ทั้งสองคนเดินเข้าสู่ลานบ้าน เห็นเด็กสาวราวเจ็ดแปดคน อายุไม่เกินสิบปี ซูบผอมเหลืองซีด ตัวสั่นเทาเบียดเสียดรวมกัน
สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งสวมอาภรณ์แพรไหม มีนัยน์ตารูปสามเหลี่ยม ในมือชูหวายเส้นหนึ่งไว้สูง
ใต้เท้านาง มีเด็กสาวร่างขดตัวคุดคู้ กอดตนเอง เสื้อผ้าบนแผ่นหลังฉีกขาด เผยให้เห็นรอยเฆี่ยนเป็นทางเลือด
นางตาสามเหลี่ยมตกใจกับเสียงพังประตูของเซียวเอ้อร์ หันไปเห็นเป็นเพียงบุรุษร่างใหญ่คนหนึ่งอุ้มเด็กน้อยอยู่ มิใช่ตรวจการ จึงถอนหายใจโล่งอกในทันที
นางเหล่ตาจับผิดมองเซียวเอ้อร์ “พวกเจ้าเป็นผู้ใด? บังอาจบุกรุกที่ของข้า! อยากตายเสียแล้วหรือไม่!”
ถวนถวนไถลตัวลงจากอ้อมอกของเซียวเอ้อร์ วิ่งไปข้างกายเด็กสาวที่ล้มอยู่ มองดูบาดแผลบนหลังของนาง ใบหน้าน้อยตึงเครียด
นางแหงนหน้ามองนางตาสามเหลี่ยม “เจ้ามีสิทธิ์อันใดทำร้ายคน?”
“สิทธิ์อันใดหรือ?” นางตาสามเหลี่ยมหัวเราะเย้ย เอาเถาวัลย์ชี้กลุ่มเด็กสาว “ข้าจ่ายเงินซื้อพวกนางมาจากมือนายหน้าค้ามนุษย์ สอนให้ถักเชือกถักเปีย ให้ข้าวปลาอาหารพวกนางกิน”
“พวกนางซุ่มซ่าม เรียนไม่เป็น กินข้าวของข้า ยังสิ้นเปลืองวัตถุดิบของข้า ก็สมควรถูกเฆี่ยน! ตีให้ตายก็สมควร!”
“เจ้าพูดเหลวไหล!” เด็กสาวบนพื้นเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตา แววตาแข็งกร้าวดื้อรั้น “ที่จริงเจ้าให้เส้นไหมที่ขึ้นราเน่าเปื่อย!”