ฮูหยินผู้เฒ่ามองไปทางถวนถวน “ถวนถวน เจ้ายินดีจะมอบกระดิ่งนี้ให้ท่านหมอเฒ่าหรือไม่”
ถวนถวนเอียงศีรษะน้อย ๆ มองไปยังหมอหลวงกัว
หมอหลวงกัวรีบเอ่ยขึ้น “คุณหนูน้อย หนวดเคราของผู้อาวุโสท่านนี้ ย่อมให้ท่านลูบได้ตามอัธยาศัย!”
ทุกผู้คนหัวเราะขึ้นมา ถวนถวนเองก็พลอยยินดี “ไม่ต้องลูบแล้วเจ้าค่ะ ลูบไปคราหนึ่งแล้ว ท่านปู่ เชิญรับไปเถิด แต่ว่า เมื่อท่านใช้เสร็จแล้ว ต้องคืนข้าด้วยนะเจ้าคะ! ข้ายังอยากฟังมันขับขานบทเพลงอยู่เลย!”
หมอหลวงกัวดีใจจนเกินคาด ถึงกับคารวะนางคราหนึ่ง “ขอบพระทัยคุณหนูน้อย!” แล้วนำกล่องใบหนึ่งออกมา วางตัวหนอนและกระดิ่งไว้ข้างใน หน้าตาเบิกบานหมายจะขอตัวลากลับ
เฉิงหรูอันรีบรั้งเขาไว้ “หมอหลวงกัว อาการประชวรของท่านอ๋อง ยังต้องเสวยโอสถอีกหรือไม่”
หมอหลวงกัวเพิ่งนึกขึ้นได้ “ประทานอภัย! ประทานอภัย! ผู้อาวุโสท่านนี้วันนี้ดีใจยิ่งนักจนเสียอาการ ใช้ใบสั่งยาจากเมื่อวานต้มถวายก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปิดสูตรใหม่ รากโรคนั้นหายสิ้นแล้ว ท่านอ๋องพักผ่อนอีกไม่กี่วันก็จะหายเป็นปกติ”
“ขอบพระทัยท่านหมอ เรื่องราววันนี้ ยังต้องขอให้ท่านหมอรักษาความลับแก่จวนอ๋อง อย่าได้เอ่ยกับผู้ใด” เฉิงหรูอันมีสีหน้าเคร่งขรึม
หมอหลวงกัวชะงักงัน ก่อนค่อยสำนึกได้ กู่สยบวิญญาณนี้หาใช่อุบัติการณ์ที่ปรากฏขึ้นเองไม่ ดูท่าจะมีผู้จงใจมุ่งร้ายต่อหนิงอ๋อง ตนเองโดยไม่รู้ตัวกลับล่วงรู้ความลับของจวนอ๋องเข้าเสียแล้ว
หากมิใช่โรคร้ายประหลาดครานี้ หนิงอ๋องในฐานะเชื้อพระวงศ์ บัดนี้ย่อมเป็นอ๋องผู้ทรงคุณธรรม ผู้กุมอำนาจทัพ เกียรติภูมิทางทหารอันเกรียงไกร ก้องกฤษฎาภินิหารไปทั่วราชสำนัก
ผู้ใดลงมือ เหตุใดจึงลงมือ เรื่องราวความแค้นในราชตระกูลเช่นนี้ ข้าเป็นเพียงหมอหลวงตัวน้อย ควรหลีกหนีไปให้ไกลสุดไกลเท่าที่จะทำได้