เฉิงหรูอันสีหน้าพลันเปลี่ยนไปยิ่งนัก “หย่วนเอ๋อร์? เขาอยู่ที่ใด”
บ่าวตอบว่า “เรือนหย่างเจิ้ง หวางเหยให้ส่งท่านชายใหญ่ไปที่เรือนหย่างเจิ้ง”
ยามนี้แม่นมหลิวก็ออกมาต้อนรับพวกนาง “ฮูหยินพระชายา! พวกท่านเพิ่งออกไปประเดี๋ยวเดียว ท่านชายใหญ่ก็ถูกคนของห้างการค้าส่งตัวกลับมา ถึงจวนก็กระอักเลือดไม่หยุด สติสัมปชัญญะไม่รู้เรื่องแล้ว หมอหลวงกัวมาแล้ว ฮูหยินรีบเข้าไปดูเถิด”
เฉิงหรูอันหน้าซีดขาว “ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ เจ้าพาถวนถวนกลับเรือนจิงหลาน” พูดจบก็ไม่สนใจท่วงท่า วิ่งเหยาะๆ มุ่งหน้าไปยังเรือนหย่างเจิ้ง
แม่นมหลิวจูงมือถวนถวน “หนูน้อย พวกเราไปกันเถิด”
ถวนถวนฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “แม่นม ท่านพี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือ”
แม่นมหลิวถอนหายใจ “ใช่ ท่านชายใหญ่ของหนูน้อยกลับจวนแล้ว เพียงแต่… เฮ้อ”
“ข้ายังไม่เคยพบท่านพี่ใหญ่เลย ข้าจะไปด้วย”
แม่นมหลิวลังเล ภายในเรือนหย่างเจิ้งยามนี้บรรยากาศหนักอึ้ง ให้เด็กเล็กเข้าไปไม่เหมาะเอาเสียเลย หากท่านชายใหญ่… ก็จะมีแต่ทำให้เด็กน้อยตกใจกลัวมิใช่หรือ
“หนูน้อย รอให้ท่านชายใหญ่ดีขึ้นสักหน่อย แม่นมจะพาไปดีหรือไม่”
ถวนถวนกลับสะบัดมือจากนาง วิ่งฉิวตรงไปยังเรือนหย่างเจิ้ง ไม่พาข้าไป ข้าไปเอง! ข้าจำทางได้!
แม่นมหลิวตกใจ รีบวิ่งตาม “หนูน้อย! อย่าเพิ่งไป! เชื่อฟังหน่อย กลับเรือนจิงหลานกับแม่นม!”
“ไม่! ข้าจะไปดูพี่ใหญ่!” ถวนถวนแขนขาเล็กสั้น วิ่งไม่เร็วเท่าผู้ใหญ่ วิ่งพลางหันกลับมามองไม่หยุด ตอนี้กำลังจะถูกตามทันแล้ว