รัตติกาลร่วงโรย แสงประทีปแรกผลิบาน
องครักษ์แห่งจวนหนิงอ๋องเข้าล้อมรอบจวนเสนาบดีกรมโยธาธิการไว้โดยตรง
เซียวเอ้อร์ก้าวขึ้นหน้าเคาะประตูใหญ่ บ่าวเพิ่งเปิดประตูออกได้เพียงช่องแคบ องครักษ์ก็บุกทะลวงเข้าไปในทันที
ยามนั้น หลินเซียงเยว่กำลังอยู่ภายในเรือนใน รอคอยอย่างร้อนใจให้ฮูหยินโจวกลับมารายงานอาการของเซียวหนิงหย่วน
เหตุใดยังไม่กลับมาอีก? หรือว่า…เกิดเรื่องอันใดขึ้น? ไม่น่า จะเกิดเรื่องอะไรได้! เซียวหนิงหย่วนกินยาพิษมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ถึงเวลานี้ก็น่าจะใกล้สิ้นลมแล้ว
นางเดินวนไปเวียนมาอยู่ในห้อง เสียงบ่าวดังขึ้นจากนอกประตู: "ฮูหยิน นายท่านขอเชิญไปยังห้องโถงหน้าทีขอรับ"
"เรื่องอันใด?" นางชะงักเท้า ก่อนหน้านี้เพิ่งร่วมเสวยพระกระยาหารค่ำด้วยกัน เหตุใดจึงเรียกตนไปอีก?
"บ่าวมิทราบ นายท่านเพียงบอกว่า เชิญฮูหยินไปเดี๋ยวนี้"
"ทราบแล้ว" หลินเซียงเยว่ส่องกระจก ปรับแต่งอาภรณ์คร่าวๆ ตั้งสติให้มั่น แล้วประคองแขนสาวใช้นางหนึ่ง ก้าวพ้นประตูเรือน
เพิ่งเดินออกจากลานเรือนใน นางก็รู้สึกผิดสังเกต มีองครักษ์หน้าแปลกหลายนายเฝ้าประจำการอยู่นอกลาน ดูจากเครื่องแต่งกายมิใช่ข้ารับใช้ภายในจวนของตน
เท้าของนางเพิ่งจะหดกลับ เซียวหนิงเฉินก็มายืนอยู่ด้านข้างแล้ว: "คารวะฮูหยินสกุลหลิน หนิงอ๋องผู้เป็นบิดาของข้า มาเยือนถึงเรือน ขอเชิญฮูหยินย้ายไปยังห้องโถงหน้า"
หลินเซียงเยว่สีหน้าแปรเปลี่ยนไปใหญ่หลวง หนิงอ๋อง! เท้าอ่อนยวบ เกือบล้มลง ยังดีที่สาวใช้ประคองนางไว้ทัน: "ฮูหยิน! เป็นอันใด? ไม่สบายตรงไหนหรือ?"
ใช่แล้วๆ ข้าไม่สบาย!
"คุณชายน้อยผู้นี้ ข้ารู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย คงไม่ไปถวายบังคมหนิงอ๋องแล้ว" นางหันกายหมายจะกลับไป เซียวหนิงเฉินขวางเฉิงอิ่งไว้ตรงหน้านาง: "ฮูหยิน เชิญเถิด"