ค่ำคืนรุ่งขึ้น ณ เรือนหย่างเจิ้ง ครั้งแรกที่แสงประทีปเจิดจรัส บานประตูใหญ่เปิดกว้าง องครักษ์พกดาบ สวมเกราะ อารักขาทั้งภายในภายนอกอย่างแน่นหนา
เซียวหยวนหัวก้าวเท้าเข้ามา ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาก้าวขาชะงัก หยุดนิ่งชั่วครู่ หันกายหมายจะจากไป เซียวเอ้อร์กลับปรากฏกายเบื้องหน้า ขวางทางเขา “ท่านชายรอง เชิญ”
เซียวหยวนหัวฝืนยิ้ม “ได้ ได้”
เดินตามเซียวเอ้อร์ เขาค้นพบอย่างประหลาดใจว่า มิได้มุ่งไปยังห้องด้านในดังเช่นทุกครั้ง หากแต่มาถึงโถงหลัก
“ท่านชายรอง เชิญนั่ง” เซียวหยวนหัวพยักหน้า นั่งลงด้วยความพรั่นพรึง ใจเต้นระรัวดังตีกลอง “เหตุใดจึงมาที่นี่”
เซียวเอ้อร์ยกน้ำชาร้อนมาให้ อย่างนอบน้อม “ท่านชายรอง ใจเย็น ๆ เถิด เชิญดื่มชา”
เซียวหยวนหัวสิ้นหนทาง ได้แต่นั่งดื่มชาอย่างสงบเสงี่ยม ใจกลับยิ่งกระวนกระวาย
หรือว่าท่านพี่จะล่วงรู้สิ่งใด แต่ยาพิษยังอยู่ในมือข้า ทั้งมิได้เสวย แล้วจะเอาเรื่องข้าได้อย่างไร ตั้งสติเข้าไว้ ตั้งสติเข้าไว้ เก้าส่วนสิบมิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น เป็นเพียงพระชายาทำทีโอ้อวดเพื่อหลอกลวงข้าเท่านั้น
คิดมาถึงตรงนี้ เขากลับนั่งหลังตรง วางท่าสงบนิ่งประหนึ่งไร้กังวล
ล่วงไปอีกครู่หนึ่ง หมอหลวงกัวเดินตามหลังเฉิงหรูอัน ทั้งสองออกมาจากห้องด้านใน
พระชายาประทับ ณ ตำแหน่งประธาน “ท่านหมอ เชิญนั่ง ยามราตรีมืดค่ำ ยังต้องลำบากท่านมายังจวนอ๋อง ช่างเหนื่อยยากยิ่งนัก”
หมอหลวงกัวเร่งโค้งกายคารวะ “เป็นหน้าที่ของเรา พระชายามิต้องทรงเกรงพระทัย”
เฉิงหรูอันทอดพระเนตรเซียวหยวนหัว “ท่านชายรอง เชิญนำยาพิษออกมาให้ท่านหมอตรวจดูเถิด”
เซียวหยวนหัวใจสงบลง แท้จริงมิได้คาดผิด พระชายาผู้นี้ ชอบวางอำนาจชายาเอกแห่งจวนอ๋อง เห็นทีชิงเหยียนต้องทนทุกข์อยู่ในเงื้อมมือนางมากมิใช่น้อย