ถวนถวนและคนอื่น ๆ กลับถึงจวนอ๋องแล้ว
นางกอดคอเซียวหนิงสวิน ใบหน้าน้อยฝังลงในซอกคอของเขา แนบหูเขาเอ่ยว่า “พี่สาม หยกชิ้นนี้ดีนะ มีแสงสีแดง พี่ต้องจำสวมมันไว้นะเจ้าคะ!”
เซียวหนิงสวินหูแดงระเรื่อ “พี่ทราบแล้ว ขอบใจถวนถวน”
เฉิงหรูอันกวักมือเรียกเซียวหนิงสวิน “มานี่”
เซียวหนิงสวินเดินเข้าไปหา พระชายาหยิบหยกที่เอวของเขาขึ้นมา นิ้วลูบคลำอยู่ครู่หนึ่ง เนื้อหยกและสีสันล้วนดูพื้น ๆ ไม่อาจเห็นสิ่งผิดแปลกใด
นางมองบุตรสาว “ถวนถวน หยกชิ้นนี้มีอะไรพิเศษหรือ”
ถวนถวนยิ้มตาหยี “ท่านแม่! พี่สามสวมหยกชิ้นนี้แล้ว จะมีโชคดีนะเจ้าคะ!”
ที่แท้ก็เช่นนี้ มิน่าล่ะเด็กคนนี้ถึงให้ข้าเอาหยกของอีกฝ่ายมาให้สวินเอ๋อร์สวม
นางกำลังปกป้องพี่ชาย ระบายความแค้นแทนเขา!
เฉิงหรูอันยิ้มอย่างรู้ใจ หยิกแก้มน้อย ๆ ของถวนถวน “ช่างเป็นบุตรสาวที่ดียิ่งของข้า!”
“อื้ม!” เซียวหนิงสวินเสริม “ทั้งยังเป็นน้องสาวที่ดียิ่งของข้าด้วย!”
ถวนถวนถูกสองคนชมจนคิ้วโก่ง ดวงตาเปล่งปลั่ง ภาคภูมิราวกับมีหางงอกออกมาแกว่งไกว ส่ายหัวไปมาในอ้อมกอดเซียวหนิงสวิน โยกตัวไปมา “ถวนถวนยอดเยี่ยมที่สุดเลย!”
กู้เฉิงเซียวเพิ่งขึ้นม้าเดินทางมาไม่ไกล เพิ่งเลี้ยวพ้นมุมถนน ก็มีว่าวไม่รู้จากไหนลอยมาเสียดสีผ่านตัวเขา หางว่าวเฉียดปลายหูของอาชาเข้าพอดี
ม้าตกใจทันที ร้องดังฮี้ ยกกีบหน้าขึ้นสูง ลุกขึ้นยืนสองขา
กู้เฉิงเซียวร่วงจากอานม้าลงกับพื้น ยังไม่ทันลุกขึ้น ม้าที่ตกใจก็ก้าวเท้าเหยียบลงมา ตรงเข้าที่หัวเข่า แถมยังบดย้ำไปมาสองหน
“กึกกึก” เสียงกระดูกแตกดังขึ้น กู้เฉิงเซียวกรีดร้องโหยหวน ตรงหน้ามืดดำ สลบไป