【ติ๊ง!】
【พรสวรรค์ “การอภัย” ทำงานแล้ว ผู้ที่ได้รับการอภัย “เทพขาดทอง” มีระดับการอภัยครึ่งดาว (เต็ม 5 ดาว) คุณได้รับสิทธิ์ใช้พรสวรรค์ “ไม่มีเงินจะเล่นยังไง?” เวอร์ชันอ่อนของอีกฝ่ายหนึ่งครั้ง】
พรสวรรค์ — ไม่มีเงินจะเล่นยังไง?: การทำลายทรัพยากรจะเพิ่มค่าสถานะในหน้าต่างต่อสู้อย่างถาวร
“!!”
อ่านข้อความจากระบบจบ แว่นตาเลื่อนลงมาถึงสันจมูก อวี๋ซ่านยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ราวกับกลายเป็นรูปปั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ร้อง “อ๊าก” ออกมา...
คนบ้าปีนี้มีทุกปี แต่ปีนี้ดันมาถึงบ้านฉัน! พรสวรรค์แบบนี้ ยังจะมีใครสู้อีก!
อวี๋ซ่านกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจอยู่กับที่ นับว่าเธอ “พลิกจากทางตันสู่หนทางสว่าง” ได้แล้ว
อย่าดูถูกว่ารางวัลจากการใช้พรสวรรค์เป็นเพียงสิทธิ์ใช้พรสวรรค์เวอร์ชันอ่อนของคนอื่นหนึ่งครั้ง เธอแค่ขยับปาก ไม่ต้องเสียอะไรเลย เรียกได้ว่าต้นทุนเป็นศูนย์
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นแค่รางวัลจากระดับการอภัยครึ่งดาวเท่านั้น! ถ้าเต็มห้าดาวล่ะ?
ไม่เพียงเท่านั้น ขณะที่ได้รับรางวัล เธอยังได้ข้อมูลพรสวรรค์ของอีกฝ่ายมาด้วย ในเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ ยังมีเรื่องให้ลงมือทำลับหลังได้อีกตั้งมากมาย
ระวังคนไว้ย่อมไม่เสียหาย ถ้ามีใครไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...
อวี๋ซ่านถูแก้มตัวเอง พยายามห้ามไม่ให้ยิ้มเหมือนคนโง่ แต่สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้ว่า “ฉันนี่มันหน้าด้านจริง ๆ!”
กว่าจะสงบอารมณ์ลงได้ เธอก็ตั้งใจจะลองใช้พรสวรรค์อีกครั้ง อยากรู้ว่าถ้าได้ระดับดาวสูงกว่านี้จะมีรางวัลอะไร แต่กลับพบว่าพรสวรรค์เข้าสู่ช่วงคูลดาวน์ โดยมีระยะเวลาคูลดาวน์ 6 ชั่วโมง
“คูลดาวน์นานขนาดนี้เลย...”
อวี๋ซ่านครุ่นคิดเล็กน้อย ไม่นานก็กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม ด้วยผลลัพธ์ที่ทรงพลังขนาดนี้ หากกะเวลาให้ดี ยังใช้ได้ถึง 4 ครั้ง วันนี้แค่ระดับครึ่งดาวก็ได้พรสวรรค์เพิ่มค่าสถานะมาแล้ว มีคูลดาวน์ 6 ชั่วโมงก็ใช่ว่าจะยอมรับไม่ได้
อีกอย่าง ตอนนี้ระดับของ “การอภัย” ยังอยู่แค่ระดับต้น ถ้าเลื่อนขึ้นเป็นระดับกลางหรือระดับสูง อาจลดเวลาคูลดาวน์ก็ได้?
เธอเลิกคิดเรื่องพวกนี้ แล้วมองพรสวรรค์ “ไม่มีเงินจะเล่นยังไง?” อีกสองสามครั้ง
เป็นของดีทีเดียว แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอยังใช้ไม่ได้ เพราะไม่มีทรัพยากรมากพอให้ทำลาย และยังไม่ได้ปลดล็อกหน้าต่างต่อสู้ด้วย
อวี๋ซ่านเดาว่าหน้าต่างต่อสู้น่าจะผูกกับอาชีพลำดับ ต้องปลดล็อกอาชีพลำดับก่อนถึงจะใช้ได้
เวลานี้ค่าพลังชีวิตกลับมาเต็มแล้ว เธอจัดเสื้อผ้าใส่ถุงใบหนึ่ง ลุกขึ้นหยิบมีดสั้นโซ่ แล้วก้าวออกจากประตูฐานที่มั่น เริ่มการสำรวจโลกใหม่เป็นครั้งแรก
ท้องฟ้าด้านนอกยังคงถูกเมฆดำปกคลุม โลกดินแดนรกร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน
อวี๋ซ่านไม่ปล่อยให้สภาพแวดล้อมภายนอกส่งผลต่อจิตใจ เธอเดินอย่างระมัดระวังไปยังตึกร้างที่อยู่ใกล้ฐานที่มั่นของตัวเองที่สุด เมื่อยืนยันแล้วว่ารอบ ๆ ไม่มีอันตราย จึงเริ่มเก็บขยะภายในตึก
【หินสังเคราะห์×10 เก็บได้】
【ปลอกกระสุนปืนไรเฟิล×3 เก็บได้】
【เนื้อวัวแห้งสังเคราะห์ที่กินเหลือ×1 เก็บได้】
เดินสำรวจตึกร้างทั่วทั้งหลังแล้ว แต่กลับเจอของแค่นี้ ดูท่าทรัพยากรในโลกนี้จะไม่ได้หาง่ายอย่างที่คิด
อวี๋ซ่านใส่หินสังเคราะห์กับปลอกกระสุนปืนไรเฟิลลงในถุง แล้วตัดส่วนที่ถูกกัดของเนื้อวัวแห้งสังเคราะห์ทิ้งไป เธอไม่ได้กิน แต่ก็ไม่ได้โยนทิ้ง
ไม่ต้องพูดถึงว่ามันถูกกินไปหรือยัง แค่คิดว่ามันวางเกลื่อนอยู่บนดินแดนรกร้างแบบนี้ เธอก็ไม่กล้ากินแล้ว กลัวระบบจะขึ้นสถานะท้องเสียให้
ส่วนเหตุผลที่ไม่โยนทิ้งน่ะหรือ...
ก่อนทะลุมิติมา อวี๋ซ่านมีเงินเดือนเดือนละห้าหมื่น แต่กลับไม่เคยได้เห็นเงิน เธอจึงติดนิสัยประหยัด รู้สึกว่าทุกอย่างอาจมีประโยชน์ เลยกลายเป็นหนูสะสมของอย่างเต็มตัว
หลังจากค้นตึกร้างหลังแรกเสร็จ เธอชั่งน้ำหนักถุงในมือ ดูแล้วไม่ได้หนักมาก จึงไม่กลับไปเก็บของที่ฐานที่มั่น แต่สำรวจต่อ
ในตึกร้างหลังที่สองกับหลังที่สาม มีทรัพยากรมากขึ้นเล็กน้อย เธอเก็บหินสังเคราะห์ได้ 13 หน่วย และยังเจอปลอกกระสุนปืนพกอีก 6 นัด แต่ก็ยังไม่เห็น “นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน” พูดถึงแคปซูลเก็บของเลย
อวี๋ซ่านครุ่นคิด รู้สึกเหมือนจะเริ่มจับทางอะไรบางอย่างได้ ขณะสำรวจต่อ เธอก็เก็บหินสังเคราะห์ได้อีก 5 หน่วยระหว่างทาง
ตอนนี้เธออยู่ห่างจากฐานที่มั่น 400 เมตรแล้ว ดูเหมือนยิ่งห่างจากฐานที่มั่นมาก ทรัพยากรก็ยิ่งอุดมสมบูรณ์
อวี๋ซ่านไม่รู้ว่านี่เป็นกฎของเกมเอาชีวิตรอด หรือเป็นเพราะตำแหน่งที่ตั้งฐานที่มั่นของเธอ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่ข่าวดี
ยิ่งอยู่ห่างจากฐานที่มั่นมาก ก็ยิ่งหมายถึงอันตรายมากขึ้น เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
เธอกำมีดสั้นโซ่แน่น สำรวจโลกดินแดนรกร้างอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม คราวนี้เธอเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม้สีดำท่อนหนึ่งที่ดูคล้ายคานบ้าน พาดเฉียงอยู่กลางตึกร้าง อวี๋ซ่านเดินเข้าไปใกล้ แผงระบบก็เด้งข้อความขึ้นมา 【ไม้เทค เก็บได้】
“นี่คือไม้เทคเหรอ?”
อวี๋ซ่านจดจำลักษณะของมันไว้ แล้วลองใช้มือดันดู ไม้ขยับได้ ไม่ได้ค้ำตึกร้างอยู่ เธอจึงวางใจและเปิดใช้งานมีดสั้นโซ่ ตั้งใจจะเลื่อยให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วเอากลับไป
ทันทีที่โซ่ความเร็วสูงสัมผัสไม้เทค เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังใช้เลื่อยไฟฟ้า จากนั้นพละกำลังของเธอก็ลดลง หนึ่งนาทีต่อมา ไม้ก็กลายเป็นท่อนไม้สีดำที่ถูกตัดอย่างเรียบร้อย
แน่นอนว่าไม่ใช่อวี๋ซ่านเลื่อยจนออกมาเป็นแบบนั้น แต่หลังจากฟันไปครั้งเดียว มันก็เปลี่ยนสภาพเอง ราวกับเกมแซนด์บ็อกซ์เกมหนึ่งในโลกเดิม น่าอัศจรรย์มาก ทั้งยังช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ไม้ท่อนใหญ่ขนาดนั้นกลับมีแค่ 10 หน่วย เหมือนโดนหักหัวคิวไปแล้ว
ก่อนหน้านี้หินสังเคราะห์กับปลอกกระสุนรวม 23 หน่วยก็ทำให้ถุงเต็มแล้ว ไม้เทค 10 หน่วยเธอจึงทำได้แค่อุ้มไว้ ด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย เธอไม่สำรวจต่อ หันหลังกลับไปเก็บทรัพยากรไว้ก่อน
ระยะทางกว่า 400 เมตรไม่ถือว่าไกล แต่พอกลับถึงบ้าน อวี๋ซ่านก็ยังรู้สึกเหนื่อย โดยเฉพาะแขนที่เมื่อยล้า
เธอมองค่าพละกำลังของตัวเอง เหลืออยู่ 60 แต้ม สุขภาพกึ่งแข็งแรงจากการทำงานมานานโดยไม่มีเวลาออกกำลังกายยังส่งผลมาถึงตอนนี้ กลับไปคงต้องหาเวลาออกกำลังกายให้มากขึ้นแล้ว
อวี๋ซ่านพักเล็กน้อย ก่อนออกเดินทางอีกครั้งไปยังตึกร้างหลังเดิม เมื่อเดินไปถึงระยะ 350 เมตร จู่ ๆ เธอก็เห็นเงาคนสีขาวยืนอยู่ตรงประตูตึกร้างหลังที่สาม หัวใจของเธอพลันเต้นแรงขึ้นมาทันที
“มนุษย์ปลอม?”
เธอรีบหลบอยู่หลังซากอาคารที่พังทลาย ขณะเดียวกันระบบก็เด้งข้อความเตือนขึ้นมา
【หุ่นเชิดกลายพันธุ์ระดับ 1 (กลายรูปผิดปกติ)】
【พลังชีวิต: 100】
【พลังโจมตี: 12】
【พลังป้องกัน: 3】
【ความว่องไว: 20】
【พลังจิต: -100】
คำอธิบาย: สัตว์ประหลาดกลายรูปผิดปกติที่พบได้เฉพาะในเขตกลายรูปผิดปกติ 1 แม้จะอ่อนแอมาก แต่ศพมีมูลค่า 100,000 เครดิตพอยต์ในสถาบันวิจัย (คำเตือนจาก Earth Online — หุ่นเชิดกลายพันธุ์แม้จะอ่อนแอ แต่การฆ่าคุณก็ไม่ต่างจากการบี้มด ไม่แนะนำให้มีเรื่องด้วย)
“เครดิตพอยต์หนึ่งแสน พลังจิตลบหนึ่งร้อย? นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!”
เห็นคำเตือนนี้แล้ว อวี๋ซ่านก็หันหลังวิ่งทันที เธอรู้จักประมาณตนและเข้าใจว่าควรฟังคำเตือนถึงจะปลอดภัย เห็นได้ชัดว่าเธอสู้ไม่ได้ มีแต่คนสมองมีปัญหาเท่านั้นที่ยังไปหาเรื่องมัน
แม้จะวิ่งหนี แต่เธอก็ไม่ได้ทำให้หุ่นเชิดกลายพันธุ์แตกตื่น เมื่อกลับถึงฐานที่มั่น เธอก็เปลี่ยนทิศทางแล้วออกไปอีกทาง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวงซวยจนเจอสัตว์ประหลาดเมื่อครู่หรือเปล่า คราวนี้อวี๋ซ่านเพิ่งค้นตึกร้างหลังแรก ก็เก็บแคปซูลสีขาวได้หนึ่งใบ
【แคปซูลเก็บของสีขาว×1 ต้องการเปิดหรือไม่?】
แคปซูลเก็บของเป็นหีบสมบัติประเภทที่แย่ที่สุด แต่เมื่อเทียบกับการเก็บหินสังเคราะห์ ไม้เทค ปลอกกระสุน หรือเนื้อวัวแห้งแล้ว แบบนี้จะไม่นับว่าเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ได้อย่างไร?
อวี๋ซ่านไม่ได้เปิดมันทันที เธอเก็บไว้แนบตัวแล้วสำรวจต่อ จนค่าพละกำลังกับค่าความอิ่มลดลงเหลือ 30 พร้อมกัน เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเข้าสู่สภาวะล้มตัวลงนอนแล้วหลับทันที จึงกลับไปยังฐานที่มั่น
ตอนนั้นทรัพยากรทั้งหมดที่เธอสำรวจหาได้มีดังนี้:
【หินสังเคราะห์×43, ไม้เทค×15, ปลอกกระสุนปืนไรเฟิล×10, ปลอกกระสุนปืนพก×14, เนื้อวัวแห้งที่ถูกหั่นออก×4, ชุดรบเก่าโทรม×1, แคปซูลเก็บของสีขาว×2】
หินสังเคราะห์ที่ต้องใช้สำหรับโต๊ะทำงานใกล้จะครบแล้ว ส่วนไม้เทคยังขาดอีกมาก คราวหน้าที่ออกสำรวจคงต้องคอยสังเกตเป็นพิเศษ
อวี๋ซ่านคาบน้ำอาหารระดับต่ำไว้ พลางมองแคปซูลเก็บของสีขาวแล้วถูมืออย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
ถึงเวลาช่วงเปิดหีบสมบัติสุดระทึกแล้ว!