"ข้ามี!" ไป๋เจี่ยนสิงล้วงออกมาจากอกเสื้อ เป็นกลักเชื้อไฟประณีตอันหนึ่ง ส่งให้ซุ่นจื่อ
ซุ่นจื่อจุดกลักเชื้อไฟ ค่อย ๆ ยื่นเข้าใกล้กีบม้า พลางปลอบจุยเฟิงเสียงต่ำ "ม้าดีเอ๋ย อยู่นิ่ง ๆ นะ ข้าจะรักษาให้เจ้า"
แต่ทว่าพอกลักเชื้อไฟเข้าใกล้เพียงนิด สัญชาตญาณของสัตว์ที่มีต่อไฟก็ทำให้จุยเฟิงหวาดหวั่น ถอยขาม้ากลับ หลบไปอีกทาง ไม่ยอมให้ซุ่นจื่อแตะต้องอีกเป็นอันขาด
เสียงกลองหยุดลง ลู่ชิงเจียร้อนใจขึ้นมา "อีกเดี๋ยวการแข่งขันก็จะเริ่มแล้ว เจ้ารีบ ๆ หน่อยสิ!"
ซุ่นจื่อจนใจ "คุณชายรอง หรือท่านเปลี่ยนไปขี่ม้าตัวอื่นเถิด จุยเฟิงไม่ให้แตะต้อง ถึงขึ้นสนามมันก็วิ่งไม่ได้หรอก"
"ม้าตัวอื่น? ม้าตัวอื่นเทียบกับจุยเฟิงได้หรือ? เจ้านี่จะให้ข้าไปขายหน้าบนสนามรึ?"
ซุ่นจื่อแบมือทั้งสองข้าง "นี่ ข้าเองก็จนปัญญาแล้ว"
ถวนถวนกอดคอเซียวหนิงสวิน กระซิบข้างหูเขา "สามท่านพี่ อุ้มข้าเข้าไปใกล้ ๆ หน่อย"
เซียวหนิงสวินอุ้มถวนถวนเดินเข้าใกล้จุยเฟิง
ถวนถวนยื่นมือน้อย ๆ ลูบหัวโตของมันเบา ๆ "จุยเฟิงจ๋า อย่าดื้อนะ เขากำลังรักษาโรคให้เจ้าอยู่ หายแล้วถึงจะวิ่งเร็ว ๆ ได้! ตัวดี อย่าขยับนะ ให้ข้าลูบหน่อย จะได้ไม่ต้องกลัว!"
จุยเฟิงมองถวนถวนด้วยดวงตากลมโต ในดวงตาสีดำแวววาวสะท้อนใบหน้าน้อย ๆ ของถวนถวน มันค่อย ๆ สงบลง แล้วยกขาม้าให้เอง
ซุ่นจื่อเห็นดังนั้นก็รีบจุดกลักเชื้อไฟขึ้นอีกครั้ง กะระยะห่างพอเหมาะ แล้วใช้ยอดเปลวไฟลนไปมาบนฝ่าเท้ามัน
ชั่วครู่หนึ่ง ก็มีเสียงติ๊ง สะเก็ดหินแหลมคมชิ้นเล็ก ๆ หล่นลงบนพื้น
ซุ่นจื่อถอนหายใจยาว "สำเร็จ!"
จุยเฟิงวางขาลง ถีบพื้น แล้วเงยหน้าส่งเสียงร้อง
ซุ่นจื่อเก็บสะเก็ดหินนั้นขึ้นมา "คุณชายรอง ท่านดูนี่ มีคนใช้ขี้ผึ้ง ยัดหินแหลมเข้าไปในร่องระหว่างเกือกม้ากับกีบ ถ้าจุยเฟิงลงสนามทั้งอย่างนี้ ก็มีแต่จะวิ่งแล้วยิ่งเจ็บ"
"ม้าถึงแม้จะปกป้องนาย แต่ว่าถ้ามันทนไม่ไหว เกิดอาละวาดขึ้นมา มีหรือจะไม่เหวี่ยงท่านตก!"