รุ่งเช้าของอีกวัน เซียวหนิงสวินและถวนถ่วนแต่งกายเรียบร้อย นำข้ารับใช้หมู่หนึ่งขึ้นรถม้ามายังสวนหมื่นวิญญาณ
สวนหมื่นวิญญาณตั้งอยู่ชานพระนคร ครอบครองพื้นที่หลายร้อยหมู่ ใช้สำหรับเลี้ยงสัตว์หายากนานาชนิดโดยเฉพาะ เป็นที่สำหรับราชนิกุลและผู้สูงศักดิ์มาชมเล่น
ลงจากรถม้าแล้ว แม่นมหลิวก็ยื่นนามบัตรของจวนอ๋องหนิงให้
นายประตูรับไปดู พลางยิ้มแย้มกล่าวว่า "ที่แท้เป็นแขกผู้มีเกียรติจากจวนอ๋องหนิง เชิญทุกท่านรอสักครู่ ผู้น้อยจะเข้าไปรายงานท่านผู้ดูแลให้ทราบ"
ไม่นาน บุรุษร่างสูงโปร่งวัยสี่สิบปีเศษก็เดินออกมา "คุณชายคุณหนูจากจวนอ๋องมาเยือน ผู้น้อยมิได้ออกมาต้อนรับแต่ไกล เสียมารยาทแล้ว โปรดอภัย"
"ในสวนมีกฎระเบียบมาก ขอผู้น้อยกล่าวรบกวนสักหน่อย กรุณาทุกท่านลดเสียงและเดินช้าๆ อย่าให้สัตว์ป่าตกใจ"
แม่นมหลิวพยักหน้า "ลำบากท่านแล้ว ทำตามกฎทุกอย่าง ความปลอดภัยของเจ้านายเป็นสำคัญ"
"ขอบคุณแม่นม" ผู้ดูแลจึงค่อยๆ กล่าวกฎระเบียบในสวน "ในสวนมีข้อห้ามสามประการ ห้ามเคาะกรง ห้ามให้อาหาร ห้ามส่งเสียงดัง ฤดูนี้บนคานมักมีค้างคาวกลางคืนเกาะ ขอเจ้านายทั้งหลายระวังใต้เท้า ขอเชิญทุกท่านก้าวตามผู้น้อยมา"
ถวนถ่วนพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง ลอกเลียนน้ำเสียงเขากล่าวว่า "ผู้น้อยทราบแล้ว" แม่นมหลิวเกือบกลั้นยิ้มไม่อยู่ หยิกนางเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าอย่าลอกเลียนตาม
ถวนถ่วนยิ้มให้แม่นม รอยยิ้มเป็นลักยิ้มลึก เซียวหนิงสวินมองดูน้องสาว ปากเม้มเป็นเส้นตรงเพราะพยายามกลั้นยิ้มอย่างยิ่ง น้องสาวของเขาเหตุใดถึงได้น่ารักเช่นนี้