มนุษย์ปลอม? สังหารครั้งแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์? แคปซูลเก็บของสีม่วง?
อวี๋ซ่านจมอยู่ในความคิด นี่มันโลกแบบไหนกันแน่ ถึงได้มีมนุษย์ปลอมโผล่มาด้วย?
เธออยากได้ข้อมูลที่ตัวเองไม่รู้เพิ่มอีกหน่อย สายตาจึงเลื่อนไปยัง【ห้องแชทผู้เล่น】เธอยกมือแตะเปิด แล้วคำว่า “เขตอาณานิคมหมายเลข 7 (99983/100000)” ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ขณะเดียวกัน ผู้เล่นที่มีไอดีแตกต่างกันก็พิมพ์ข้อความรัวด้วยความเร็วเกินจินตนาการ
【ถั่วอะไรสักอย่าง: ฉันต้องอ่านนิยายกับดูละครสั้นมากไปจนสมองเพี้ยนแน่ ๆ ทำไมถึงทะลุมิติมาจริง ๆ ได้ล่ะ!】
【เสี่ยวฟานใช้ชีวิตให้คุ้ม: นี่ฉันถูกส่งมาอยู่ที่ไหนเนี่ย? ที่นี่ยังเป็นประเทศเราอยู่ไหม?】
【จอมมารปกป้องไม่ไหว: ไหนบอกว่าวันมือใหม่ไง? ทำไมมีคนตายไป 17 คนแล้ว? ฉันไม่เล่นแล้ว ตู้ขยับได้ ฉันจะกลับบ้าน!!】
【ยายด่าจัด: โลกออนไลน์บนโลก เกมเอาชีวิตรอดไซเบอร์ ฉัน*****! ปล่อยยายกลับไปนะ ฉัน****!】
【ศิลปะก็คือแพทริก: เขตอาณานิคมหมายเลข 7? หมายถึงโซนใหญ่เหรอ? ยังมีเขตอาณานิคมอื่นอีกไหม?】
【เทพขาดทอง: @นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน นายเป็นหน้าม้าหรือไง?】
【ฉันซัดหมดในคำเดียว: น้ำอาหารระดับต่ำอันนี้คนกินได้จริงเหรอ? ล้อเล่นก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ ฉันไม่สนว่าจะทะลุมิติหรืออะไรก็ตาม ฉันอยากกินของอร่อย!】
……
อวี๋ซ่านกวาดตามองคร่าว ๆ จากข้อความก็พอจะยืนยันได้ไม่ยากว่าทุกคนถูกดึงเข้ามาในเกมโดยไม่รู้ตัว ต่างจากเธอที่ถูกดึงเข้ามาตอนกำลังจะตายและได้รับการช่วยเหลือ
“มันจะต่างกันตรงไหนนะ?”
เธอคิดไม่ออก แต่หัวใจกลับหดเกร็งวูบหนึ่ง
ผู้เล่นคนอื่นถูกดึงเข้ามาโดยไม่รู้ตัวได้ แล้ว “ทั้งสามคนนั้น” ล่ะ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี๋ซ่านก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นเกิดความคาดหวังแปลกประหลาดขึ้นมา?
เหมือนกำลังจะโยนปลาที่ไม่มีกระดูกสันหลังลงไปในวังวน แล้วจ้องมองมันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
เธอรู้สึกถึงความสุขสมที่ตัวเองไม่เข้าใจ
อวี๋ซ่านกุมหน้าอกตัวเองไว้ ใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าวและวูบวาบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าตัวเองเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้
“เรื่องที่ยังไม่รู้คำตอบก็ช่างเถอะ ผู้เล่น 99983 คน พวกเขาก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน ยังไงก็ต้องได้เจอกันสักวัน”
เธอหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง ตบหน้าตัวเองเบา ๆ แล้วบังคับให้หันเหความสนใจกลับมาที่เรื่องสำคัญ จึงค่อย ๆ สงบลงได้
อวี๋ซ่านปิด【ห้องแชทผู้เล่น】แล้วกินน้ำอาหารระดับต่ำคำสุดท้ายจนหมด
ตอนนี้ค่าความอิ่มของเธอเพิ่มขึ้นเป็น 100 พละกำลังก็ฟื้นกลับมาเป็น 70 ค่าพลังชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงราวกับมีแรงวัวไม่รู้หมด
ดูท่าว่าในวันมือใหม่ ต่อให้ผู้เล่นไม่ออกไปสำรวจหาอาหาร ก็ยังใช้ชีวิตผ่านไปได้ด้วยแพ็กของขวัญมือใหม่ ส่วนหลังวันมือใหม่ล่ะก็……
ระหว่างรอให้ค่าพลังชีวิตฟื้น เธอเปิดบ้านประมูลขึ้นมา
ตอนนี้ในบ้านประมูลยังมีของไม่มากนัก ส่วนใหญ่ราคาแพงและเป็นของส่วนตัวแปลก ๆ
อย่างเช่น “นาฬิกาผีเขียว” แลกกับ “ไม้เทค ×100 หินสังเคราะห์ ×100 แกนพลังงาน ×2” หรือ “รองเท้าหนังแม่เอ๊ย” แลกกับ “ไม้เทค ×200” อะไรทำนองนั้น
จะมีใครเอาทรัพยากรในเกมเอาชีวิตรอดมาแลกของไร้ประโยชน์พวกนี้จริง ๆ เหรอ?
สายตาของอวี๋ซ่านเลื่อนไปยังเสื้อผ้าติดตัวเพียงชุดเดียวที่เธอพกติดมา ความรู้สึกขนลุกก็แผ่ไปทั่วร่าง
นั่นมันป่วยสุด ๆ ไปเลย
หลังปิดบ้านประมูล ค่าพลังชีวิตของอวี๋ซ่านก็ฟื้นกลับมาเป็น 50 หน่วย ประสาทสัมผัสไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เมื่อคิดถึงมนุษย์ปลอมอันตรายที่มีอยู่ในโลกนี้ เธอจึงตั้งใจจะรอให้พลังชีวิตเต็มก่อนค่อยออกไปสำรวจ
จากนั้นเธอก็เปิดหน้าส่วนตัวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ตอนเปิดดู ความสนใจของเธอถูกแพ็กของขวัญมือใหม่ในกล่องจดหมายดึงไป เธอจำได้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์อะไรสักอย่างนี่นา?
【พรสวรรค์ — การอภัย?】
การอภัย (ขั้นต้น อัปเกรดได้): พรสวรรค์ที่ชวนให้ขบคิดไม่น้อย? ดูเหมือนคุณจะอภัยให้ทุกสิ่งในโลกได้ แต่คนที่ได้รับการอภัยนั้นได้รับแค่การอภัยจริงหรือ?
“?”
“จะพูดเป็นปริศนาทำไม?”
อวี๋ซ่านปวดหัวอยู่บ้าง เกมเอาชีวิตรอดจะพูดจาเป็นปริศนาก็ได้ แต่เธอจะทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วปล่อยผ่านไม่ได้ เพราะอีกไม่นานก็ต้องออกไปสำรวจแล้ว
ถ้ายังไม่รู้ว่าพรสวรรค์ตัวเองมีประโยชน์อะไร เริ่มเกมมาก็ขาดสกิลไปหนึ่งอย่าง แบบนี้มันพังชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?
ขณะคิด อวี๋ซ่านก็เปิด【ห้องแชทผู้เล่น】ขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อพรสวรรค์บอกว่าเธอสามารถอภัยให้ทุกสิ่งในโลกได้ แล้วการอภัยนับว่าอย่างไร? แค่ตัวเองไม่โกรธงั้นเหรอ?
ถ้าเธอเข้าไปหาเรื่องในห้องแชท แล้วค่อยอภัยให้อีกฝ่าย จะนับว่าใช้พรสวรรค์หรือเปล่า?
เอ่อ…ทำไมฟังดูเหมือนฉันชอบหาเรื่องใส่ตัวเองเลยล่ะ……
อวี๋ซ่านส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วมองหาเป้าหมายในห้องแชท
อย่างแรก เธอต้องไม่เหมารวมด่าทุกคนเด็ดขาด เกมบ้า ๆ นี่ยังไม่รู้เลยว่าผู้เล่นอยู่ใกล้กันแค่ไหน ถ้าเกิดทำให้ทุกคนโกรธขึ้นมาแล้วโดนรุมกระทืบตอนเจอตัวจริงจะทำยังไง?
โลกใหม่เพิ่งเริ่มต้น เธอไม่อยากตายก่อนวัยอันควรอย่างเหลวไหลแบบนี้
ไม่นาน เธอก็เห็นข้อความอยู่หลายข้อความ
【นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน: ทุกคนระวังตัวด้วย รอบ ๆ นี้ไม่ได้มีแค่พวกเรา ยังมีสัตว์ประหลาดกับมนุษย์ปลอมด้วย แต่ตราบใดที่เราไม่ไปหาเรื่องพวกมัน พวกมันก็จะไม่ลงมือกับเราในวันมือใหม่ ทุกคนพัฒนาตัวเองไปก่อน】
【โลกนี้มีกล่องสมบัติชนิดหนึ่งเรียกว่าแคปซูลเก็บของ แบ่งคร่าว ๆ เป็น 6 ระดับ ได้แก่ ขาว เขียว น้ำเงิน ม่วง ทอง และแดง ข้างในเปิดได้ทั้งทรัพยากร อาวุธ และอย่างอื่น เวลาออกไปสำรวจทุกคนลองสังเกตกันให้ดี】
【ฉันไม่ได้โกงจริง ๆ: !! เทพที่มีประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ ขอถ่ายรูปแถวหน้า!】
【เครื่องบินน้อยนำโชค: ถ่ายรูปแถวหน้า!】
【เทพขาดทอง: @นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน นายได้สังหารครั้งแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์มายังไง แคปซูลสีม่วงเปิดได้อะไร? ทุกคนก็เอาชีวิตรอดเหมือนกัน ช่วยแบ่งปันข้อมูลกันหน่อย ไม่จำเป็นต้องปิดบังหรอก】
ดวงตาของอวี๋ซ่านเป็นประกาย วาทกรรมบีบให้คนทำตามแบบนี้ เลือกนายแหละ!
เธอพิมพ์อย่างรวดเร็ว ชิงตอบก่อนที่ “นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน” และผู้เล่นอีกหลายคนที่รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูไม่เข้าท่าจะได้ตอบ
【แม่พระ: มีเหตุผลที่ต้องปิดบัง เพราะไม่กลัวขโมยแอบมาขโมย แต่กลัวขโมยหมายตาเอาไว้ นี่ไม่ใช่โลกเดิมของพวกเรา】
【เทพขาดทอง: ? นายมีปัญหาหรือเปล่า? นายกำลังเหน็บแนมใครอยู่?】
【แม่พระ: ถ้าคิดแบบนั้นแล้วทำให้หัวใจที่อ่อนไหวเปราะบางของนายสบายใจขึ้นได้ ฉันก็ถือว่าสร้างบุญไว้มากแล้ว】
【นักพนันบอลไหนจะแพ้ทุกวัน: …ที่แท้ก็เป็นแม่พระแบบนี้นี่เอง……】
【ยายด่าจัด: พรวด ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย แม่พระ นายจะสุภาพกับเขาไปทำไม ถ้าเป็นฉันนะ—นาย****@เทพขาดทอง ฉัน**** นายใจกว้างนัก ไม่ปิดบังอะไรนัก งั้นก็เปิดเผยพรสวรรค์ของตัวเองสิ!】
【เทพขาดทอง: พวกนายเป็นหมาบ้ากันหรือไง? ฉันจะเปิดเผยพรสวรรค์หรือไม่เกี่ยวอะไรกับพวกนาย?】
【ยายด่าจัด: ฉัน****!】
……
ไอดีของบางคนไม่ได้ตั้งผิดจริง ๆ ยายด่าจัดนี่อารมณ์ร้อนสมชื่อ หลังจากนั้นห้องแชทก็กลายเป็นเวทีด่าทอบรรพบุรุษของเธอไปเสียสนิท เต็มหน้าจอไปด้วยเครื่องหมาย “*”
ส่วนอวี๋ซ่าน ผู้เป็นต้นเหตุให้เกิดการทะเลาะกันนั้น หลังส่งข้อความแล้วก็ไม่ได้สนใจห้องแชทอีก เพราะทันทีที่พิมพ์ประโยคที่สอง พรสวรรค์ของเธอก็เปิดใช้งานสำเร็จ!