เฉิงหรูอันพยักหน้าอย่างเงียบงัน “เพคะ หม่อมฉันจะทำตามที่อ๋องรับสั่งทุกประการ”
“แต่ทูลอ๋อง ในเมื่อจะถวายฎีกาขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้ถวนถวน นางก็ควรมีชื่อรองที่ใช้ในตระกูลอย่างเป็นทางการเสียก่อน”
เซียวหยวนเหิงชะงัก ถึงกับตบหน้าผากตน “ข้าใจร้อนเกินไป เป็นเช่นนั้นจริง ถวนถวนจะให้เรียกว่าถวนถวนตลอดไปมิได้ ในราชโองการพระราชทานบรรดาศักดิ์ ก็จำเป็นต้องจารึกชื่อรองของนาง”
“อ๋อง ถวนถวน...นางไม่เหมือนผู้อื่น ชื่อรองนี้ ผู้เป็นปุถุชนอย่างพวกเราไม่อาจตัดสินโดยพลการได้ มิสู้พรุ่งนี้เราไปเข้าเฝ้ากับท่านกั๋วซือพร้อมกัน ให้ท่านกั๋วซือเป็นผู้ตั้งชื่อให้นาง”
“หากท่านกั๋วซือยินยอม หนึ่งคือจะช่วยขับเน้นความสูงศักดิ์ สองคือจะยิ่งสอดคล้องกับวาจาเรื่องการกำเนิดของถวนถวน ผู้อื่นก็จะยิ่งไม่กล้าพูดจาให้มากความ”
“เจ้าคิดได้รอบคอบ ช่างเถิด พรุ่งนี้พาถวนถวนไปเข้าเฝ้ากับท่านกั๋วซือก่อน เมื่อได้ชื่อรองแล้ว จึงค่อยพานางเข้าพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษและบันทึกชื่อเข้าตระกูล หลังจากนั้นข้าค่อยไปทูลขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้นางก็ยังไม่สาย”
ปรึกษาหารือกันเป็นที่ยุติแล้ว ทั้งสองจึงเข้านอนด้วยกัน หลังจากเวลาสองปีผ่านไป ในที่สุดก็ได้นอนร่วมเตียงอีกครั้ง ครานี้หลับไปจนเกือบเที่ยงวัน
เมื่อตื่นแล้ว เฉิงหรูอันสั่งให้เปลี่ยนอาภรณ์สำหรับออกนอกจวนให้ถวนถวน พาตัวมาที่เรือนหย่างเจิ้ง
ถวนถวนเพิ่งก้าวเข้าประตูก็วิ่งเข้ามากอดนาง “ท่านแม่! เหตุใดท่านจึงเพิ่งตื่น! ข้าลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นท่านเลย!”
เฉิงหรูอันโน้มตัวลงสวมกอดนาง “ท่านแม่นอนอยู่อีกที่กับท่านพ่อ! ดูสิ ท่านพ่อดูดีหรือไม่?”
เซียวหยวนเหิงสวมชุดคลุมตัวนอกรูปมังกรสีแดงชาด สวมหมวกอี้ซ่านก้วนบนศีรษะ แต่งกายเรียบร้อยเดินเข้ามา