รุ่งเช้าของอีกวัน ณ จวนหนิงอ๋อง
บ่าวรายงานเข้ามา “เรียนฮูหยิน มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนามหลิ่วอวิ๋นอี้มาขอเข้าพบนอกจวนขอรับ”
“หลิ่วอวิ๋นอี้…” เฉิงหรูอันครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด
“เขาบอกหรือไม่ว่ามาขอพบด้วยเหตุใด”
“ผู้นั้นกล่าวว่าเป็นการมาอำลาและขอบพระทัยในพระกรุณาที่คุณหนูเคยซื้อหนังสือและพระราชทานเงินให้ขอรับ”
“ซื้อหนังสือกับให้เงินหรือ? อ้อ!” เฉิงหรูอันนึกขึ้นได้แล้ว คนผู้นั้นก็คือบัณฑิตผู้อ่านตำราอยู่ในร้านหนังสือ ‘หานโม่ไจ’ นั่นเอง!
“เชิญเขาไปยังเรือนหน้ารอก่อน”
“ขอรับ”
เมื่อเห็นเฉิงหรูอันนำถวนถวนเดินเข้ามา หลิ่วอวิ๋นอี้ก็รีบลุกขึ้นยืน “บัณฑิตผู้น้อยหลิ่วอวิ๋นอี้ ถวายบังคมฮูหยินและจวิ้นจู่”
ถวนถวนมองดูเขา “เป็นท่านนี่เอง!”
เฉิงหรูอันมีรอยยิ้มบาง “คุณชายหลิ่ว เชิญนั่ง ยกน้ำชามา”
หลิ่วอวิ๋นอี้ประสานมือคำนับอย่างลึกซึ้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ครั้งก่อนได้รับพระมหากรุณาจากฮูหยิน บัณฑิตผู้น้อยมิอาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต วันนี้จึงตั้งใจมาอำลาโดยเฉพาะ”
“ในเมืองหลวงกระดาษก็ยังแพง อาศัยอยู่ก็ยากนัก บัณฑิตผู้น้อยวิชายังไม่แก่กล้า ครานี้เข้าสอบเคอจวี่แล้วสอบตก หมดสิ้นซึ่งหน้าตาจะอยู่ต่ออีก กลับภูมิลำเนาในวันนี้ จึงมาคำนับขอบพระทัยพระมหากรุณาครั้งก่อนของฮูหยิน”
สิ้นคำพูดของเขา ถวนถวนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจยิ่ง “สอบตก? ท่านสอบตกได้อย่างไรกัน?”
หลิ่วอวิ๋นอี้มองดูนาง ความขมขื่นในใจก็ปะทุ ฝืนยิ้มออกมา “เป็นเพราะบัณฑิตผู้น้อยโง่เขลาวิชาตื้นเอง ทำให้จวิ้นจู่ขบขันแล้ว”
“มาธุระที่เมืองหลวงครานี้ไร้ผลสำเร็จแม้แต่น้อย บทความก็ไม่เข้าตาท่านอาจารย์หยุนหยา การสอบเคอจวี่ก็…”