สวนซั่งหลินตั้งอยู่ชานกรุง เป็นลานประลองม้าที่สร้างขึ้นบนทุ่งหญ้าราบกว้าง สร้างเฉพาะเพื่อให้ชนชั้นสูงในเมืองหลวงเล่นม้า
ด้วยการแข่งโปโลวันนี้ รอบด้านจึงถูกล้อมด้วยรั้วไม้ทาสีแดงชาดอย่างแน่นหนา เป็นสนามรูปวงรี
ถวนถวนมาสวนซั่งหลินเป็นครั้งแรก รู้สึกเพียงว่าดวงตาคู่เดียวไม่พอใช้ มองอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ มือน้อยชี้แล้วชี้เล่าไม่หยุด
"พี่สามเจ้าคะ แท่นนั่นสูงใหญ่จริง"
"นั่นคือแท่นนับคะแนน"
"กล่องเล็กบนเสานั่นมีไว้ทำอะไรหรือ ทำรังนกหรือไม่"
"นั่นเรียกว่าประตูบอล อีกประเดี๋ยวจะมีคนสองกลุ่มขี่ม้าวิ่งไปมาที่นี่ ใช้ไม้ถือตีลูกบอลลูกเล็กให้เข้าประตูของอีกฝ่าย"
เซียวหนิงสวินอธิบายให้น้องสาวทีละข้อด้วยความอดทน
สองฟากสนามล้วนตั้งกระโจมแพรหลากสีขึ้นแต่เช้า แขกเหรื่อหอมกรุ่นเครื่องแต่งกายและปิ่นปักผม สนทนาหยอกเย้ากันอย่างอ่อนหวาน ครึกครื้นยิ่งนัก
บ่าวรับใช้พาพวกเขาไปยังกระโจมแพรที่จัดไว้เฉพาะสำหรับจวนหนิงอ๋อง
ภายในกระโจมเห็นว่า บนพื้นปูพรมหนานุ่มดุจสำลี โต๊ะกลางจัดวางภาชนะชาอย่างประณีต ในจานข้างเคียง บรรจุผลไม้สดตามฤดูกาลและขนมว่างสำหรับดื่มชาสารพัดสีสัน
เซียวหนิงสวินพยักหน้าเล็กน้อย การจัดการของลู่เอ้อร์วันนี้ถือว่าเหมาะสม ไม่ทำให้ผู้เป็นน้องสาวรู้สึกต้อยต่ำ
ทั้งสองเพิ่งนั่งลง ลู่ชิงเจียก็วิ่งพรวดเข้ามา "จู่เหมิง! อยากไปดูจุยเฟิงของข้าหรือไม่"
"อยากไป" ถวนถวนดึงแขนเสื้อเซียวหนิงสวิน "ท่านพี่ เราไปกันเถิด เอ๊ะ เสี่ยวฮว่าเหมยเล่า"