นสวรรค์อยู่แล้ว
และในเวลานี้ หวงต้าซานที่นั่งอยู่ใต้ชายคา ก็ส่งสายตามองไปยังลูกสะใภ้คนโตในลานบ้าน
ซุนซุยหงรีบวิ่งไปที่ประตู มือหนึ่งท้าวเอว มือหนึ่งชี้ไปที่คนแถวประตู ด่าไปด้วยว่า "จะให้พวกแกมายุ่งอะไรนักหนา! เรื่องบ้านเขามิใช่เรื่องบ้านพวกแก พวกแกก็แค่วิ่งมาดูขำ ๆ ไป๊! กลับบ้านตัวเองไป๊ อยู่บ้านตัวเองไม่มีอะไรทำหรือไง? หนึ่งคนสองคน ว่างจนขี้เกียจปั่นป่วนนักหรือไง?"
พูดจบ ก็ผลักทุกคนที่วิ่งเข้ามาในลานบ้านออกไปจนหมด
บางคนยังอยากจะพูดอีกสักสองสามประโยค แต่หล่อนก็ปิดประตูเสียสนิท
หวงต้าซานสูบยาเส้นหนึ่งเข้าไปปอด พอเฉินลี่ฮวาจะระเบิดอารมณ์อีกครั้ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "พอได้แล้ว เงินก็จ่ายไปแล้ว อย่าทำบ้า ๆ ขึ้นมาอีก อย่าให้ชาวบ้านเขาเอาไปนินทาเป็นเรื่องตลกได้ ชิงซงยังไปเรียนหนังสืออยู่ที่โรงเรียน ถ้าเรื่องนี้มันแพร่หลายออกไป มันจะเสียชื่อเสียงของเขา"
เฉินลี่ฮวาโกรธจนกระทืบเท้า แล้วก็เอามือไปหยิกที่ไหล่หูชุนเซียงอย่างแรงหลายที
ชี้ไปที่แม่ลูกคู่นั้นด่าทอว่า "ข้าบอกไว้เลย วันนี้ที่จ่ายไปสิบห้าเหวิน ข้าไม่ได้จ่ายไปฟรี ๆ สองสามวันนี้ งานบ้านทั้งหมดในบ้านให้แม่ลูกสองคนนี่ทำคนเดียว!"
พูดจบ นางก็ส่งเสียงหึออกจมูกหนึ่งที แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป
ส่วนหวงชิงหลานก็หยุดร้องไห้ลงในเวลานี้ ปล่อยมือปล่อยเท้า
สายตาของนางมองไปยังชายที่กำลังสูบยาเส้นอยู่ใต้ชายคา คนผู้นั้นคงจะเป็นตาเหล่าของนาง หวงต้าซาน
จากนั้นนางก็มองไปยังผู้หญิงที่เพิ่งปิดประตูในลานบ้าน ผู้หญิงคนนั้นคงจะเป็นป้าใหญ่ของนาง ซุนซุยหง
นางเหลือบตามองไปอีกที ก็เห็นว่ายังมีเด็กผู้หญิงอีกคนอยู่ในลานบ้าน อายุคงจะราว ๆ กับนาง แต่เครื่องแต่งกายของคนทั้งสองช่างแตกต่างกันฟ้ากับดิน นางตัวเต็มไปด้วยรอยปะ ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้น บนตัวไม่มีรอยปะแม้แต่จุดเดียว บนหัวยังปักดอกไม้ผ้าไว้ด้วย
คนคนนี้คงจะเป็นลูกสาวคนที่สองของบ้านใหญ่ หวงชิงเหมย อายุเท่ากับนาง ปีนี้ก็สิบสี่เหมือนกัน
ตอนนี้เอง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงผู้หญิงดังมาจากนอกประตูว่า "กลางวันแสก ๆ ปิดประตูทำไมกัน? แม่ เปิดประตูสิ"
หวงชิงเหมยรีบวิ่งไปเปิดประตู
เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตู ใบหน้าค่อนข้างสวยงาม สวมชุดกระโปรงสีชมพู ต่างหูก็ใส่ ที่มือถือตะกร้าใบหนึ่ง ในตะกร้าเต็มไปด้วยกล่องเย็บปักถักร้อยและผ้าเช็ดหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
คนคนนี้คงจะเป็นน้าสาวคนเล็กของนาง หวงอวี้เซียง ปีนี้สิบแปดแล้ว เพราะรสนิยมสูง ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือน
"กลางวันแสก ๆ ปิดประตูทำไมกัน?" หวงอวี้เซียงเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ
หวงชิงเหมยรีบพูดทันที "ก็เพราะหญิงโชคร้ายหวงชิงหลานไงล่ะ น้าสาวไม่รู้หรอก นางหัวกระแทก ต้องจ่ายเงินไปสิบห้าเหวิน ยายด่าว่านางไปสองสามคำ นางยังกล้าลงมือตียาย พอเห็นท่าว่ายายจะโยนนางลงบ่อส้วม นางก็กรี๊ดลั่น เรียกผู้คนมามากมายเพื่อเข้าข้างนาง ยายโกรธจนต้องกลับห้องนอนไปนอนพัก"
หวงชิงหลาน: "..."
ดูท่าเด็กคนนี้หวงชิงเหมยก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน
คำพูดเหล่านี้เมื่อเข้าหูของหวงอวี้เซียง รสชาติก็เปลี่ยนไปทันที
สิบห้าเหวิน!
นำไปซื้อดอกไม้ผ้าได้ตั้งหลายดอกเชียว
นางปักผ้าเช็ดหน้า ผืนหนึ่งยังได้แค่สองเหวินเลยนะ!
คิดได้ดังนั้น นางก็พุ่งตรงเข้าหาหวงชิงหลานทันที
หวงชิงหลานรู้สึกหมดคำจะพูดอยู่เต็มอก ตะโกนอยู่ในใจว่า: จะเอาอะไรนักหนา! จะเอาอะไรนักหนา!
เจ้าของร่างเดิมคนนี้นี่มันมีค่าอะไรหรือไง? ใคร ๆ ก็อยากจะเข้ามาตบหน้ามันสักทีหรือไง?
ในพริบตา หวงอวี้เซียงก็เดินมาใกล้แล้ว ยกฝ่ามือตวัดเข้าหานางทันที
หวงชิงหลานรีบหลบไปทางหนึ่งทันที
"ยังกล้าจะหลบอีกเรอะ!" หวงอวี้เซียงโกรธจนกระทืบเท้า แล้วก็ยกมือขึ้นฟาดใส่นางอีกครั้ง
หวงชิงหลานคว้าข้อมือนางไว้ "ถ้าแกกล้ามาตีฉันอีก ฉันจะตอบโต้แดกเลยนะเชื่อไหม?"
หวงอวี้เซียงหน้าตาบูดบึ้ง "ยังไง? แกกล้าลบหลู่ผู้ใหญ่หรือไง?"
หวงชิงหลานปัดมือนางทิ้ง "แกมันแค่อะไรเอย ยังจะให้ฉันนับถืออีกเรอะ กลัวเกรงคนมีอำนาจ รังแกอ่อนแอ ข่มเหงผู้ที่อ่อนด้อยกว่า แกยังกล้าพูดได้หน้าไม่อาย"
พูดจบ นางยังทำท่าถุยน้ำลายข้าง ๆ อย่างเหยียดหยาม
หวงอวี้เซียงโกรธจนหน้าบิดเบี้ยวไปหมด
น้ำตาก็ไหลพรากออกมาทันที ตะโกนเสียงดังว่า "แม่! หวงชิงหลานมันมารังแกหนู!"
หวงชิงหลาน: "???"
ใครจะมาช่วยพูดแทนฉันทีเถอะ!
เฉินลี่ฮวาที่เพิ่งเดินเข้าบ้านไป พอได้ยินเสียงลูกสาวคนโปรดร้องไห้ ก็รีบวิ่งออกมาจากในบ้านทันที
หูชุนเซียงรีบกอดหวงชิงหลานไว้ในอ้อมกอด แล้วมองเฉินลี่ฮวาด้วยความระมัดระวัง
พอเฉินลี่ฮวากำลังจะอ้าปากพูด
หวงชิงหลานก็หันไปทางหวงต้าซานพูดว่า "ตา ยังอยากให้ชาวบ้านดูเรื่องตลกในบ้านเราอีกหรือเปล่า?"
หวงต้าซานรีบส่งสายตาไปทางเฉินลี่ฮวาทันที
เฉินลี่ฮวาอ้าปากจะพูด สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดลงท้อง
หวงต้าซานเคาะกล้องยาสูบ
"พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นหรือไงว่าฟ้าก็มืดแล้ว รีบไปทำข้าวเย็นเถอะ"
เฉินลี่ฮวามองแม่ลูกคู่นั้น "ยังไม่รีบไปอีก! รู้จักแต่นอนเอาเปรียบ ไม่ยอมทำงานหนัก บ้านเราไม่เลี้ยงคนกินเปล่านะ"
"ยายพูดแบบนี้... หมายถึงน้าสาวคนเล็กหรือเปล่า..."
หูชุนเซียงรีบเอามือปิดปากนาง พลางส่ายหัวไปมาอย่างร้อนใจ ไอ้คุณหนูน้อยคนนี้ วันนี้พูดอะไรออกมาทีละประโยค ทำให้หล่อนใจสั่นทุกครั้ง
หวงอวี้เซียงร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม
นางโกรธจนกระทืบเท้า ชี้ไปที่นางแล้วพูดกับเฉินลี่ฮวาว่า "แม่! นางยังกล้าด่าน้าหนูอีก..."
เฉินลี่ฮวาโมโหจนพูดไม่ออก กำลังจะอ้าปาก
หูชุนเซียงก็รีบนอบน้อมพูดทันทีว่า "แม่ ชิงหลานมันป่วย พูดจาเพ้อเจ้อไปเอง เราจะไปทำอาหารเดี๋ยวนี้เลย"
หวงชิงหลานยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ การอ่อนแอครั้งหนึ่ง ก็จะถูกเขาจับได้ตลอดไป!
"แม่ หนูไม่ไป! หนูยังป่วยอยู่ คนในบ้านตั้งมากมาย ต้องรอแม่ลูกสองคนนี่ทำกับข้าวไปป้อนหรือไง? กว่าจะได้กิน!"
หูชุนเซียงจะเอามือไปปิดปากนางอีกแล้ว
หวงชิงหลานไม่ยอมให้นางสมใจนางหรอก รีบทำท่าเอามือกุมขมับทั้งสองข้าง "แม่ หนูเวียนหัว"
พูดจบ ร่างของนางก็เอนจะล้มลงไป ดีที่หูชุนเซียงรีบประคองนางไว้ทัน