เฉิงหรูอันชำเลืองมองบุตรสาวแวบหนึ่ง “เชิญท่านเซิ่งไปยังโถงหน้ารอก่อน ยกน้ำชาไปเสิร์ฟ”
“เพคะ”
เซิ่งจ้านนั่งลงเพิ่งได้จิบชาไปครึ่งถ้วย ก็เห็นเฉิงหรูอันนำเด็กน้อยตัวกลมป้อมเดินเข้ามา
เห็นทีเด็กคนนี้คงจะเป็นเจียโย่วจวิ้นจู่ผู้เลื่องชื่อกระฉ่อน
เซิ่งจ้านรีบลุกขึ้น “คารวะพระชายาเหนียงเหนียง เจียโย่วจวิ้นจู่”
หลังจากทักทายปราศรัยกันสองสามประโยค เขาก็แจ้งจุดประสงค์ที่มา “พระชายาเหนียงเหนียง ข้าน้อยได้ยินว่าจวิ้นจู่ทรงมีแนวคิดอันแยบยลในด้านหน้าไม้ระหว่างการล่าสัตว์ยามฤดูใบไม้ร่วง”
“ที่มาวันนี้โดยมิได้แจ้งล่วงหน้านั้น ก็เพื่อขอเชิญจวิ้นจู่เสด็จไปยังกรมโยธาธิการ มีแบบแปลนหน้าไม้อยู่สองสามฉบับ ใคร่ขอให้จวิ้นจู่โปรดชี้แนะสักเล็กน้อย”
ถวนถวนเงยหน้ามองมารดา “ท่านแม่ ข้าต้องจัดการหรือไม่”
เฉิงหรูอันนิ่งงัน
แม้บุตรสาวจะได้รับการแต่งตั้งเป็นราชทูตสำนักกิจส่วนพระองค์ มียศขั้นห้า แต่นั่นมิใช่ตำแหน่งในกรมโยธาธิการ จะจัดการก็มีเหตุผลชอบธรรม หากไม่จัดการ ผู้อื่นก็มิอาจติฉินนินทากระไรได้
นางนิ่งมองไปทางเซิ่งจ้าน แต่กลับสะดุ้งเพราะแววตาของเขา
เห็นเพียงดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงเขียววาววับ จ้องมองถวนถวนไม่วางตา เปี่ยมล้นด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า
เฉิงหรูอันลังเลอยู่ชั่วครู่ “ถวนถวน วันนี้หากเจ้ามิต้องไปกั๋วจื่อเจียน ไปดูเสียหน่อยก็มิเสียหาย”
“อ้อ” ถวนถวนรับคำ
หันไปมองเซิ่งจ้าน เชิดคางน้อยขึ้นสูง “ข้าไปก็ได้ แต่เจ้าต้องเลี้ยงของอร่อยข้าด้วยนะ! ดูเปล่าๆ ข้าไม่ยอมหรอก”
จิตใจของเซิ่งจ้านผ่อนคลายลง รีบรับปากโดยไม่ลังเล “มิมีปัญหา! หลังจากจวิ้นจู่ทอดพระเนตรเสร็จแล้ว ข้าน้อยจะเป็นเจ้ามือ เชิญจวิ้นจู่เสด็จไป ‘ไป่เว่ยเซวียน’ ที่เพิ่งเปิดใหม่ชิมของสด!”
“ไป่เว่ยเซวียนนั่นเพิ่งเปิดดำเนินการได้ไม่นาน แต่ชื่อเสียงดีนัก ล้วนกล่าวว่าฝีมือทัดเทียมกับหอสุยจินเกอ”