คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้แรกที่ตะลึงค้างคือเซียวหยวนหัว
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าฟางชิงเหยียน ความตกตะลึงและโกรธแค้นทำให้ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเปล่งประกายดุร้าย “ที่แท้ เจ้ามิได้ยั่วยวนข้าเพียงผู้เดียว! เจ้าใช้ถ้อยคำหวานหูร้อยเล่ห์ล่อลวง แท้จริงเพียงต้องการให้ข้าเป็นบันไดก้าวข้าม! เจ้ายังคิดจะทำร้ายข้าอีกหรือ? นังแพศยา!”
ยกมือขึ้น เขาใช้พลังทั้งหมดตบฟางชิงเหยียนฉาดหนึ่ง “นังแพศยา—!”
“เพี๊ยะ!” เสียงคมดังขึ้น ฟางชิงเหยียนถูกตบจนล้มลงกับพื้น กระเด็นไปอยู่ข้างกายเจียงหย่วน เจียงหย่วนสะดุ้งโหยง รีบคลานหนีไปด้านข้างหลายก้าว
เลือดค่อยๆ ซึมออกจากมุมปากฟางชิงเหยียน เลือดสีแดงสด ไหลรินตามรอยย่นบนใบหน้าซีดขาว
นางยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก มองเห็นสีแดงฉานบนมือ กลับหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ...”
เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ หัวเราะอย่างน่าเวทนายิ่ง ทว่าก็โล่งใจอย่างยิ่ง แต่ไม่นาน เสียงหัวเราะค่อยๆ กลายเป็นเสียงร่ำไห้ ค่อยๆ เบาลง กลายเป็นเสียงสะอื้น
เซียวหยวนเหิงสีหน้าดำทะมึน เฉิงหรูอันสีหน้าเศร้าสลด ผู้คนเต็มห้องต่างเงียบมองนาง
ในที่สุด เซียวหยวนเหิงก็เอ่ยปาก “นำตัวเซียวหยวนหัวไปขังไว้ในคุกส่วนตัว คุมขังอย่างเข้มงวด”
ใจเซียวหยวนหัวผ่อนคลายลง ชีวิตยังรอดอยู่
เซียวเอ้อร์โบกมือ ทหารองครักษ์สองนายเข้ามาจากนอกประตู นำตัวเขาออกไป
เซียวหยวนเหิงชี้ไปที่เจียงหย่วน “กรอกน้ำถ้วยนี้ให้มัน”
เจียงหย่วนตกใจมาก ยังคิดจะขอความเมตตา เซียวเอ้อร์ตาไวมือเร็ว ยกมือปลดกรามของเขาออก น้ำที่ยังคงมีกู่แหวกว่ายอยู่ในถ้วย กรอกเข้าปากเขาจนหมด รออีกครู่หนึ่ง หวนมือกลับ ประกอบกระดูกกรามเข้าที่
เจียงหย่วนนอนคว่ำกับพื้น ล้วงคออย่างแรง หวังจะอ้วกกู่ออกมา แต่ก็ไม่ทันแล้ว กู่นี้มีฤทธิ์อย่างไร เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร ในใจพลันสิ้นหวัง ไม่อาจทนต่อไปได้ ตาพร่ามืด ล้มลงกับพื้น