ถวนถวนยกมือน้อยขึ้นเช็ดน้ำตาให้เฉิงหรูอัน “ท่านแม่อย่าร้องไห้ ท่านพี่ใหญ่จะต้องหายดี”
เฉิงหรูอันสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ “ได้ แม่ไม่ร้องไห้ พวกเรารอให้ท่านพี่ใหญ่ฟื้นด้วยกัน”
แม่นมหลิวถือกล่องผ้าแพรสองใบจากบนรถม้าเดินเข้ามา เอ่ยเสียงเบา “พระชายาเหนียงเหนียง ขอเรียนถามพระชายา ของในกล่องสองใบนี้ คุณหนูน้อยบอกว่าเป็นของที่องค์หญิงใหญ่พระราชทานให้ ควรเก็บไว้ที่ใดเจ้าคะ หม่อมฉันไม่กล้าตัดสินใจตามอำเภอใจ”
ของที่องค์หญิงใหญ่ประทานให้? คนในห้องต่างเงยหน้าขึ้นมองกล่องทั้งสองนั้น
เฉิงหรูอันไม่มีจิตใจพูดมาก “นำไปเก็บไว้ที่ห้องชั้นในเรือนจิงหลานก่อนเถิด”
ทว่าถวนถวนกลับดวงตาเป็นประกาย “เดี๋ยวก่อน!” กระโดดลงจากอ้อมอกเฉิงหรูอัน วิ่งไปตรงหน้าแม่นมหลิว ยกมือหยิบกล่องใบเล็กออกมา
กล่องผ้าแพรสองใบ ใบใหญ่ใบเล็ก เพียงมองก็รู้ว่าแต่ละใบใส่อันใด
นางหยิบโคมทองแดงเล็กออกมา วิ่งกลับมาข้างกายเฉิงหรูอัน “ท่านพี่ใหญ่ รีบตื่นเถิด ถวนถวนมีของดีมาให้ท่านดูนะเจ้าคะ นี่คือของที่ได้มาจากพี่สาวใจร้ายวันนี้!”
มือน้อยทั้งสองเปิดโคมทองแดงอย่างคล่องแคล่ว หยิบไข่มุกส่องแสงเม็ดโตนั้นออกมา
ชั่วพริบตา แสงสว่างเจิดจ้าเปล่งประกายทั่วห้อง ทุกคนต่างมองไปด้วยความตกตะลึง
ถวนถวนยกไข่มุกส่องแสงขึ้นตรงหน้าหนิงหย่วน “ท่านพี่ใหญ่ ลืมตาดูสิ งามหรือไม่?”
แสงใสกระจ่างของไข่มุกส่องแสงปกคลุมศีรษะหนิงหย่วน ส่องให้ร่างของเขาโปร่งแสงดังแก้ว
“เอ๊ะ?” หมอหลวงกัวพลันเอ่ย “คุณหนูน้อย อย่าขยับนะพ่ะย่ะค่ะ ถือไว้เช่นนี้ก่อน”