เซียวหยวนเหิงใช้มือป้องจมูกน้อย ๆ ของถวนถวนไว้ ถวนถวนย่นจมูกนิด ๆ แล้วยกมือเล็กขึ้นป้องจมูกท่านพ่อบ้าง
เซียวหยวนเหิงหัวเราะ "เด็กดีของพ่อ!"
เซียวหนิงเฉินรับคบเพลิงมาจากมือองครักษ์ ส่องเข้าไปด้านใน
ภายในห้องลับเห็นเพียงศพสตรีร่างหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ในนั้น เน่าเปื่อยจนเหลือแต่กระดูกขาวโพลน
ที่รู้ว่าเป็นศพสตรีเพราะแม้กระดูกจะขาวหมดแล้ว แต่เสื้อผ้าและเครื่องประดับยังคงอยู่ครบ
หลี่จิ้งขมวดคิ้ว "ท่านเจ้า คนนี้คือใครกัน เหตุใดจึงมาอยู่ในจวนท่าน"
จ้าวเหิงเดินเข้าไปดูเพียงแวบเดียวก็จำได้ "รั่วเหมย นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เขาหันกลับไปมองหลินเซียงเยว่ "เจ้ามิได้บอกข้าหรือว่า คนในบ้านรั่วเหมยป่วยหนัก นางจึงกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด เมื่อนางไม่กลับมา ข้าส่งคนไปสืบที่บ้านนาง เจ้ากลับบอกว่าเกรงว่านางจะพบโจรผู้ร้ายระหว่างทาง…"
ดวงตาเขาถลึงกว้าง เปลวเพลิงลุกโชนในแววตา "เป็นเจ้า! เจ้านี่เองที่ฆ่านาง แล้วยังซ่อนนางไว้ที่นี่อีก"
เซียวหยวนเหิงฟังถึงตรงนี้ ก็คาดเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ เขาไม่อยากให้บุตรสาวได้ยินคำหยาบคายอีก จึงส่งนางให้เซียวหนิงสวิน พลางยกคางขึ้นไปทางประตู
เซียวหนิงสวินเข้าใจความหมาย รีบอุ้มน้องสาวเดินออกไปข้างนอก
ถวนถวนยื่นมือเล็ก ๆ ไปทางเขา "ท่านพ่อ!"
"เด็กดี ในนี้กลิ่นไม่ดี เจ้าออกไปก่อน ท่านพ่อจะตามไปเดี๋ยวนี้"
"โอ!" ถวนถวนจึงนั่งอยู่บนอ้อมแขนพี่ชายสามอย่างสงบเสงี่ยม แล้วออกไปกับเขา
ตอนนี้หลินเซียงเยว่มีสีหน้าขาวราวกระดาษ แต่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "ใช่! ข้าเอง! นางแพศยาผู้นั้นทำให้เจ้าหลงใหลจนหัวหมุน ข้าจะทนนางได้อย่างไร หากข้าไม่ลงมือ หรือจะรอให้นางให้กำเนิดลูกชั่วช้าแล้วมาแย่งชิงบุตรข้าหรือ"