เฉิงหรูอันสาวเท้าเร่งเข้าไปยังข้างกายเด็กหนุ่ม "สวินเอ๋อร์ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่"
เด็กหนุ่มยังคงคุดคู้อยู่กับพื้น ปกป้องเด็กหญิงในอ้อมอกไว้ ได้ยินนางจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองนาง
นัยน์ตาใสกระจ่างคู่นั้นราวกับถูกหมอกบาง ๆ ปกคลุม ดูว่างเปล่า จ้องมองนางนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะส่ายศีรษะแผ่วเบา
ถวนถวนวิ่งเข้ามา "ท่านแม่ รู้จักพี่ชายใจดีคนนี้หรือ เขาเป็นใครหรือ"
เฉิงหรูอันรู้สึกเจ็บแปลบในใจ "เขาคือพี่ชายสามของเจ้า เซียวหนิงสวิน"
ถวนถวนมองเซียวหนิงสวิน ว้าว พี่ชายสามช่างรูปงามยิ่งนัก บุตรของท่านพ่อล้วนงดงามเพียงนี้หรือ
"พี่ชายสาม! ข้าคือถวนถวน! น้องสาวของท่าน!"
สายตาของเซียวหนิงสวินตกบนใบหน้าถวนถวน สีหน้าไร้อารมณ์ใดใด ไม่ปริปาก
เฉิงหรูอันรีบโอบถวนถวนไว้ เอ่ยเสียงเบา "เด็กดี พี่ชายสามของเจ้าไม่ได้ไม่ชอบเจ้า ตลอดหลายปีมานี้เขาเป็นเช่นนี้ ไม่พูดจากับใคร ไม่สนใจผู้ใด ทำเช่นนี้กับทุกคน"
ถวนถวนมองเซียวหนิงสวินด้วยความสงสัย พี่ชายสามเป็นอะไรไป ป่วยหรือ
กู้เฉิงเซียวจำเฉิงหรูอันได้ จึงรีบลงจากหลังม้า คำนับอย่างสำรวม "ถวายบังคมพระชายา"
เฉิงหรูอันยืนอยู่เบื้องหน้าบุตรทั้งสอง เอ่ยเสียงเย็น "คุณชายกู้ ท่านเป็นบุตรขุนนาง เหตุใดจึงขี่ม้าบนท้องถนน เห็นชีวิตผู้คนเป็นของต่ำ"
"เมื่อครู่หากมิใช่สวินเอ๋อร์ช่วยเด็กนางนี้ไว้ ท่านก็เกือบทำร้ายชีวิตหนึ่งแล้ว! ไม่กลัวขุนนางทัดทานจะฟ้องร้อง ส่งท่านไปให้จิงเจ้าฝู่ลงโทษหรือ"
กู้เฉิงเซียวยกยิ้มมุมปาก "โปรดฟังกระหม่อมกล่าว แม้ไปถึงจิงเจ้าฝู่ ก็ยังต้องการพยานบุคคลและวัตถุพยานครบถ้วนมิใช่หรือ"
"กระหม่อมมิได้ขี่ม้าประมาท เพียงแต่วันนี้ม้ามันคึกคักเป็นพิเศษ จึงก้าวเร็วขึ้นเล็กน้อย" เขาก้มมองเซียวหนิงสวิน "เป็นเซียวหนิงสวินที่เดินไม่ระวัง โผล่ออกมาเสียก่อน ถึงได้ทำให้ม้าของกระหม่อมตื่น"