โจวต้าไห่ร่างสั่นเทาราวกับผ้าไหว กลับได้แต่โขกศีรษะไม่หยุด ไม่ปริปากเอ่ยวาจา
เซียวหยวนเหิงจ้องมองเขาด้วยสีหน้าดุดัน หาได้เร่งรัดไม่ บุตรชายได้รับการช่วยกลับมาแล้ว การให้เขาปริปากเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
ถวนถวนลูบมือเซียวหนิงหย่วนเบาๆ “ท่านพี่ใหญ่ เหตุใดท่านจึงยังไม่ตื่น”
เฉิงหรูอันเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ถวนถวนอย่าเพิ่งร้อนใจ ท่านพี่ใหญ่เหนื่อยล้า ต้องนอนให้พอจึงจะตื่น”
“แต่ว่า” ถวนถวนเงยหน้าขึ้นมองนาง “ไข่มุกส่องแสงไม่สุกสว่างแล้ว ท่านพี่ใหญ่ตื่นมาจะมองไม่เห็น”
เฉิงหรูอันยื่นตะเกียงทองแดงให้นาง “ไข่มุกส่องแสงน่ะหรือ…เมื่อครู่ออกแรงช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าไป ก็เหนื่อยล้าเหมือนกัน เก็บมันไว้ก่อนดีหรือไม่ ให้มันได้พักบ้าง”
“ได้” ถวนถวนรับตะเกียงทองแดง เก็บไข่มุกส่องแสงที่ดับมืดสนิทลงไป “ขอบใจเจ้ามากนะ ไข่มุกส่องแสง ท่านพี่ใหญ่นอนหลับ เจ้าก็นอนเถิด หลับให้พอแล้วค่อยสุกสว่างให้ท่านพี่ใหญ่ชม”
เซียวหยวนเหิงมองดูบุตรสาว ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ฉับพลัน นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตากลับไปยังร่างของโจวต้าไห่ “เปิ่นหวังจำได้ว่า บ้านเจ้ายังมีภรรยางามและบุตรน้อย เซียวเอ้อร์ ส่งคนสองคนไปตรวจดูบ้านของเขา ว่าคนในครอบครัวเขายังอยู่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ!” เสียงเซียวเอ้อร์ดังมาจากด้านนอก
“อย่า! โปรดอย่าไป!” โจวต้าไห่ผงกศีรษะขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เซียวหยวนเหิงผงกศีรษะเล็กน้อย “สมดังคาด เกิดเรื่องในบ้านของเจ้าแล้วหรือ”
โจวต้าไห่สีหน้าย่ำแย่ซีดเซียว แววตาหวั่นไหว ริมฝีปากสั่นระริก
ในที่สุด ก็ถอนหายใจยาว “ท่านอ๋อง ผู้น้อยมิใช่คนอกตัญญูแน่แท้ หากมิใช่ภรรยาและบุตรชายถูกพวกมันควบคุมตัว ผู้น้อยไม่มีวันทรยศคุณชายใหญ่”