【แคปซูลเก็บของสีขาว ×2 ต้องการเปิดหรือไม่?】
อวี๋ซ่านเลือกเปิด แสงสีขาววาบผ่านไปหนึ่งครั้ง
【ติ๊ง!】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: น้ำอาหารระดับต่ำ ×2 หินสังเคราะห์ ×10 ไม้เทค ×5】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: น้ำบริสุทธิ์ ×6 ทิชชูเปียกทำความสะอาด ×2】
【ตรวจพบแคปซูลเก็บของสีขาวที่ชำรุด ×2 ต้องการแยกสลายหรือไม่?】
อวี๋ซ่านเลือกแยกสลาย ในมือจึงมีเศษแกนพลังงานเพิ่มมาอีก 0.2 เมื่อนับรวมกับของก่อนหน้า เธอก็รวบรวมได้ครบ 0.4 แล้ว
“การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ สหายทั้งหลายต้องพยายามต่อไป”
อวี๋ซ่านเปิดขวดน้ำบริสุทธิ์แล้วจิบหนึ่งอึก ระหว่างฟื้นฟูพละกำลัง เธอก็เปิด【ห้องแชทผู้เล่น】ขึ้นมาอีกครั้ง
ผ่านไปแล้วสองชั่วโมงนับจากครั้งล่าสุดที่เธอเข้ามาดู การด่าบรรพบุรุษของยายด่าจัดหยุดลงแล้ว ผู้เล่นกลับมาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเกมเอาชีวิตรอดและคุยเล่นกันตามเดิม
【ถั่วห่อเป็นซอง: เกมเอาชีวิตรอดนี่จะขี้เหนียวกว่านี้อีกได้ไหม? ฉันเก็บขยะมาตั้งสองชั่วโมง ยังรวบรวมวัสดุทำโต๊ะเครื่องมือไม่ได้สักชิ้น? ไม้เทคนี่ไม่เคยเห็นแม้แต่เงา ส่วนที่ได้มามีแค่ 10 หน่วย ก็ยังเป็นของที่เปิดได้จากแคปซูลเก็บของสีขาวอีก?】
【ราชาปีศาจปกป้องไม่ไหว: ไม่เห็นจะใช่เลย? ของที่แจกมาก็เยอะอยู่นะ? ฉันสร้างโต๊ะเครื่องมือเสร็จตั้งแต่ชั่วโมงก่อน แถมยังทำเป้เพิ่มอีกใบด้วย】
【ถั่วห่อเป็นซอง: ?】
【ยายด่าจัด: ??】
【นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน: ???】
“ราชาปีศาจปกป้องไม่ไหวโชคดีเกินไป หรือว่าเกมนี้แบ่งโซนทรัพยากรสูงต่ำกันแน่?”
อวี๋ซ่านกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีคนส่งรูปเข้ามาในห้องแชท
ในรูปเป็นแมลงตัวหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือ หน้าตาคล้ายตัวกุ้งบก ลำตัวเป็นสีดำสนิท
【หนอนแตกแยกเลเวล 1 (กลายพันธุ์)】
【พลังชีวิต: 10】
【โจมตี: 1】
【ป้องกัน: 1】
【ความคล่องแคล่ว: 10】
【จิตใจ: -100】
ข้อมูล: สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์เฉพาะเขตกลายพันธุ์ 3 แม้จะอ่อนแอมาก แต่ศพมีมูลค่า 100,000 เครดิตพอยต์ในสถาบันวิจัย (คำเตือนจากโลกออนไลน์: หนอนแตกแยกเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่อ่อนแอมาก หากพบเจอ แนะนำให้กำจัดทันที ระวังมันเข้าไปเป็นปรสิตในสิ่งมีชีวิตอื่น)
【หลิวอั่นฮวาหมิง: มีพี่ชายหรือพี่สาวคนไหนอยู่เขตกลายพันธุ์ 3 บ้างไหม? ห่างจากบ้านฉันไป 200 เมตรมีหนอนแตกแยกอยู่ห้าตัว ฉันอยู่คนเดียว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน เลยอยากชวนคนมารวมทีมกันกำจัด ถ้าได้รางวัลมาแบ่งกันหกต่อสี่ ฉันเอาสี่】
【ศิลปะคือสปอนจ์บ็อบ: ข้างในเขตอาณานิคมหมายเลข 7 ยังแบ่งเป็นเขตย่อยกลายพันธุ์อีกด้วย ดูท่าฉากหลังของโลกนี้จะยิ่งใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก】
【เทพขาดทอง: เหมือนฉันจะอยู่เขตกลายพันธุ์ 3 นะ ทักข้อความส่วนตัวมาหาฉันสิ @หลิวอั่นฮวาหมิง】
……
อวี๋ซ่านไม่ได้สนใจว่าผู้เล่นในห้องแชทพูดอะไรกันบ้าง ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ไอดี “หลิวอั่นฮวาหมิง” ใบหน้าคุ้นเคยพลันปรากฏขึ้นในความคิด
“พี่คะ เพื่อน ๆ ที่โรงเรียนอนุบาลมีของเล่นใหม่กันหมดเลย มีแต่ผมที่ไม่มี พี่ช่วยไปคุยกับแม่ให้หน่อยได้ไหม ซื้อให้ผมสักชิ้น”
“พี่คะ ผมเพิ่งคบกับแฟนตอนมหาวิทยาลัย เงินไม่ค่อยพอใช้ พี่ช่วยสนับสนุนผมหน่อยได้ไหม?”
“พี่คะ ทำงานเหนื่อยมาก เจ้านายกับลูกค้าโง่สุด ๆ พี่ช่วยเลี้ยงผมสักพักได้ไหม? พอผมหางานใหม่ได้แล้วจะคืนเงินให้”
“พี่คะ เงินดาวน์บ้านผมยังขาดอีกหนึ่งล้าน…”
“พี่คะ…”
เสียงเรียกที่ดังมาตั้งแต่วัยเด็กจนโตสะท้อนก้องอยู่ในหัวไม่หยุด อวี๋ซ่านพลันหัวเราะออกมา “หลิวอั่นฮวาหมิง” คือไอดีที่อวี๋เหลียง น้องชายตัวดีของเธอใช้มาตลอดในทุกแอปตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย
ถึงจะมองไม่เห็นหน้าตาของผู้เล่นในห้องแชท แต่รูปแบบการพูดที่เรียกพี่ก่อนแล้วค่อยแสดงความอ่อนแอนี่เหมือนเกินไปแล้ว!
“ใช่เธอหรือเปล่า?”
อวี๋ซ่านใช้นิ้วลูบไอดีบนแผงเสมือนเบา ๆ แล้วถอนหายใจ ความคิดเลวร้ายผุดขึ้นมาอีกครั้ง ในเกมเอาชีวิตรอด การฆ่าคนไม่มีกฎหมายคอยจัดการ
ไม่สิ แค่ฆ่าทิ้งยังปรานีเกินไป ฉัน…
อวี๋ซ่านยกมือปิดหน้า ลมหายใจเริ่มหอบถี่ เธอพยายามข่มใจให้สงบลง
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนคนนี้ยังยืนยันไม่ได้ ต่อให้เป็นอวี๋เหลียงจริง ๆ เธอกับเขาก็อยู่คนละเขตกัน ตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปหาเขาได้อย่างไร
ใจเย็น! ใจเย็น!
อวี๋ซ่านทุบศีรษะตัวเอง กว่าครึ่งค่อนวันจึงกลับมาสงบได้ในที่สุด ทว่าความทรงจำเก่า ๆ ก็เริ่มฉายย้อนอยู่ในหัวราวกับภาพยนตร์
เธอกับอวี๋เหลียงอายุเท่ากัน เป็นฝาแฝดชายหญิง ทั้งสองอายุห่างกันไม่มากแท้ ๆ แต่ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่เธอได้ยินจากพ่อแม่บ่อยที่สุดคือ “เขาเป็นน้องชายนะ ลูกเป็นพี่สาวก็ต้องดูแลน้องให้มากหน่อย”
อวี๋ซ่านที่ไม่เคยรู้จักตาสว่างเชื่อฟังคำพูดนั้น ดูแลเขามายี่สิบกว่าปี แล้วเธอได้อะไรตอบแทนบ้าง?
ตอนเกิดอุบัติเหตุรถชน ยังไม่มีใครโทรมาบอกให้เธออย่ากลัว หรือปลอบใจเธอเลยสักคน!
“ในสายตาพวกคุณ ฉันเป็นอะไรกันแน่?”
ดวงตาของอวี๋ซ่านแดงเรื่อ เธอพลันนึกถึงตอนกลับบ้านช่วงปิดเทอมตรุษจีนสมัยมหาวิทยาลัย อวี๋เหลียงพาแฟนสาวกลับมาด้วย พ่อแม่บอกให้เธอออกไปค้างข้างนอกสักคืน เพราะอีกฝ่ายเดินทางมาไกล ถ้าไม่ต้อนรับก็จะดูไม่ดี
เธอออกไปค้างข้างนอก พอกลับมาในวันรุ่งขึ้นก็พบว่าห้องของตัวเองรกไปหมด แม้แต่ถุงยางที่ใช้แล้วก็ยังไม่เอาไปทิ้ง กลับวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงของเธอเสียอย่างนั้น
นั่นเป็นไม่กี่ครั้งที่อวี๋ซ่านระเบิดอารมณ์ อวี๋เหลียงก็มีห้องของตัวเองอยู่แล้ว ทำไมต้องมาใช้ห้องของเธอด้วย? อยากหาอะไรตื่นเต้นหรือไง?
เธอด่าอวี๋เหลียงยกใหญ่ แต่พ่อกลับบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง แม่ก็พลอยเห็นด้วย บอกว่าค่อยเปลี่ยนชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นชุดใหม่ให้เธอ อย่าทำให้เรื่องบานปลายจนเสียบรรยากาศช่วงปีใหม่
ฉันเป็นฝ่ายโวยวาย แต่เรื่องของอวี๋เหลียงกลับเป็นเรื่องเล็กน้อย…หัวใจของพวกเขาเอียงไปตั้งแต่แรกแล้วจริง ๆ
อวี๋ซ่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง พยายามไม่คิดถึงเรื่องเหล่านั้น เพราะเธอพบว่ายิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าตัวเองโง่แค่ไหน
เธอดูไม่ออกหรือว่าพ่อแม่ลำเอียง อวี๋เหลียงละโมบและนิสัยเสีย?
เธอดูออก เพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ยอมตาสว่าง ทั้งยังยึดติดกับความผูกพันในครอบครัว อย่างไรเสีย ในเรื่องที่ไม่ต้องใช้เงินหรือใช้เงินเพียงเล็กน้อย พวกเขาก็ยังยุติธรรมและทำตัวเหมือนครอบครัวปกติ
ท่ามกลางความทรมานจากการข่มใจ เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีกว่าอวี๋ซ่านจะกลับมาสงบได้ เธอไม่ควรโทษตัวเองในอดีตอีกต่อไป
ถ้าแม้แต่เธอยังไม่เห็นใจตัวเอง แล้วจะมีใครมาสงสารเธออีก?
อวี๋ซ่านก้มตามองมีดสั้นโซ่ที่เอว นี่คืออาวุธชิ้นแรกที่เธอได้มาตั้งแต่เดินทางมายังโลกใหม่
ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เธอไม่มีอาวุธติดมือสักชิ้น แต่ตอนนี้มีดอยู่ในมือแล้ว แถมยังมีพรสวรรค์ที่ได้เปรียบแบบสุด ๆ เธอไม่จำเป็นต้องสงสารตัวเองอีก แค่ไป “ให้อภัย” คนอื่น เธอก็จะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้!
เธอจัดการอารมณ์จนเข้าที่ ค่าความอิ่มและค่าพละกำลังฟื้นกลับมาเต็มแล้ว จากนั้นจึงหยิบถุงขึ้นมาแล้วออกไปสำรวจต่อ
คราวนี้อวี๋ซ่านเปลี่ยนไปอีกทิศทาง เธอมุ่งหาแต่ไม้เทคกับแคปซูลเก็บของ ใช้เวลากว่าสามชั่วโมงและเก็บเกี่ยวไม้เทค ×43 แคปซูลเก็บของสีขาว ×1 และแคปซูลเก็บของสีเขียว ×1
เธอพบแคปซูลเก็บของสีเขียวในตึกร้างที่อยู่ห่างจากฐานที่มั่น 500 เมตร ถัดออกไปเป็นพื้นที่ที่ดูราวกับถูกหมอกดำปกคลุม ระบบจึงแสดงข้อความเตือนขึ้นมา
【ด้านหน้าใกล้เขตเมืองของมนุษย์ปลอม ก่อนปลดล็อกอาชีพลำดับ ไม่แนะนำให้เข้าไปสำรวจ】
เมื่อเห็นข้อความเตือนนี้ ดวงตาของอวี๋ซ่านก็หรี่ลง
ปกติแล้วเมืองย่อมหมายถึงระบบสังคมที่สมบูรณ์ มนุษย์ปลอมมีเมืองอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ?
อวี๋ซ่านถอยกลับไปเงียบ ๆ แล้วหอบเสบียงกลับฐานที่มั่น……