ยุ่งวุ่นวายไปมา เวลาก็ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย วัสดุไม้เทคและหินสังเคราะห์ที่ต้องใช้ทำโต๊ะทำงานของอวี๋ซ่านรวบรวมได้ครบแล้ว ตอนนี้ขาดแค่เศษแกนพลังงานเท่านั้น หากนับชิ้นที่ยังไม่ได้แยกสลายในมือเธอด้วย ก็ยังขาดอีก 0.3 หน่วย
ประสิทธิภาพค่อนข้างช้า เธอตั้งใจพักสักครู่แล้วค่อยทำต่อ ลองดูว่าจะหาแคปซูลเก็บของเพิ่มได้อีกสักสองสามอันก่อนฟ้ามืดหรือไม่
ระหว่างคำนวณ อวี๋ซ่านก็เปิดแคปซูลเก็บของสีขาวกับแคปซูลเก็บของสีเขียวที่เพิ่งหาได้
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: น้ำอาหารระดับต่ำ ×2, น้ำผลไม้ศูนย์เปอร์เซ็นต์จากธรรมชาติ ×2】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับ: แบบพิมพ์เตียงไม้ ×1, ชุดเกราะต่อสู้พื้นฐาน ×1, ยาสามัญ ×1】
อัตราดรอปของแคปซูลเก็บของสีเขียวสูงกว่าสีขาวอย่างเห็นได้ชัด ถึงกับได้แบบพิมพ์กับยามาด้วย แต่สิ่งที่อวี๋ซ่านสนใจที่สุดกลับเป็นน้ำผลไม้ศูนย์เปอร์เซ็นต์จากธรรมชาติ
“น้ำผลไม้ไม่มีผลไม้ ศูนย์เปอร์เซ็นต์จากธรรมชาติ ล้วนแต่สารปรุงแต่งงั้นหรือ?”
อวี๋ซ่านมองน้ำผลไม้ในมือด้วยสีหน้าซับซ้อน เรื่องอาหารการกินของโลกนี้แย่จริง ๆ ไม่ก็เป็นน้ำอาหาร ไม่ก็เนื้อวัวสังเคราะห์ ตอนนี้ยังมีนี่อีก… นับเป็นทะเลทรายแห่งอาหารโดยแท้
เธอส่ายหน้า เปิดน้ำผลไม้ขวดหนึ่งที่ดูเหมือนรสส้มแล้วลองชิม จะว่าไป น้ำผลไม้ที่ทำจากสารปรุงแต่งล้วน ๆ นี่หวานจริง ๆ
ก็ดีเหมือนกัน คนเราไม่ควรขมขื่นอยู่ตลอดเวลา
ดื่มไปครึ่งขวด อวี๋ซ่านก็ปิดฝาน้ำผลไม้ที่เหลือให้แน่น แล้วแยกสลายแคปซูลเก็บของ ก่อนเรียนรู้แบบพิมพ์ที่ได้มา
【เตียงไม้: เตียงไม้ธรรมดาที่ไม่มีอะไรพิเศษ เมื่อนอนพักบนเตียงนี้ อัตราการลดลงของค่าความอิ่มจะลดลง และความเร็วในการฟื้นฟูค่าพละกำลังจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】
【วัสดุก่อสร้าง: ไม้เทค ×15】
ไม่เลว เป็นของที่มีประโยชน์มาก อวี๋ซ่านต้องออกไปสำรวจข้างนอก ค่าความอิ่มกับค่าพละกำลังลดลงเร็วเกินไป แม้จะฟื้นฟูได้ด้วยการพัก แต่ตอนนี้เธอถือว่าตามหลังคนอื่นอยู่แล้ว ฟื้นตัวได้เร็วขึ้นย่อมดีกว่า
เอ๊ะ? ทำไมไม่รู้ตัวเลยว่าเริ่มแข่งกันอีกแล้ว?
อวี๋ซ่านไม่ได้เป็นคนชอบแข่งชอบแย่งนัก ก่อนหน้านี้ไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้…
เธอกวาดตามอง “โลกใหม่” ของตัวเองรอบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วเลือกสร้างเตียงไม้ตรงมุมห้อง
“แข่งกันบ้างก็ดีเหมือนกัน”
ใช้ไม้เทคไป 15 หน่วย หมอกดำผืนหนึ่งปรากฏตรงมุมห้อง ราวสามสิบวินาทีต่อมา เตียงไม้สีขาวขนาด 1.35 × 2.0 เมตรก็ปรากฏขึ้น
อวี๋ซ่านลูบคลำมันอย่างสนอกสนใจ ไม่ต่างจากเตียงไม้ที่เห็นกันทั่วไปในโลกเดิม พอนอนลงไปกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
เธอหลับตางีบไปสิบกว่านาที พอลืมตาขึ้น ค่าพละกำลังก็ฟื้นกลับมาเกือบครึ่งพอดี คูลดาวน์ของพรสวรรค์ “การอภัย” ก็สิ้นสุดลงเช่นกัน
จากนั้นใครบางคนก็เปิดห้องแชทผู้เล่นอย่างร่าเริง ตั้งใจหาคนที่มีวาสนาต่อกันสักคน แต่กลับพบว่าห้องแชทถูกไอดี “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ” รัวข้อความจนเต็มหน้าจอ
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยเด็กคนนี้ที!】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฉันอยากกินเนื้อจะแย่แล้ว พี่ชายพี่สาวคนไหนมีเนื้อบ้าง ฉันยอมแลกด้วยเศษแกนพลังงาน】
【นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน: @ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ ใจเย็น ๆ ตอนนี้เศษแกนพลังงานหาได้จากการแยกสลายแคปซูลเก็บของเท่านั้น อดทนหน่อย】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: เทพหมา ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ ไม่มีเนื้อฉันต้องตายแน่!!】
【ยายด่าจัด: พรวด… ฮ่า ๆ ๆ ๆ เทพหมาอะไรกันเนี่ย】
【นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน: ……】
……
“เอาเศษแกนพลังงานแลกเนื้อหรือ?”
อวี๋ซ่านนึกถึงเนื้อวัวตากแห้ง 4 หน่วยที่เก็บได้ ใจเต้นแรงขึ้นมาจริง ๆ แต่พอนึกถึงปัญหาด้านสุขอนามัยที่ของพรรค์นั้นอาจก่อขึ้น…
“อ๊ะ! ฉันได้ยาสามัญมาด้วยนี่!”
เธอเปิดดูยาสามัญที่ได้มา ข้างในเป็นห่อใหญ่คล้ายกับชุดเกราะต่อสู้พื้นฐาน มีทั้งยาแก้ท้องเสีย ยาลดไข้ และยาแก้อักเสบ
“เอาละ เนื้อวัวตากแห้งบวกยา ยังไงก็น่าจะแลกเศษแกนพลังงานได้สัก 0.1 ถึง 0.2 หน่วย พอถึงตอนนั้นฉันค่อยหาแคปซูลเก็บของอีกสักหนึ่งหรือสองอัน โต๊ะทำงานก็จะสร้างได้แล้ว”
อวี๋ซ่านเปิดข้อความส่วนตัวของ “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ” ส่งภาพเนื้อวัวตากแห้งไปให้ พร้อมแจ้งว่ากินแล้วอาจท้องเสียได้
【แม่พระ: ยังอยากได้อยู่ไหม? ถ้าอยากได้ ฉันมียาแก้ท้องเสียด้วย】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: !!】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: แม่! ลูกเอา!】
【แม่พระ: ?】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: แม่ หนูขอแลกเศษแกนพลังงาน 0.2 หน่วยกับเนื้อวัวตากแห้ง 4 หน่วยและยาแก้ท้องเสีย 1 หน่วยได้ไหม? ถ้าไม่ได้หนูเพิ่มหินสังเคราะห์ให้อีก 10 หน่วย】
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้อวี๋ซ่านนิ่งเงียบไปเลย ในสายตาเธอ เนื้อวัวตากแห้งเป็นแค่ของไร้ค่าที่เก็บมาได้ ส่วนยาก็มีราคาขึ้นมาหน่อย แต่ยังไงก็เทียบกับเศษแกนพลังงานที่เป็นวัสดุทำโต๊ะทำงานไม่ได้
แลกได้ 0.2 หน่วยก็นับว่าแพงสุด ๆ แล้ว 0.1 หน่วยก็พอแล้ว
แต่เด็กคนนี้ไม่เพียงไม่ต่อราคา ยังเสนอเพิ่มให้เองอีก…
อวี๋ซ่านกุมหน้า รู้สึกว่าตัวเองแย่ยิ่งกว่าเดิม ถึงกับคิดจะขึ้นราคาเป็น 0.3 หน่วย ก่อนรีบตอบกลับไปว่าไม่ต้องเพิ่ม แล้วทำการแลกเปลี่ยนกับ “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ”
แสงสีขาววาบผ่าน เศษแกนพลังงาน 0.2 หน่วยก็ปรากฏขึ้นในมือเธอ
หลังการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ” ก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนมาให้
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดยอมรับ อีกฝ่ายส่งข้อความมาว่า “แม่ ต่อไปถ้ามีของอร่อยอีกก็มาแลกกับหนูได้นะ เนื้อวัวตากแห้งอร่อยมาก! ₍ᐢ..ᐢ₎♡”
【แม่พระ: ……ก็ได้ แต่เรียกฉันแบบนั้นไม่ได้หรือ?】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: รับทราบ! ₍ᐢ..ᐢ₎♡】
อวี๋ซ่านไม่สนใจเธออีก แล้วกลับไปหาคนที่ต้องการในห้องแชทผู้เล่น หนึ่งนาทีต่อมา ข้อความส่วนตัวของเธอก็เด้งรัวไม่หยุด
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: !!】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: แม่ หนูรักแม่!】
【ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ: แม่ หนูกินเนื้อวัวตากแห้งที่แม่แลกให้หมดแล้ว ปลดล็อกอาชีพลำดับได้แล้ว!!】
“?”
อวี๋ซ่านเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนตัวเองอ่านตัวอักษรไม่ออกแล้ว อะไรคือกินเนื้อวัวตากแห้งที่ฉันแลกให้แล้วปลดล็อกอาชีพลำดับได้?
การปลดล็อกอาชีพลำดับนี่มันง่ายดายขนาดนี้เลยหรือ?
อวี๋ซ่านยังไม่ทันตั้งสติ “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ” ก็ส่งภาพหน้าจออาชีพลำดับมาให้อีก
อาชีพลำดับ: นักกิน (T9)
พาสซีฟพื้นฐาน 1: หอมจังเลย (ขณะกินอาหาร มีโอกาสเพิ่มค่าสถานะการต่อสู้ 1 แต้ม)
พาสซีฟพื้นฐาน 2: กระเพาะยักษ์ (ตามความหมายตรงตัว คุณกินได้ทุกอย่าง แต่ระวังอย่ากินจนตาย)
ความสามารถประจำลำดับ: ยังไม่ปลดล็อก
คำเตือน: อาชีพลำดับไม่สามารถเปลี่ยนได้ หลังตื่นรู้แล้ว จะไม่สามารถกระตุ้นเงื่อนไขการเข้าร่วมอาชีพลำดับอื่นอีกเก้าสายได้
“!!”
แย่แล้ว ฉันกลายเป็นนางฟ้าส่งทรัพย์ไปแล้ว!
อวี๋ซ่านเพิ่งนึกขึ้นได้ เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งใจ รู้สึกเหมือนขาดทุนไปเป็นร้อยล้าน ถ้าเธอเปิดใจรับอะไรได้มากกว่านี้อีกนิด เธอก็ไม่กล้าคิดเลยว่าตอนนี้ตัวเองจะมีความสุขขนาดไหน หากได้ทั้งพรสวรรค์ “การอภัย” และอาชีพลำดับ “นักกิน”!
เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน!
เธอเจ็บจนสีหน้าแทบผิดรูป กระทั่งจิตใจเริ่มบิดเบี้ยว
จะไปหาคนให้ใช้พรสวรรค์ในห้องแชทอีกทำไม ก็เธอนี่แหละ!
อวี๋ซ่านเห็นตัวเลือก “ส่งของขวัญ” ในรายชื่อเพื่อน ซึ่งใช้ได้วันละ 3 ครั้ง เธอจึงส่งน้ำผลไม้ศูนย์เปอร์เซ็นต์จากธรรมชาติที่ยังดื่มไม่หมดไปให้ แล้วพิมพ์ด้วยสีหน้ายิ้มไม่ถึงตาว่า
“ไม่ต้องขอบคุณ นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ ฉันดีใจกับเธอจริง ๆ”
【ติ๊ง!】
【พรสวรรค์ “การอภัย” ทำงานแล้ว ผู้ที่ได้รับการอภัยคือ “ฉันกลืนหมดในหนึ่งคำ” ระดับการอภัยสองดาว (เต็มห้าดาว) ได้รับเอกสารพิเศษ “จดหมายเหตุต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์” หน้าที่ขาดหาย】