ทุกคนที่ได้ยินต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจมองไปยังถวนถวน
"หอมจริง!" ถวนถวนก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้สนใจพวกเขา
เซียวเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คำพูดของนาง เจ้าควรจำไว้จะดีกว่า"
เฉินฮ่าวค่อนข้างงุนงง จุดธูป? เหตุใดเขาต้องจุดธูปด้วย?
ถวนถวนเรียกอาหารที่ตนเองเห็นว่าอร่อยเพิ่มอีกหนึ่งชุดสำหรับห่อกลับ เตรียมนำกลับไปให้คนที่บ้านได้ลิ้มลองด้วย
เซียวเจ๋อนึกขึ้นได้กะทันหัน "ตอนที่ข้าไม่อยู่ในวัง เจ้ามาหาข้าหรือ?"
"ใช่แล้ว!" ถวนถวนนึกขึ้นได้ก็ไม่พอใจ "ข้าเพียงอยากมาหาท่านพี่สามเพื่อกินของอร่อยเท่านั้น! ใครจะรู้ว่าถูกไทเฮาจอมปลอมเรียกตัวไป ยังดีที่ท่านอามาช่วยข้าไว้"
"พรวด—" เซียวหรานพ่นน้ำชาออกมาคำหนึ่ง เฉินฮ่าวก็สำลัก ทั้งสองคนไออย่างรุนแรง
"ฮ่าๆๆๆๆ…"
เซียวหราน: "จอมปลอม…"
เซียวเจ๋อตวัดสายตามองพวกเขาครั้งหนึ่ง ทั้งสองเข้าใจความหมาย ต่างไม่พูดอะไรอีก เพียงหัวเราะอยู่พักใหญ่ถึงได้หยุด
เซียวเจ๋อหลังจากอบรมน้องชาย จนตัวเองฝืนกลั้นอยู่นาน แต่ก็มิอาจอดกลั้นไว้ได้ ยังคงหัวเราะพลางใช้มือกุมท้อง ไหล่กระตุกอย่างรุนแรง
ใช้นิ้วเขี่ยจมูกเด็กน้อย "เจ้านี่!"
หลังจากกินอาหารเสร็จ เซียวหรานและเฉินฮ่าวออกไปก่อน
เซียวเจ๋ออุ้มถวนถวน มองไปยังเซียวเอ้อร์ "เจ้านำกล่องอาหารเหล่านี้กลับไปที่จวนหนิงอ๋อง ข้าจะพานางเข้าวังไปเที่ยวที่ตำหนักข้าสักพัก แล้วค่อยส่งกลับ"
ถวนถวนมีความสุข "ท่านพี่ใหญ่สามดีที่สุด!"
เซียวเอ้อร์ยืดหลังตรง "ข้าน้อยก็จะไปด้วย!"
จะมอบคุณหนูให้ท่าน? ไม่ได้!
เซียวเจ๋อมองอย่างเย็นชาต่อหน้าผู้คุ้มกันร่างสูงใหญ่ที่สูงกว่าตนเองหนึ่งศีรษะ